Το ανεκτίμητο μαργαριτάρι
Ε: Όταν το Μάθημα μιλάει για το «ανεκτίμητο μαργαριτάρι» (Κ-23.II.11:2) το οποίο, όπως πιστεύουμε, μας έκλεψε κάποιος άλλος, τι σημαίνει αυτό;
Α: Αυτό εξηγείται στο πλαίσιο του τέταρτου νόμου του χάους όπου ο Ιησούς λέει: «Έχεις αυτό που πήρες» (Κ-23.II.9-11). Το «ανεκτίμητο μαργαριτάρι» είναι οτιδήποτε πιστεύουμε ότι μας λείπει ή νιώθουμε ότι μας λείπει. Σε οντολογικό επίπεδο, είναι η αθωότητα που πιστεύουμε ότι θυσιάσαμε όταν επιλέξαμε την ατομικότητά μας αντί της κληρονομιάς μας ως μονογενής Υιός του Θεού. Από τότε και στο εξής, θεωρούσαμε τους εαυτούς μας αμαρτωλούς και πιστεύαμε ότι βρισκόμασταν σε σύγκρουση με τον Θεό, ο οποίος αναμφίβολα θα μας καταδιώξει και θα μας τιμωρήσει για ό,τι έχουμε κάνει. Το «ανεκτίμητο μαργαριτάρι» μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως η μοναδικότητά μας. Και αυτό έχει τις ρίζες του στο αίσθημα ελλείμματος που όλοι νιώθουμε βαθιά, πέρα από το συνεχές αίσθημα ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο με τον Θεό.
Βιώνουμε αυτή την ενοχή (έλλειψη αθωότητας, γενική έλλειψη) σε διάφορες μορφές, όπως ανεπάρκεια, έλλειψη, κατωτερότητα, φθόνο και άλλες. Και «πίσω από τα παρασκήνια», κατηγορούμε πάντα κάποιον για αυτό που μας λείπει (προβολή). Αυτή η δυναμική τελικά βασίζεται στην αρχή του εγώ: είναι το ένα ή το άλλο. Αν είσαι ένοχος, είμαι αθώος. Αν είμαι ένοχος, είσαι αθώος και πρέπει να κάνω ό,τι μπορώ για να πάρω πίσω αυτό το «ανεκτίμητο μαργαριτάρι» επειδή ήταν δικό μου και μου το έκλεψες χωρίς καμία δικαιολογία. Αυτή είναι η βάση του ψυχολογικού κανιβαλισμού με τον οποίο όλοι ασχολούμαστε, και επίσης, προφανώς, σε μορφές φυσικού κανιβαλισμού.
Είναι περίεργο που ο Ιησούς το ονόμασε αυτό «νόμους του χάους»;
Γαλλικό κείμενο: