Προσπαθώντας να βελτιώσουμε τον εξωτερικό κόσμο

Ε: Μήπως η ενασχόληση με την πολιτική ή την κοινωνική δράση ενισχύει υπερβολικά το όνειρο από το οποίο προσπαθούμε να αφυπνιστούμε; Πρέπει να εργαστούμε αποκλειστικά με τον εαυτό μας; Δεν είναι αυτός ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε το κακό του κόσμου;

Α: Πρώτα απ' όλα, το Μάθημα ασχολείται αποκλειστικά με την θεραπεία του νου μας, επειδή εκεί βρίσκεται το ένα και μοναδικό μας πρόβλημα και η λύση του: η απόφασή μας να είμαστε διαχωρισμένοι και η ικανότητά μας να αναιρέσουμε αυτήν την επιλογή. «Μην ξεχνάτε ότι η θεραπεία του Υιού του Θεού είναι ο μόνος λόγος που υπάρχει ο κόσμος» (Κ-24.VI.4:1). Επομένως, σε ένα επίπεδο, μπορούμε να βοηθήσουμε τον κόσμο πιο αποτελεσματικά αναιρώντας την ενοχή στον νου μας, επειδή η προβολή αυτής της ενοχής είναι αυτό που δημιούργησε τον κόσμο και όλα τα προβλήματά του και αυτό που τον συντηρεί επίσης. Έτσι, ο κόσμος είναι απλώς μια ιδέα στον νου μας και δεν έχει αφήσει ποτέ την πηγή της μέσα στον νου μας. Αν μπορούσαμε να το αναγνωρίσουμε πλήρως αυτό και στη συνέχεια να αναιρέσουμε την ενοχή, ο κόσμος θα εξαφανιζόταν στο τίποτα από το οποίο προήλθε, και θα ήμασταν πίσω στο σπίτι μας στον Θεό. Τότε «δεν θα θυμάσαι τίποτα από όσα θυμάσαι τώρα» (Κ-19.IV-Δ.6:6).

Όμως, επειδή δεν έχουμε ενσωματώσει πλήρως αυτήν την αρχή, η εμπειρία μας μάς λέει ότι υπάρχει ένας κόσμος από τον οποίο επηρεαζόμαστε με πολλούς τρόπους. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό μέρος του ονείρου και του σεναρίου μας. Επομένως, σε αυτό το επίπεδο, δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε ή να είμαστε αδιάφοροι ή παθητικοί απέναντι σε ό,τι συμβαίνει στον κόσμο, όπως ακριβώς η αγνόηση ή η άρνηση των σωματικών συνθηκών είναι μια «ιδιαίτερα ανούσια μορφή άρνησης» (Κ-2.IV.3:11). Δύο αρχές μπορούν να μας καθοδηγήσουν σε αυτό το επίπεδο: 1. Δεν υπάρχει ιεραρχία ψευδαισθήσεων και 2. το ουσιώδες είναι ο σκοπός. Έτσι, η ενασχόληση με πολιτικά ή κοινωνικά ζητήματα δεν διαφέρει από την εκτέλεση χειρουργικών επεμβάσεων, την ενασχόληση με αγωνιστικά αθλήματα ή το φαγητό και την αναπνοή για να παραμείνουμε ζωντανοί. Με αυτή την έννοια, δεν μπορεί κανείς να πει ότι το ένα ενισχύει το όνειρο περισσότερο από το άλλο. Όλα είναι ουδέτερα όταν ταυτιζόμαστε με μια σωματική ύπαρξη. Μόνο όταν λάβουμε υπόψη τον σκοπό μπορούμε πραγματικά να κατανοήσουμε τη χρησιμότητα αυτού που κάνουμε για το μονοπάτι της Εξιλέωσης. Η συμμετοχή σε πολιτικά ή κοινωνικά κινήματα, ή ακόμα και η απλή στάση για να βοηθήσουμε κάποιον που τραυματίστηκε σε ατύχημα, μπορεί είτε να ενισχύσει είτε να αναιρέσει τον διαχωρισμό, ανάλογα με το αν έχουμε επιλέξει το εγώ ή τον Ιησού ως δάσκαλό μας. Με άλλα λόγια, δεν είναι η συμπεριφορά μας που διευκολύνει ή εμποδίζει την πνευματική μας πρόοδο. Το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν έχουμε επιλέξει να βλέπουμε στον νου μας τα ενδιαφέροντά μας ως χωριστά από τα συμφέροντά κάποιου άλλου ή ως τα ίδια με τα δικά τους.

Τίποτα από αυτά δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι κάποιος πρέπει να ασχοληθεί με την πολιτική ή τον κοινωνικό ακτιβισμό. Είναι αποκλειστικά θέμα καθοδήγησης. Από μόνο του, δεν είναι ούτε σωστό ούτε λάθος να είναι κανείς ενεργός στον κόσμο. Θα πρέπει απλώς να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε να μην χρησιμοποιούμε τις αρχές του Μαθήματος για να δικαιολογήσουμε την επιφυλακτικότητα ή την αδιαφορία μας. Είναι πραγματικά σαν να περπατάμε σε τεντωμένο σχοινί και απαιτεί σημαντική εμπειρία και ωριμότητα για να ενσωματώσουμε τις διδασκαλίες του Μαθήματος και παράλληλα να κάνουμε αυτό που κάνουν οι απλοί, συμπονετικοί άνθρωποι ως πολίτες μιας χώρας.

Γαλλικό κείμενο:

 Essayer d’améliorer le monde extérieur