Όντας απασχολημένοι
Ε: Διάβασα στο «Absence from Félicity» του Kenneth Wapnick (www.facim.org, η επίσημη μετάφρασή στα Γαλλικά δεν έχει ακόμη εκδοθεί) πώς η Έλεν πήγαινε για ψώνια ως τρόπο άμυνας ενάντια στην αγάπη του Ιησού. Απασχολούταν με αυτό σχεδόν αποκλειστικά και έτσι κατάφερνε να αποφεύγει να σκέφτεται τον Ιησού. Για μένα, η δουλειά και οι υποχρεώσεις μου εξυπηρετούν αυτόν τον σκοπό. Ωστόσο, ποτέ δεν θα πίστευα ότι τα χρησιμοποιούσα ως άμυνα – μου φαινόταν απλώς φυσιολογικό. Είναι δυνατόν να το αποφύγω αυτό;
Α: Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της διδασκαλίας και της εκπαίδευσης του Μαθήματος είναι να μας κάνει να σκεφτόμαστε με όρους σκοπού: «Τι θέλω να προκύψει από αυτό; Ποιον σκοπό εξυπηρετεί;» (Κ-17.VI.2:1-2). «Το τεστ για τα πάντα πάνω στη γη είναι απλώς αυτό: "Ποιον σκοπό εξυπηρετεί;" Η απάντηση το κάνει αυτό που είναι για σένα. Αυτό από μόνο του δεν έχει κανένα νόημα, αλλά εσύ μπορείς να του δώσεις πραγματικότητα, ανάλογα με τον σκοπό που εσύ υπηρετείς» (Κ-24.VII.6:1-3). Υπάρχουν μόνο δύο σκοποί που μπορούμε να επιλέξουμε στον νου μας. Έχουμε επιλέξει είτε να ενισχύσουμε την πίστη μας στον διαχωρισμό είτε να αναιρέσουμε αυτήν την πίστη, και δεν υπάρχει στιγμή που να μην κάνουμε αυτή την επιλογή. Ένας άλλος τρόπος για να το πούμε αυτό είναι να πούμε ότι πάντα επιλέγουμε είτε να απομακρύνουμε την αγάπη του Ιησού είτε να συμμετέχουμε σε αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ποτέ η τρέχουσα δραστηριότητά μας το πρόβλημα ή ο λόγος για τον οποίο δεν είμαστε εν ειρήνη. Είναι η επιλογή που κάνουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δραστηριότητα για να μας κρατήσει διαχωρισμένους ή σε σύγκρουση.
Το Μάθημα διδάσκει ότι έχουμε φτιάξει τον κόσμο ως έναν αντιπερισπασμό και προπέτασμα καπνού, ώστε να μπορούμε να ξεχνάμε εντελώς ότι έχουμε έναν νου που κάθε στιγμή επιλέγει να ταυτιστεί με το σύστημα σκέψης του εγώ ή με αυτό του Αγίου Πνεύματος. Είμαστε απασχολημένοι με την εργασία μας, την οικογένειά μας και άλλα πράγματα χωρίς ποτέ να συνειδητοποιούμε τον υποκείμενο σκοπό που έχουμε επιλέξει στον νου μας. Δικαιολογούμε την απορρόφησή μας στην εγκόσμια ζωή μας λέγοντας: «Όλοι το κάνουν!» ή «Είναι φυσιολογικό!». Αλλά όλα αυτά εξυπηρετούν έναν σκοπό, όπως καθρεφτίζεται σε αυτή τη φράση: «Κάθε σχέση που έχεις φτιάξει, έχει ως πρωταρχικό σκοπό να απασχολεί τον νου σου τόσο ολοκληρωτικά ώστε να μην μπορείς να ακούς το κάλεσμα της αλήθειας» (Κ-17.IV.3:3). Φυσικά, δεν γνωρίζουμε ότι συμβαίνουν όλα αυτά, και γι' αυτό το Μάθημα μάς βοηθά τόσο πολύ.
Με αυτό το δεδομένο, το ερώτημά σας για το πώς να αποφύγουμε τη χρήση της εργασίας ή οτιδήποτε άλλου ως άμυνας ενάντια στην αγάπη του Ιησού είναι, κατά μία έννοια, λάθος ερώτημα ή λάθος εστίαση. Όπως υποδεικνύει το παραπάνω απόσπασμα, ο ίδιος ο σκοπός της παρουσίας μας στον κόσμο, με όλες τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις μας, είναι το να ασχολούμαστε με ό,τι βρίσκεται έξω από τον νου μας, ώστε να ξεχνάμε εντελώς ότι έχουμε έναν νου που επιλέγει κάθε στιγμή. Με αυτή την έννοια, δεν μπορούμε να αποφύγουμε να χρησιμοποιήσουμε τον κόσμο ως άμυνα, αφού γι' αυτό είμαστε εδώ!
Αυτό που θα βοηθούσε περισσότερο, λοιπόν, θα ήταν απλώς να είστε ειλικρινείς σχετικά με την υποκείμενη πρόθεσή σας να παραμένετε απασχολημένοι. Ο στόχος δεν είναι αυτός που νομίζετε ότι είναι, όπως ακριβώς μας λέει ο Ιησούς στο μάθημα 5 ότι «ποτέ δεν είμαι ταραγμένος για τον λόγο» που νομίζουμε (ΒΕΜ-I.5). Αυτό ήταν απολύτως σαφές στην Έλεν. Ήξερε ότι τα ψώνια ήταν ο τρόπος της να κρατήσει τον Ιησού μακριά. Αν αυτό είναι απολύτως σαφές σε εσάς, το πρόβλημα δεν θα επιδεινωθεί από ενοχές λόγω ανεντιμότητας. Το να φοβάστε να προσεγγίσετε την αγάπη δεν είναι αμαρτία, και επομένως η ντροπή και η ενοχή δεν έχουν αιτία. Ο φόβος δεν είναι αμαρτία και δεν έχει καμία επίδραση στην αγάπη του Ιησού για σένα. Όταν η Έλεν ήξερε ότι ήταν έτοιμη να δεχτεί την αγάπη του Ιησού, ένιωσε σαν να Τον «άκουσε» να της λέει ότι δεν χρειαζόταν πλέον να πηγαίνει για ψώνια και ότι δεν υπήρχε κανένα αίσθημα θυσίας. Ο σκοπός που επιδίωκε σε αυτό που έκανε ήταν πάντα ξεκάθαρος σε κείνην. Αυτό πρέπει να επιδιώκουμε όλοι. Ποτέ δεν κάνουμε πράγματα για τον λόγο που νομίζουμε!
Η διόρθωση έρχεται όταν αναγνωρίζουμε για πρώτη φορά τον στόχο που έχουμε επιλέξει στον λανθασμένο μας νου και στη συνέχεια ζητάμε από τον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα να μας βοηθήσει να αλλάξουμε τον στόχο μας, ώστε να χρησιμοποιούμε τα πάντα ως μέσο για να αναιρέσουμε τον διαχωρισμό και να δούμε ότι έχουμε τα ίδια συμφέροντα με όλους τους άλλους, και όχι αντίθετα. Η πρόκληση είναι να μάθουμε πώς να κάνουμε και τα δύο - πώς να έχουμε επίγνωση του τι συμβαίνει στον νου μας και ταυτόχρονα να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μας στον κόσμο όσο το δυνατόν καλύτερα και ευσυνείδητα. Είναι δυνατό να το κάνουμε αυτό, αλλά απαιτεί πολλή εξάσκηση. Αυτό έχουν ως στόχο να επιτύχουν τα μαθήματα στο βιβλίο εργασίας. Μαθαίνουμε πώς να λειτουργούμε αποτελεσματικά στον κόσμο, ενώ παράλληλα μαθαίνουμε ότι δεν είμαστε αυτού του κόσμου.
Γαλλικό κείμενο: