Αν είμαστε αγάπη, πώς θα μπορούσε η μη-αγάπη να εισέλθει στην ύπαρξή μας;

Ε: Έχω κάποιες ερωτήσεις σχετικά με το Κ-27.VIII.6:2. Ξέρω ότι το εγώ μου είναι πολύ επινοητικό στο να βρίσκει τρόπους να καθυστερεί την πρόοδό μου, και γι' αυτό έχω αποκτήσει τη συνήθεια να ξεγλιστράω από αυτήν την πρόταση. Λοιπόν, με όλη τη βασική ανθρώπινη κατανόησή μου, ο μόνος τρόπος για «να μην θυμηθώ να γελάσω» θα ήταν αν κάποια στιγμή για πριν από αυτό το γεγονός, για κάποιον λόγο δεν είχαμε γελάσει, αφού είναι αδύνατο για έναν νου να «θυμηθεί» ή να «ανακαλέσει στη μνήμη» κάτι που δεν είχε ποτέ περάσει από τον νου του. Σε αυτό το τμήμα του κειμένου, ο Ιησούς δεν μιλά για το να ξαναζήσουμε εκείνη τη στιγμή, και επομένως το φτιάξιμο του κόσμου μας και της σταθερότητάς του. Αν κατανοούμε την ενότητα, την τελειότητα και την αγάπη, πώς μπορούμε να θυμηθούμε κάτι που δεν είναι ενότητα, τελειότητα και αγάπη; Πώς θα μπορούσε αυτό να ήταν μέρος της ύπαρξής μας;

Α: Η γλώσσα του Μαθήματος αποτελεί συχνά εμπόδιο για πολλούς αναγνώστες, κάτι που φαίνεται να ισχύει και στην προκειμένη περίπτωση. Κατά μία έννοια, η ανάλυσή σας για το πώς λειτουργεί η μνήμη είναι λογική. Αλλά η λογική ανάλυση αποτελεί συχνά εμπόδιο για την αληθινή κατανόηση του μηνύματος του Ιησού. Το Μάθημα δεν είναι γραμμένο ως ακαδημαϊκή ή επιστημονική πραγματεία όπου η ακρίβεια και η συνέπεια της γλώσσας είναι απαραίτητες. Το Μάθημα είναι γραμμένο σε υψηλό επίπεδο διανοητικής λεπτότητας - η μεταφυσική είναι σαφής και συνεκτική - η γλώσσα του είναι ωστόσο μάλλον ποιητική, και από αυτή την άποψη, μπορούν να γίνουν παραχωρήσεις σχετικά με την έννοια των λέξεων και των εννοιών. Μόνο τότε το αποτέλεσμα δεν έχει πάντα νόημα. Υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα που φαίνονται να είναι αντιφάσεις εκτός αυτού που επισημαίνετε.

Ο Ιησούς, ο οποίος αναμφίβολα ανέμενε αυτό το είδος ερωτήματος, εξηγεί στην εισαγωγή της αποσαφήνισης των όρων: «Αυτό δεν είναι ένα Μάθημα σε φιλοσοφικές θεωρίες, ούτε το απασχολεί η ακριβής ορολογία. Ασχολείται μόνο με την Εξιλέωση, ή διόρθωση της αντίληψης... Όλοι οι όροι είναι εν δυνάμει αμφιλεγόμενοι, και όσοι επιδιώκουν την αντιπαράθεση θα τη βρουν. Εντούτοις όσοι επιζητούν την αποσαφήνιση θα τη βρουν επίσης. Θα πρέπει, όμως, να είναι πρόθυμοι να παραβλέψουν την αντιπαράθεση, αναγνωρίζοντας ότι αυτή είναι μια άμυνα ενάντια στην αλήθεια με τη μορφή ενός ελιγμού καθυστέρησης... Μια συμπαντική θεολογία είναι αδύνατη, αλλά μια συμπαντική εμπειρία όχι μόνο είναι δυνατή αλλά και απαραίτητη. Είναι αυτή η εμπειρία προς την οποία κατευθύνεται αυτό το Μάθημα. Μόνο εδώ η συνοχή καθίσταται δυνατή, επειδή μόνο εδώ η αβεβαιότητα λήγει» (ΑΟ-εισ.1:1-2, 2:1-3, 5-7).

Όπως δείχνουν αυτά τα αποσπάσματα, το Μάθημα δεν προσφέρεται για το είδος της λογικής ανάλυσης που σας ταιριάζει, ούτε αυτός είναι ο σκοπός του. Δεν προοριζόταν να διαβαστεί με αυτόν τον τρόπο, και αν το κάνετε, δεν θα φτάσετε πολύ μακριά πριν μπείτε στον πειρασμό να το απορρίψετε λόγω της έλλειψης αυστηρότητας στη γλώσσα και αυτού που φαίνεται να είναι αλλαγές στο νόημα. Αυτό που βοηθά επίσης είναι η αναγνώριση ότι η σημασία των λέξεων συχνά σχετίζεται με το θέμα που θίγει ο Ιησούς ή τον πυρήνα αυτού που διδάσκει σε ένα συγκεκριμένο απόσπασμα, και ότι μπορεί να είναι διαφορετική όταν τονίζει κάτι άλλο. Αναμφίβολα, αυτό είναι μερικές φορές απογοητευτικό για τους αναγνώστες. Ωστόσο, από την άλλη πλευρά, είναι σκόπιμο, καθώς αναγκάζει τους αναγνώστες να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό που διαβάζουν, ώστε να μην χάσουν το σημείο που θίγει ο Ιησούς.

Επιπλέον, το Μάθημα καθιστά σαφές ότι η ίδια η ανθρώπινη διάνοια συχνά αποτελεί εμπόδιο στην αναζήτηση της αλήθειας: «Ακόμα είσαι πεπεισμένος ότι η κατανόησή σου είναι μια πανίσχυρη συνεισφορά στην αλήθεια και την καθιστά αυτό που είναι» (Κ-18.IV.7:5). Αυτό είναι ένα παράδοξο, και χρησιμοποιώντας αρχικά τις διανοητικές μας ικανότητες, πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε ότι οι διανοητικές μας ικανότητες αποτελούν άμυνα ενάντια στην αλήθεια. Αυτό είναι παρόμοιο με το όταν το Άγιο Πνεύμα μάς κατευθύνει να χρησιμοποιούμε τον κόσμο και τον χρόνο ως μέσα για να μάθουμε ότι ο κόσμος και ο χρόνος είναι ψευδαισθήσεις. Απλώς μας προκαλεί σε κάθε επίπεδο να εξετάσουμε τις προϋποθέσεις, τις αξίες και τις προσδοκίες με τις οποίες προσεγγίζουμε τη μελέτη του Μαθήματος, ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε ακριβώς τι σκεφτόμαστε και τι κάνουμε για να κρατήσουμε την αγάπη και την αλήθεια μακριά από την επίγνωσή μας.

Για μια εις βάθος μελέτη αυτού του θέματος, μπορείτε να συμβουλευτείτε την ηχογράφηση μας «Η Δυαδικότητα ως Μεταφορά στο Ένα Μάθημα στα Θαύματα» και το κεφάλαιο 2 του Kenneth Wapnick: Το Μήνυμα του Μαθήματος στα Θαύματα τόμος 2: Λίγοι Επιλέγουν να Ακούσουν: «Η Χρήση της Γλώσσας από το Μάθημα», https://www.facim.org (και τα δύο μόνο στα Αγγλικά).

Γαλλικό κείμενο:

 Si nous sommes Amour, comment le non-amour pouvait-il entrer dans notre existence?