Τι είναι ο αληθινός Εαυτός;

Ε: Το Μάθημα λέει ότι δεν είμαστε τα σώματά μας. Ο Εαυτός, ο Χριστός, είναι μέσα μας, και εμείς δεν είμαστε σε ένα σώμα. Ο αληθινός Εαυτός, ο Χριστός, είναι στην Αγιότητα. Πού βρισκόμαστε λοιπόν; Αν όλα είναι μέσα μας, αλλά όχι σε ένα σώμα, πού βρίσκεται; Είναι ένα μέρος που βρισκόμουν πριν γίνω σώμα; Πού ήμουν πριν πάρω μια φυσική μορφή; Ο αληθινός μου Εαυτός είναι εκεί που είναι ο Χριστός; Αν η ατομική συνείδηση ​​δεν είναι εδώ, πώς γνωρίζουμε τον τόπο όπου είναι; Ή μήπως η αληθινή γνώση θα έλεγε ότι δεν γνωρίζουμε;

Α: Σαφώς μειονεκτούμε όταν προσπαθούμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, τα οποία θέτουν όλοι. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε τρόπο να συλλάβουμε ή να κατανοήσουμε αυτό που δεν υπάρχει σε φυσικές (ποσοτικοποιημένες) διαστάσεις. Και αυτό ακριβώς είναι ο Εαυτός, που είναι ο Χριστός: εντελώς πέρα ​​από τον χρόνο και τον χώρο. Έτσι, το «πού» είναι άσχετο εδώ - το «πού» έχει πάντα χωρικούς συνειρμούς, όπως ακριβώς οι όροι εσωτερικά και εξωτερικά. Δεν έχουμε καμία έννοια ή γλώσσα που να μπορεί να περιλάβει τη μη-φυσική πραγματικότητα. Και, για να προχωρήσουμε παραπέρα, θα θέλαμε να κατανοήσουμε ένα βασίλειο πραγματικότητας που έχουμε επιλέξει να εξορίσουμε από τη συνείδησή μας ή έχουμε αλλάξει εντελώς την πραγματική του σημασία. Επιπλέον, το σώμα (δηλαδή, ο εγκέφαλος) δημιουργήθηκε ρητά για να μην καταλαβαίνει (Κ-18.IX.4:5). Επομένως, είμαστε σοβαρά «ανάπηροι» όταν θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτά τα ερωτήματα, τα οποία παρόλα αυτά είναι ζωτικής σημασίας για εμάς.

Μπορούμε πράγματι να πούμε ότι ο Εαυτός, ο Χριστός, δεν είναι πουθενά, και ότι είναι «εκεί που» ήμασταν πριν πάρουμε μια φυσική μορφή. Δεν θα δυσκολευτούμε να τον αναγνωρίσουμε όταν επιστρέψουμε εκεί επειδή δεν είναι ένα μέρος, και επιπλέον, δεν το έχουμε αφήσει ποτέ. Εντάξει! Τώρα έχετε μπερδευτεί ακόμα περισσότερο, οπότε ας δούμε αν μπορούμε να τα ξεδιαλύνουμε όλα αυτά λίγο:

Ο Ιησούς μας λέει: «Το να είμαστε χωρίς σώμα σημαίνει να είμαστε στη φυσική μας κατάσταση» (ΒΕΜ-I.72.9:3), αλλά ότι «αυτό που έκανες για να πληγώσεις τον νου σου τον έχει καταστήσει τόσο αφύσικο, που δεν θυμάται τι είναι φυσικό γι’ αυτόν. Και όταν σου λένε τι είναι φυσικό, δεν μπορείς να το κατανοήσεις» (Κ-16.ΙΙ.3:1-2). Αυτή είναι η δύσκολη θέση μας! Έχουμε τραυματίσει τον νου μας αρνούμενοι ότι έχουμε νου και αντίθετα νομίζουμε ότι είμαστε σώματα. Συνεχίζουμε να το κάνουμε αυτό – αν και δεν συνειδητοποιούμε ότι κάνουμε αυτές τις επιλογές – για να διατηρήσουμε τον διαχωρισμό στη θέση του.

Έτσι, πιστεύουμε ότι η φυσική ύπαρξη είναι πραγματική και ότι ο αληθινός Εαυτός μας είναι μια άγνωστη και μακρινή πραγματικότητα. Όταν δεν θα χρειαζόμαστε πλέον να αρνηθούμε την αληθινή μας Ταυτότητα ως νους, ως Χριστός, θα είμαστε απλώς αυτοί που ήμασταν πάντα. Ποτέ δεν «γίναμε» πραγματικά σώμα. Παραμένουμε νόες λήψης αποφάσεων που επιδίδονται μόνο σε φαντασιώσεις ή που έχουν παραισθήσεις ότι είμαστε κάτι άλλο από τον Εαυτό μας, τον Χριστό. Συνεπώς, δεν θα υπάρχει πρόβλημα να αναγνωρίσουμε το «πού» βρισκόμαστε όταν δεν είμαστε πλέον «μέσα» σε ένα σώμα, αφού ποτέ δεν είμαστε «μέσα» σε ένα σώμα. Ο νους επιλέγει μόνο να πιστεύει ότι είναι σώμα. Το σώμα μας είναι απλώς μια ιδέα στον νου, και εφόσον «οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους», δεν υπάρχει πραγματικότητα έξω από τον νου που το σκέφτεται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ιησούς δίνει τόσο προσοχή στην ανάγκη να κοιτάξουμε τον νου μας μαζί του – να συνειδητοποιήσουμε αυτό το σύστημα σκέψης που επιλέξαμε να κυβερνά όλη τη σκέψη και την αντίληψή μας.

Το ακόλουθο απόσπασμα εκφράζει εύστοχα μερικές από αυτές τις πτυχές: «Το ταξίδι προς τον Θεό είναι απλώς η επαν-αφύπνιση της γνώσης για το πού είσαι παντοτινά και τι είσαι παντοτινά. Είναι ένα ταξίδι χωρίς απόσταση προς έναν στόχο που δεν έχει αλλάξει ποτέ. Η αλήθεια μπορεί μόνο να βιωθεί. Δεν μπορεί να περιγραφεί και δεν μπορεί να εξηγηθεί. Μπορώ να σου φέρω επίγνωση των συνθηκών της αλήθειας, αλλά η εμπειρία είναι του Θεού. Μαζί μπορούμε να εκπληρώσουμε τις συνθήκες της, αλλά η αλήθεια  θα ανατείλει μέσα σου από μόνη της» (Κ-8.VI.9:6-11).

Οι συνθήκες για τις οποίες μιλάει ο Ιησούς σχετίζονται, φυσικά, με τη συγχώρεση, και γι' αυτό αποτελεί το κεντρικό θέμα των διδασκαλιών του. Ένα σημαντικό αποτέλεσμα της εξάσκησης της συγχώρεσης είναι ότι η ταύτισή μας με το σώμα σταδιακά εξασθενεί και αντικαθίσταται από πιο συχνές αντιλήψεις της μεταξύ μας ενότητας, πέρα ​​από το σώμα. Έτσι, αν συνεχίσουμε να συγχωρούμε τον εαυτό μας και τους άλλους, θα συνειδητοποιήσουμε σταδιακά αυτό που αρνηθήκαμε πιστεύοντας ότι είμαστε άτομα που ζουν σε έναν φυσικό κόσμο με ξεχωριστούς και ανταγωνιστικούς στόχους και συμφέροντα. Στον βαθμό με τον οποίο ανεβαίνουμε ο διαχωρισμός μας έκανε να κατεβούμε (Κ-28.III.1:2), η ταυτότητά μας αλλάζει σιγά σιγά, και τα είδη των ερωτημάτων που θέτετε σταδιακά εξασθενούν και τελικά εξαφανίζονται, επειδή αυτά τα ερωτήματα προέρχονται από την οπτική γωνία μιας σωματικής και ατομικής ύπαρξης, και αυτή η οπτική έχει αλλάξει.

Γαλλικό κείμενο:

Qu’est-ce que le vrai Soi, et où se trouve-t-il?