Πιστεύοντας ότι είσαι θύμα στις σχέσεις
Ε: Φαίνεται ότι η ίδια κατάσταση επαναλαμβάνεται συνεχώς στις σχέσεις μου. Κάθε φορά, καταλήγω μόνος και νιώθω ότι κάτι μου έχει αφαιρεθεί, και ότι το άλλο άτομο έχει κάτι που θέλω και χρειάζομαι.
Έχω προσπαθήσει να ζητήσω βοήθεια με κάθε δυνατό τρόπο. Έχω καταλήξει να πιστεύω ότι ο Δάσκαλός μου με βασανίζει και τον φοβάμαι. Πρόσφατα, έχω ζητήσει όσα θέλω για τον εαυτό μου για αυτούς τους άλλους. Αυτό φαίνεται να φέρνει κάποια ανακούφιση, αλλά η υποκείμενη σκέψη ότι ο Δάσκαλός μου με βασανίζει είναι ακόμα εκεί. Πώς μπορώ να εμπιστευτώ κάποιον που με βασανίζει;
Α: Φαίνεται ότι η κατάσταση στις σχέσεις που περιγράφετε όπου είστε θύμα του συντρόφου σας είναι μια κατάσταση που προβάλατε στον Δάσκαλό σας. Εφόσον τα «Δάσκαλος» και «Αυτός» γράφονται με κεφαλαία, μάλλον αναφέρεστε στον Ιησού ή στο Άγιο Πνεύμα. Είναι πιθανώς χρήσιμο να χρησιμοποιήσετε αυτή την υπόθεση για να απαντήσετε στην ερώτησή σας. Το μάθημα μάς λέει ότι μέχρι να θεραπευτεί ο νους μας, όλες οι σχέσεις μας ακολουθούν το πρότυπο του θύματος και του επιτιθέμενου. Αυτό παίρνει τη μορφή του αισθήματος ανάγκης, της άδικης μεταχείρισης και της στέρησης κάποιου πράγματος ή ατόμου. Κατηγορούμε τους άλλους για την αίσθηση ότι κάτι μας λείπει.
Το Μάθημα μάς προσκαλεί να δούμε την πραγματική αιτία αυτής της κατάστασης, ώστε να μπορέσουμε να την «αναιρέσουμε». Η πραγματική αιτία του αισθήματος στέρησης είναι ότι έχουμε αρνηθεί την αληθινή μας Ταυτότητα και έχουμε υιοθετήσει μια ξεχωριστή ατομική ταυτότητα για να είμαστε μόνοι και μακριά από τον Θεό. Η ενοχή που νιώθουμε επειδή επιλέξαμε να ταυτιστούμε με το εγώ μάς βαραίνει πολύ, και έτσι την προβάλλουμε σε άλλους, συμπεριλαμβανομένου του Ιησού. Τους κατηγορούμε όλους ότι μας φέρονται άδικα. Έπειτα, βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο επειδή η ενοχή δεν νικιέται με την προβολή της. Παραμένει στον νου και μας αναγκάζει να βρίσκουμε συνεχώς καταστάσεις, ανθρώπους και κάποιους στους οποίους να την προβάλουμε. Αυτός είναι ο λόγος που διαπιστώνουμε ότι οι σχέσεις μας είναι πάντα οι ίδιες. Συνεχίζουμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα ενώ περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα.
Το Μάθημα μάς ζητά να αναλάβουμε την ευθύνη για τις επιλογές που έχουμε κάνει. Αυτή είναι η διαδικασία της αναίρεσης, η οποία είναι η αληθινή λύση στην ατυχή μας κατάσταση. Παρόλο που μπορεί να εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε τους συντρόφους μας ή τον Ιησού ως την αιτία των συναισθημάτων θυματοποίησης, υπάρχει τώρα ένα μέρος του νου μας που γνωρίζει ότι το συναίσθημα προέρχεται από μέσα μας, όχι από έξω. Αυτό διαλύει κάπως αυτά τα συναισθήματα και αποτελεί το πρώτο βήμα στη διαδικασία της συγχώρεσης. Αυτό σημαίνει η φράση στο Μάθημα: «Να είσαι πρόθυμος να συγχωρήσεις τον Υιό του Θεού για αυτά που δεν έχει κάνει» (Κ-17.III.1:5). Εφόσον προβάλλουμε τα ίδια συναισθήματα στον Ιησού, είναι προφανώς εξίσου σημαντικό μέρος της διαδικασίας της συγχώρεσης.
Γαλλικό κείμενο:
Croire être victime dans les relations