Είναι ωφέλιμο να προσευχόμαστε για τους άλλους;
Ε: Είναι η προσευχή για τους άλλους ωφέλιμη για αυτούς; Αν ναι, ποιος θα ήταν ο καλύτερος και πιο χρήσιμος τρόπος να προσευχόμαστε για τους άλλους—για εκείνους που περνούν δύσκολες στιγμές και για εκείνους που περνούν καλές στιγμές, για τους αγαπημένους μας (ζωντανούς ή αποβιώσαντες) και για τους «εχθρούς» μας, για εκείνους που γνωρίζουμε και για τους ξένους στην κοινότητά μας, στη χώρα μας και στον κόσμο; Με λίγα λόγια, πρέπει να προσευχόμαστε για τους άλλους;
Α: Το Μάθημα στα Θαύματα δεν μας ζητά να προσευχόμαστε για τους άλλους με τη συνήθη έννοια, αλλά μάλλον να ελευθερώσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας από όλες τις κρίσεις που έχουμε κάνει γι' αυτούς, συμπεριλαμβανομένης της πεποίθησης ότι χρειάζονται τις προσευχές μας. Ο Ιησούς μας λέει ότι η μόνη μας λειτουργία είναι η συγχώρεση: «Η σωτηρία του κόσμου εξαρτάται από σένα, που μπορείς να συγχωρήσεις. Αυτή είναι η λειτουργία σου εδώ» (ΒΕΜ-Ι.186.14:5-6). Η προσευχή στην οποία μας προσκαλεί το Μάθημα είναι επομένως η συγχώρεση: «Αλλά η μόνη προσευχή που έχει κάποιο νόημα είναι για συγχώρεση, επειδή εκείνοι έχουν συγχωρεθεί έχουν τα πάντα. Μόλις η συγχώρεση γίνει δεκτή, η προσευχή με τη συνήθη έννοια καθίσταται εντελώς χωρίς κανένα νόημα. Η προσευχή για συγχώρεση δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα αίτημα να μπορέσεις να αναγνωρίσεις αυτό που ήδη έχεις» (Κ-3.V.6:3-5). Αυτό που ήδη έχουμε, εμείς και όλοι οι άλλοι, είναι η ταυτότητα που μας έδωσε ο Θεός ως αθώου Υιού Του, μια ταυτότητα χωρίς αντίθετο. Η αναγνώριση αυτής της ταυτότητας στον εαυτό μας και σε όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μας, χωρίς καμία εξαίρεση ή διάκριση, είναι η προσευχή μας για αυτούς. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που είναι πραγματικά ωφέλιμο τόσο για τους άλλους όσο και για εμάς τους ίδιους, και ισχύει για κάθε άτομο σε κάθε περίσταση.
Δεδομένου ότι κάθε συγχώρεση είναι τελικά για εμάς, επειδή έχουμε αντιληφθεί λάθος, κάθε προσευχή είναι για τον εαυτό μας: «Ποτέ μην ξεχνάς ότι η προσευχή σε οποιοδήποτε επίπεδο είναι πάντα για τον εαυτό σου. Αν ενωθείς με κάποιον στην προσευχή, τον κάνεις μέρος του εαυτού σου. Ο εχθρός είσαι εσύ, όπως ακριβώς είναι και ο Χριστός. Πριν γίνει άγια, λοιπόν, η προσευχή γίνεται επιλογή. Δεν επιλέγεις για κάποιον άλλο. Μπορείτε να επιλέξεις μόνο για τον εαυτό σου. Προσευχήσου αληθινά για τους εχθρούς σου, γιατί σε αυτό βρίσκεται η δική σου σωτηρία. Συγχώρεσέ τους τις αμαρτίες τους, και σίγουρα θα συγχωρεθείς». Η συγχώρεση δεν είναι μόνο η μόνη μας λειτουργία, αλλά είναι και η μόνη μας ανάγκη, και αυτό ισχύει για όλους. Αυτή είναι η προσευχή που μπορούμε να προσφέρουμε κάθε φορά που πιστεύουμε ότι βλέπουμε κάποιον που «έχει ανάγκη τις προσευχές μας» ή έχει ανάγκη από οτιδήποτε: «Ας γνωρίσω αυτόν τον αδελφό όπως γνωρίζω τον εαυτό μου» (Κ-5.εισ.3:8). Όταν συναντάμε κάποιον που φαίνεται να έχει ανάγκη τις προσευχές μας, η πρώτη μας αντίδραση θα πρέπει να είναι να ζητήσουμε να διορθωθεί η αντίληψή μας, ώστε να μπορέσουμε πραγματικά να τον αντιληφθούμε και έτσι να γίνουμε παράδειγμα κάποιου που έχει αποδεχτεί στον νου του την αντίληψη του Αγίου Πνεύματος. Επομένως, επικαλούμαστε τη δύναμη του νου του ατόμου να επιλέξει τη διορθωμένη αντίληψη για τον εαυτό του. Αν το εφαρμόσουμε αυτό ειλικρινά, θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας και όλους τους άλλους ως αναμάρτητους, ολόκληρους και θεραπευμένους από κάθε εσφαλμένη αντίληψη. Κανείς δεν θα μπορούσε να ζητήσει τίποτα άλλο ή να χρειαστεί τίποτα άλλο.
Γαλλικό κείμενο: