Επιτυγχάνοντας τη συγχώρεση
Ε: Οι ακόλουθες δύο ερωτήσεις έχουν ένα κοινό θέμα, αν και σε διαφορετικές μορφές. οπότε θα απαντήσουμε και στα δύο μαζί.
α) Προσπαθώ να συγχωρήσω κάποιον εδώ και αρκετό καιρό και σχεδόν το έχω καταφέρει. Είμαι πολύ κοντά στην πλήρη συγχώρεση που θα έπρεπε να μου φέρει γαλήνη. Αλλά τώρα μου λείπει να τον βλέπω και να του μιλάω, και αυτό δεν είναι καθόλου γαλήνιο (ειρηνικό). Αυτό το άτομο δεν είναι νεκρό, οπότε είναι δυνατό να συναντηθούμε, αν και είναι πολύ απίθανο αφού είμαστε και οι δύο ξαναπαντρεμένοι. Μακάρι να μπορούσα να ενεργήσω διαφορετικά απέναντί του και να του δείξω την άνευ όρων αγάπη μου αντί για τον φόβο που έδειξα, που κατέστρεψε τη σχέση μας τότε. Τι συμβαίνει εδώ; Έχει ακόμα ο εγωισμός μου τον έλεγχο παρόλο που έχω συγχωρέσει, είμαι επιτέλους ευτυχισμένη και δεν έχω πλέον καμία δυσαρέσκεια για τη τότε σχέση μας; Αν μας λείπει κάποιος, επιβεβαιώνεται το ότι πιστεύουμε στον διαχωρισμό; Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχω την ολική ειρήνη που περίμενα. Η έλλειψή του έχει διαταράξει αυτή την κατά τα άλλα εμπειρία αγάπη που νομίζω ότι δεν θέλω να βιώνω μόνη μου. Έχω ενωθεί με αυτόν τον αδελφό στο πνεύμα και θα ήθελα πολύ να το δείξω και τυπικά. Είναι αυτό λάθος, και αν ναι, πώς μπορώ επιτέλους να ηρεμήσω ως προς αυτό;
β) Η συγχώρεση είναι μια τόσο σημαντική διαδικασία στο Μάθημα που μπορεί να εφαρμοστεί πρακτικά σε όλα τα πράγματα στην καθημερινότητά μας. Αλλά τι συμβαίνει όταν κάποιος δολοφονείται και όλα σταματούν ξαφνικά για αυτό το άτομο; Πώς μπορεί αυτό το πνεύμα να επιλύσει ό,τι συνέβη, όταν δεν υπάρχει πλέον αφού το άτομο δολοφονήθηκε; Ελπίζω ότι αυτή δεν είναι μια ανόητη ερώτηση και ότι έχει κάποια σχέση με το Μάθημα.
Α: Η συγχώρεση είναι μια βασική έννοια στις διδασκαλίες του Μαθήματος και δυσκολευόμαστε πολύ να την κατανοήσουμε όσο εξακολουθούμε να ταυτιζόμαστε με το εγώ μας και τον ατομικό εαυτό που πιστεύουμε ότι είμαστε. Ο Ιησούς μας προειδοποιεί ότι «ο κόσμος δεν μπορεί να αντιληφθεί το νόημά της [της συγχώρεσης] ούτε να σας παράσχει έναν οδηγό για να σας διδάξει την ευεργεσία της. Δεν υπάρχει ούτε μια σκέψη σε ολόκληρο τον κόσμο που να οδηγεί σε οποιαδήποτε κατανόηση των νόμων που την διέπουν, ούτε της Σκέψης που καθρεφτίζει. Είναι τόσο ξένη προς τον κόσμο όσο και η δική σας πραγματικότητα» (ΒΕΜ-Ι.134.13:1-3).
Απαιτείται επομένως μεγάλη ταπεινότητα για να προσεγγίσουμε τη μελέτη του Μαθήματος και να παραδεχτούμε ότι αλήθεια δεν το κατανοούμε. Αλλά αυτή η παραδοχή είναι που καθιστά δυνατή την γνήσια μάθηση. Η συγχώρεση, όπως ορίζεται από το Μάθημα, δεν έχει απολύτως καμία σχέση με κάποιον άλλον για τον οποίο πιστεύουμε ότι τρέφουμε δυσαρέσκεια. Αλλά επίσης δεν έχει καμία σχέση με το άτομο που πιστεύουμε ότι είναι αυτό που φαίνεται να προκαλεί αυτή τη δυσαρέσκεια.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα βιώσουμε τις εξωτερικές επιπτώσεις της γνήσιας συγχώρεσης στις εξωτερικές μας σχέσεις, αλλά δεν είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Για να κατανοήσουμε τι σημαίνει συγχώρεση στο Μάθημα, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον σκοπό του εγώ σε σχέση με τον κόσμο και τις σχέσεις μας. Αυτός ο σκοπός είναι πάντα να βλέπουμε την ενοχή - την αρχική ενοχή που πηγάζει από τη σκέψη του διαχωρισμού από τον Θεό και βρίσκεται πραγματικά μέσα στον δικό μας νου - έξω από εμάς- και σε κάποιον άλλο. Οι λεπτομέρειες της δυσαρέσκειάς μου απέναντί σας δεν είναι πραγματικά σημαντικές.
Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι μπορώ να σε κατηγορήσω για τη δυστυχία μου. Η συγχώρεση, λοιπόν, είναι η διαδικασία που μου επιτρέπει πρώτα να αναγνωρίσω ότι είμαι πράγματι δυστυχισμένος, ότι δεν είμαι ειρηνικός, και ότι εσύ, εναντίον του οποίου κρατούσα κακία, με βοήθησες να το δω αυτό. Αλλά δεν είσαι εσύ στην πραγματικότητα που προκάλεσες την απώλεια της ειρήνης και της ευτυχίας μου. Είμαι εγώ. Έτσι, όταν απομακρύνω την προβολή ενοχής και κατηγορίας που είχα επιρρίψει σε σένα, μπορώ στη συνέχεια να κάνω το επόμενο βήμα με το Άγιο Πνεύμα και να αναγνωρίσω ότι η δική μου ενοχή δεν είναι πραγματική. Η αναγνώριση αυτού οδηγεί ακόμα και στην ειρήνη.
Έτσι, η συγχώρεση μού επιτρέπει να απελευθερωθώ από τις λανθασμένες κρίσεις που έκανα αρχικά για τον εαυτό μου και για τις οποίες στη συνέχεια σε κατηγόρησα επειδή δεν ήθελα να αναλάβω την ευθύνη. Η συγχώρεση που βιώνω λαμβάνει χώρα στον νου μου και δεν έχει καμία σχέση με τον εαυτό που πιστεύω ότι είμαι ή με τον εαυτό που νομίζω ότι είσαι εσύ.
Έχοντας κατά νου αυτή τη σύντομη εξήγηση, ας εξετάσουμε τώρα τα ερωτήματα που έχουν τεθεί. Αυτό που βιώνουμε ως συγχώρεση στις σχέσεις μας με τους άλλους μπορεί, φυσικά, να είναι μια αντανάκλαση της πραγματικής υποκείμενης διαδικασίας που λαμβάνει χώρα στον νου μας. Όσο εξακολουθούμε να ταυτιζόμαστε με το εγώ μας, θα ερμηνεύουμε την εμπειρία της απελευθέρωσης στον νου μας μέσα στο πλαίσιο της συγκεκριμένης μορφής της σχέσης μας με κάποιον. Αυτό είναι αναπόφευκτο όσο προσκολλόμαστε στην ψεύτικη ταυτότητά μας ως σώματα. Είναι λάθος, αλλά σίγουρα δεν είναι αμαρτία.
Επομένως, αν βιώσω την απελευθέρωσή σου από τις κρίσεις που έχω κάνει για εσένα και νιώσω γαλήνη, αυτό μπορεί να είναι μόνο μια αντανάκλαση του γεγονότος ότι απελευθερώνω τον εαυτό μου από την ενοχή και την αυτοκριτική μέσα στον νου μου. Αυτό αναπόφευκτα πρέπει να δημιουργήσει φόβο στο εγώ μου, το οποίο επιβιώνει χάρη στην ενοχή λόγω της οποίας ευδοκιμεί. Μια άμυνα ενάντια στην αγάπη και την ειρήνη καθίσταται τότε απαραίτητη.
Για το εγώ, η αλλαγή της μορφής της σχέσης, η μετάβαση από ένα συγκεκριμένο είδος μίσους σε ένα συγκεκριμένο είδος αγάπης, είναι μια ιδανική λύση. Η μορφή αλλάζει, αλλά το περιεχόμενο παραμένει το μίσος και η ενοχή, αν και τώρα είναι μεταμφιεσμένα και κρυμμένα. Έτσι, αντί να σε βλέπω ως την άμεση αιτία της δυστυχίας μου, τώρα σε βλέπω ως κάπως απαραίτητο για την ευτυχία μου - πρέπει να είμαι μαζί σου για να μοιραστώ την εμπειρία μου της ειρήνης και της χαράς. Αλλά στην πραγματικότητα, είναι το ίδιο πράγμα, γιατί αν δεν είσαι διαθέσιμος σε μένα όπως θα ήθελα, τότε συμβάλλεις για άλλη μια φορά στη δυστυχία μου. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν είμαι εν ειρήνη και το εγώ μου έχει νικήσει.
Η απάντηση σε αυτό το στάδιο θα ήταν να μην προσπαθήσω να αλλάξω τίποτα, αλλά απλώς να αναγνωρίσω τι συμβαίνει. Και μετά να αναρωτηθώ, μαζί με τον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα ως δάσκαλό μου, αν αυτό είναι πραγματικά αυτό που θέλω αντί για την ειρήνη που ένιωσα όταν μπόρεσα να μας απελευθερώσω και τους δύο από τις αλυσίδες της ενοχής και της καταδίκης; Αν έχω αποκαλύψει τον σκοπό του εγώ μου, είναι απλά ζήτημα χρόνου το να θελήσω να κάνω μια διαφορετική επιλογή.
Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η ζωή ενός θύματος φαίνεται να έχει διακοπεί απότομα από την επίθεση κάποιου άλλου; Για να επαναλάβουμε αυτό που είπαμε νωρίτερα, η συγχώρεση, όπως και το να κρατάς κακία, δεν έχει καμία σχέση με το ποιος νομίζω ότι είμαι ή ποιος νομίζω ότι είσαι εσύ. Οι κακίες κρατιούνται στον νου και το σώμα δεν είναι καθόλου απαραίτητο για να συγχωρήσει ο νους. Ο νους έχει την ίδια επιλογή στη διάθεσή του, είτε το σώμα φαίνεται να είναι ζωντανό είτε όχι. Είτε η προβολή της ενοχής στο σώμα του άλλου συνεχίζεται, είτε η ενοχή αποσύρεται στον νου που είναι η πηγή της, όπου η επιλογή να απελευθερωθεί η ενοχή παραμένει η ίδια.
Οι όποιες εμφανείς διαφορές στη διαδικασία προκύπτουν μόνο αν κάποιος επιλέξει να συνεχίσει να προβάλλει ενοχές, αλλά αυτές οι διαφορές βρίσκονται σε επίπεδο μορφής, όχι περιεχομένου. Ο νους απλώς βρίσκει μια άλλη ζωή, ταυτίζεται με ένα άλλο σώμα - μια επιλογή όχι τόσο διαφορετική από αυτό που κάνουμε στην επίγεια ζωή όταν αποφασίζουμε να αφήσουμε μια σχέση για μια άλλη. Ο κύκλος του θύματος και του θύτη επαναλαμβάνεται μέχρι ο νους να είναι έτοιμος να κάνει μια άλλη επιλογή και να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τα βάσανά του και την απώλεια της ειρήνης. Ο φόνος είναι πάντα σε πρώτη θέση στον νου, μια αυτοκατηγόρια για αυτό που πιστεύουμε ότι έχουμε κάνει στον Θεό. Την προβάλλουμε σε κάποιον άλλον, προκειμένου να αποφύγουμε τις συνέπειες που έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι ακολουθούν μετά αυτήν την επιλογή. Αλλά ο φόνος, η ενοχή που προκύπτει και ο κόσμος που έχουμε φτιάξει για να στεγάσει την ενοχή από την οποία θέλουμε να ξεφύγουμε είναι εξίσου ψευδαισθητικά. Από αυτήν τη βάση πηγάζει η συγχώρεση.
Γαλλικό κείμενο: