Οικογενειακές συγκρούσεις
Ε: Η σχέση μου με τα πέντε αδέρφια μου είναι ως επί το πλείστο μια σχέση ξεχωριστού μίσους. Οι συγκρούσεις μας κλιμακώθηκαν κατά τη διάρκεια της φροντίδας της μητέρας μου και της διανομής των περιουσιακών της στοιχείων. Το πιο εύκολο πράγμα για μένα είναι απλώς να αποστασιοποιηθώ από την οικογένεια και τη σύγκρουση. Αυτό δεν μου φέρνει ειρήνη, αλλά μειώνει το άγχος μου. Ξέρω ότι αυτό είναι το μάθημά μου, αλλά θα προτιμούσα να αποφεύγω εντελώς να βλέπω την οικογένειά μου, σε σημείο που να μην θέλω να παρευρεθώ στην κηδεία της μητέρας μου όταν έρθει η ώρα. Να η ερώτησή μου: Μπορώ να εργαστώ για να συγχωρέσω τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ακόμα και όταν επιλέγω να τους αποφύγω;
Α: Είναι σοφό να αναγνωρίσετε ότι η αποφυγή των αδελφιών σας δεν σας δίνει ειρήνη, ούτε εξαλείφει την αγωνία σας, αλλά μόνο τη μειώνει. Το εγώ είναι πολύ πονηρό και μας προσφέρει τρόπους που φαίνεται να μειώνουν την ενοχή, τη σύγκρουση και τον φόβο μέσω της άρνησης ή της αποφυγής, ώστε να μην αντιμετωπίζεται ποτέ το πρόβλημα, κάτι που εγγυάται ότι η σύγκρουση επιμένει και δεν επιλύεται ποτέ: «Η μείωση του φόβου, αλλά όχι η αναίρεσή του, είναι η συνεχής προσπάθεια του εγώ, και είναι πράγματι μία δεξιότητα στην οποία είναι πολυμήχανο» (Κ-11.V.9:2).
Μπορεί ήδη να υποψιάζεστε ότι δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγετε πραγματικά τις συγκρούσεις, είτε βρίσκεστε σε επαφή ως φυσικά παρών με τα αδέρφια σας είτε όχι. Αυτό συμβαίνει επειδή όλες οι σχέσεις υπάρχουν μόνο στον νου, και είτε το πιστεύετε είτε όχι, η πραγματική σύγκρουση δεν έχει καμία σχέση με τα ίδια τα αδέρφια σας, αλλά έχει να κάνει με αυτό που συμβολίζουν για εσάς, επειδή η πραγματική σύγκρουση βρίσκεται μόνο στο δικό σας νου. Επομένως, οποιαδήποτε αλλαγή στις σχέσεις σας πρέπει πρώτα να ξεκινήσει από τον δικό σας νου.
Ο Ιησούς παρατηρεί, αναφερόμενος σε αυτή τη διαδικασία: «Καθένας φτιάχνει ένα εγώ, ή έναν εαυτό για τον εαυτό του, ο οποίος υπόκειται σε τεράστιες διακυμάνσεις λόγω της αστάθειάς του. Επίσης φτιάχνει ένα εγώ για όλους τους άλλους που αντιλαμβάνεται, το οποίο είναι εξίσου μεταβλητό. Η αλληλεπίδρασή τους είναι μια διαδικασία που μεταβάλλει και τα δύο, επειδή δεν φτιάχτηκαν από ή με το Αμετάβλητο. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιηθεί ότι αυτή η αλλαγή μπορεί να συμβεί, και όντως συμβαίνει εξίσου γρήγορα όταν η αλληλεπίδραση λαμβάνει χώρα στον νου, όσο και όταν υπάρχει φυσική εγγύτητα. Το να σκέφτεσαι ένα άλλο εγώ επιδρά εξίσου αποτελεσματικά στην αλλαγής της σχετικής αντίληψης όσο και η σωματική αλληλεπίδραση. Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για το ότι το εγώ είναι μόνο μία ιδέα και όχι ένα γεγονός» (Κ-4.II.2, η πλάγια γραφή προστέθηκε).
Ναι, λοιπόν, μπορείτε να δουλέψετε πάνω στα μαθήματα συγχώρεσης με τα αδέρφια σας χωρίς να είστε φυσικά παρόντες ή κοντά τους, αρκεί να μην αποφεύγετε ταυτόχρονα να αντιμετωπίσετε τη σύγκρουση που αντιπροσωπεύουν για εσάς στον νου σας, μια σύγκρουση που προβάλλεται προς τα έξω στον κόσμο. Τα αδέρφια σας σας προσφέρουν την ευκαιρία να συνδεθείτε με την ενοχή που είναι θαμμένη βαθιά μέσα στον νου σας, μια ενοχή που έχετε αρνηθεί να αναγνωρίσετε και αντί αυτής κάνετε προβολές σε άλλους, στην προκειμένη περίπτωση, στα αδέρφια σας. Μόλις αναγνωρίσετε πού βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα, τα αδέρφια σας περνούν από το πρώτο στο δεύτερο επίπεδο της διαδικασίας συγχώρεσης.
Ποιο, λοιπόν, θα είναι το επόμενο βήμα σε αυτή τη διαδικασία; Ο Ιησούς μας λέει τα εξής: «Υπάρχει ένας πολύ απλός τρόπος να βρεις την πόρτα προς την αληθινή συγχώρεση και να την δεις ορθάνοιχτη και ευπρόσδεκτη. Όταν νιώθεις ότι μπαίνεις στον πειρασμό να κατηγορήσεις κάποιον για οποιαδήποτε μορφής αμαρτία, μην αφήσεις τον νου σου να εμμένει σε αυτό που νομίζει ότι έκανε, γιατί έτσι εξαπατάς τον εαυτό σου. Αντίθετα, ρώτησε: «Θα κατηγορούσα τον εαυτό μου εάν το έκανα αυτό;»» (ΒΕΜ-Ι.134.9).
ια να αποκαλύψετε αυτή την αυτοκατηγόρια, απλώς αναγνωρίστε, σε επίπεδο περιεχομένου και όχι στη συγκεκριμένη μορφή αυτού που μπορεί να κάνουν τα αδέρφια σας, για τι τα κατηγορείτε. Πιθανότατα, θα περιλαμβάνει κάποια πτυχή της τοποθέτησης των δικών τους συμφερόντων πάνω από τα συμφέροντα όλων των άλλων, θέλοντας να ελέγχουν ή να χειραγωγούν την κατάσταση για να διασφαλίσουν ότι οι δικές τους ανάγκες ικανοποιούνται, χωρίς καμία πραγματική ανησυχία για κανέναν άλλο. Επομένως, θα πρέπει να είστε απόλυτα ειλικρινείς με τον εαυτό σας και να παραδεχτείτε ότι μερικές φορές ενεργείτε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ακόμα κι αν αυτό δεν ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση που αφορά τη μητέρα σας.
Είναι λοιπόν αυτή η αυτοκατηγόρια που θα πρέπει να θέλετε να φέρετε στον Ιησού ή στο Άγιο Πνεύμα για θεραπεία, γιατί ο τρόπος Τους να σας αντιλαμβάνονται είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό σας. Η δική Τους είναι μια μη επικριτική αποδοχή που βλέπει πάντα φόβο και κάλεσμα για αγάπη στη θέση της επίθεσης και της αμαρτίας. Όταν είστε σε θέση να συμμετέχετε στον τρόπο που σας αντιλαμβάνονται, θα απελευθερώσετε την ενοχή στον νου σας, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τους αδελφούς και τις αδελφές σας από τις αλυσίδες της ενοχής με τις οποίες τους έχετε δεσμεύσει. Αυτή η απελευθέρωση πιθανότατα δεν θα είναι πλήρης και ολοκληρωμένη, μια για πάντα, μετά από μία μόνο προσπάθεια, επειδή ο φόβος είναι πολύ μεγάλος για να δεχτούμε την πλήρη απελευθέρωση για τον εαυτό μας. Όταν αφήσουμε εκ νέου την ενοχή, θα χρειαστεί να την προβάλουμε εκ νέου. Και οι αδελφοί και οι αδελφές μας, με τους οποίους έχουμε μακρά ιστορία αγανάκτησης, είναι εύκολοι στόχοι. Έτσι, η διαδικασία της συγχώρεσης με τα αδέρφια σας θα είναι μια διαδικασία που πιθανότατα θα πάρει χρόνο. Αλλά τουλάχιστον θα ξέρετε πού είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Γαλλικό κείμενο: