Το Μάθημα είναι υποχρεωτικό; Τι μπορεί να αλλάξει με αυτό;

Ε: Το Μάθημα στα Θαύματα φαίνεται να δηλώνει πολύ ξεκάθαρα ότι είναι σημαντικό για τον αναγνώστη του βιβλίου (και για κάθε Υιό του Θεού που πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός) να συνειδητοποιήσει τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος για τον κόσμο και τον χρόνο, αποδεχόμενος την Εξιλέωση - δηλαδή, το γεγονός ότι ο διαχωρισμός δεν συνέβη ποτέ - και αποδεχόμενος ότι ο Υιός του Θεού είναι ένας (Χριστός) και κατοικεί στον Θεό Πατέρα.

Ιδού η ερώτησή μου: Από τα παραπάνω, φαίνεται ότι έχει σημασία αν «εγώ» ή «όλοι» οι Υιοί του Θεού αποδεχόμαστε την Εξιλέωση. Διαφορετικά, γιατί ο Ιησούς, το Άγιο Πνεύμα και ο Θεός να κάνουν όλο αυτό τον κόπο για να μας φέρουν το Μάθημα στο όνειρο και να εργάζονται μαζί μας κάθε μέρα στον αγώνα μας να αναγνωρίσουμε την αλήθεια; Τι ακριβώς θα άλλαζε;

Συνειδητοποιώ ότι ο αληθινός μας Εαυτός δεν υπήρξε ποτέ χωριστός από τον Πατέρα και ότι τίποτα δεν έχει συμβεί στην πραγματικότητα. Κι όμως, το Μάθημα μας λέει ότι η επίγνωση αυτού που διδάσκει είναι «υποχρεωτική». Δεν αστειεύομαι, αλλά ειλικρινά: τι διαφορά θα έκανε;

Α: Φαίνεται ότι ο Ιησούς ή το Άγιο Πνεύμα έχουν κάποιο είδος επένδυσης στο να αποδεχτούμε το μήνυμα του Μαθήματος, αλλά αυτό είναι στην πραγματικότητα απλώς μια προβολή του δικού μας εγώ. Η αναφορά στο ότι είναι «υποχρεωτικό» το μάθημα (Κ-εισ.1:2) στην πραγματικότητα προοριζόταν μόνο για την Έλεν όταν αναρωτιόταν αν ήθελε να αποδεχτεί αυτό που της ζητούσε, παρόλο που ήξερε ότι ήταν η απάντηση στο αίτημα το δικό της και του Μπιλ για έναν διαφορετικό τρόπο.

Θα μπορούσε επίσης να πει κανείς ότι ο Ιησούς και το Άγιο Πνεύμα —ο Θεός δεν μπορεί να εμπλακεί επειδή βρίσκεται πέρα ​​από κάθε λόγο και σύμβολο, συμπεριλαμβανομένων των συγκεκριμένων συμβόλων του Μαθήματος (ΕΔ-21.1:7)— κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να μας μεταδώσουν το Μάθημα και να μας οδηγήσουν να το εφαρμόσουμε στην πράξη, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Είναι απλώς μια παρουσία στον νου μας που μας υπενθυμίζει ότι υπάρχει μια εναλλακτική λύση στο σύστημα σκέψης του εγώ μας (Κ-5.II.7:1-4), και είναι ο δικός μας διχασμένος νους που διαμορφώνει αυτή την υπενθύμιση με τρόπο που μπορούμε να κατανοήσουμε και να επωφεληθούμε. (Αν θέλετε να διαβάσετε μια πιο εις βάθος επισκόπηση αυτού, μπορείτε να ανατρέξετε στην ενότητα «Έλεν και Ιησούς: Η Ψευδαίσθηση και η Πραγματικότητα» στο βιβλίο του Kenneth Wapnick «Absence from Felicity».)

Αν και ο Ιησούς ή το Άγιο Πνεύμα δεν πιέζει ή επιμένει να ακολουθήσουμε τις διδασκαλίες του Μαθήματος – επειδή γνωρίζουν ότι τίποτα εδώ δεν είναι πραγματικό, ακόμα κι αν εμείς δεν το γνωρίζουμε – η ερώτησή σας εξακολουθεί να απαιτεί απάντηση. Τι αλλάζει όταν δεχόμαστε την Εξιλέωση για τον εαυτό μας; Το μόνο πράγμα που αλλάζει είναι ο χρόνος που περνάμε υποφέροντας – και αυτό εξαρτάται από την επιλογή μας. Όπως παρατηρεί ο Ιησούς: «Τίποτα δεν χάνεται ποτέ παρά μόνο ο χρόνος, ο οποίος τελικά δεν έχει νόημα […] Όμως, αφού εσύ πιστεύεις σε αυτόν, γιατί να τον χαραμίσεις πηγαίνοντας στο πουθενά […] Όμως πράγματι είναι δύσκολο να περιπλανιέσαι, μόνος και δυστυχής, βαδίζοντας σε έναν δρόμο που οδηγεί στο τίποτα και δεν έχει κανέναν σκοπό» (Κ-26.V.2:1,3,6). Έτσι το Μάθημα μας προσφέρει μια ήπια διαδικασία για την αναίρεση του χρόνου και των αποτελεσμάτων του, χωρίς απαίτηση ή επιμονή. Το μόνο που μας προσφέρει ο Ιησούς είναι η ευγενική ενθάρρυνση να εξετάσουμε τις συνέπειες της επιλογής που κάναμε για το εγώ, και περιγράφει με -ό,τι μπορεί να μας φανεί-  την παραμικρή λεπτομέρεια το πώς προκαλούμε αυτό το βάσανο στον εαυτό μας και πώς να κάνουμε μια άλλη επιλογή.

Γαλλικό κείμενο:

 Le Cours est-il «obligatoire»? Qu’est-ce que ça peut changer?