Ο μη δυισμός του Μαθήματος και η Advaita Vedanta

Ε: Στον μη δυϊσμό της Άντβαϊτα της Ανατολής, δεν υπάρχει χώρος για σχέσεις του τύπου Αιτία και Αποτέλεσμα, Πατέρας και Υιός, Δημιουργός και Δημιουργία. Γιατί λοιπόν να υποστηρίζουμε ότι το Ένα Μάθημα στα Θαύματα είναι ουσιαστικά «μη δυικό»; Δεν δημιουργεί αυτό σύγχυση;

Α: Το Μάθημα χρησιμοποιεί όρους που έχει διπλές έννοιες στην διδασκαλία του μόνο και μόνο επειδή ο Ιησούς γνωρίζει ότι η γλώσσα του διαχωρισμού ή της διττότητας είναι το μόνο που μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή την στιγμή. Ο Ιησούς εξηγεί με σαφήνεια τις προθέσεις του όσον αφορά την γλώσσα στο Μάθημα· για να απαντήσουμε λοιπόν στην ερώτησή σας, θα αφήσουμε απλώς τον Ιησού να μιλήσει μέσα από το Μάθημά του και θα παραθέσουμε μερικές σχετικές αναφορές:

Η πιο σαφής είναι η εξής:

«Επειδή πιστεύεις ότι είσαι διαχωρισμένος, τα Ουράνια σου εμφανίζονται επίσης ως διαχωρισμένα. Όχι ότι είναι πραγματικά έτσι, αλλά για να μπορέσει ο σύνδεσμος που σου δόθηκε για να ενωθείς με την αλήθεια να σε αγγίξει μέσα από αυτό που κατανοείς. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι Ένα, όπως και όλοι οι αδελφοί σου ενώνονται και γίνονται ένα στην αλήθεια. Ο Χριστός και ο Πατέρας Του δεν έχουν χωριστεί ποτέ, και ο Χριστός κατοικεί στην κατανόησή σου, στο μέρος του εαυτού σου που μοιράζεται το Θέλημα του Πατέρα Του. Το Άγιο Πνεύμα συνδέει το άλλο μέρος –την ελάχιστη τρελή επιθυμία να είσαι διαχωρισμένος, διαφορετικός και ξεχωριστός– με τον Χριστό, για να καταστήσει σαφή την ενότητα σε αυτό που είναι πραγματικά ένα. Σε αυτόν τον κόσμο αυτό δεν γίνεται κατανοητό, αλλά μπορεί να διδαχθεί: Είναι η λειτουργία του Αγίου Πνεύματος να σου διδάξει πώς να αισθανθείς αυτή την ενότητα, τι πρέπει να κάνεις για να την βιώσεις και πού πρέπει να πας για να το κάνεις.

Όλα αυτά λαμβάνουν υπόψη τον χρόνο και τον τόπο σαν να ήταν διακριτά, γιατί όσο νομίζεις ότι ένα μέρος σου είναι διαχωρισμένο, η έννοια μίας ενωμένης Ενιαιότητας που δεν είναι παρά Ένα δεν έχει νόημα. Είναι σαφές ότι ένας τόσο διχασμένος νους δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ο Δάσκαλος μιας Ενότητας που ενώνει όλα τα πράγματα στον Ίδιο τον εαυτό της.  Αυτός που είναι μέσα σ’ αυτόν τον νου, και ενώνει όλα τα πράγματα, πρέπει να είναι ο Δάσκαλός του. Τώρα αυτός πρέπει να χρησιμοποιήσει την γλώσσα [δυική] που αυτός ο νους μπορεί να καταλάβει, στην κατάσταση [του διαχωρισμού] όπου νομίζει ότι είναι. Κ-25:1-6  & Κ- 6:4 & Κ-7:1-4 (προστέθηκαν τα πλάγια γράμματα).

Υπάρχουν πολλά άλλα αποσπάσματα στο Μάθημα όπου ο Ιησούς καταδεικνύει ξεκάθαρα ότι η μεταφυσική βάση του Μαθήματος είναι μη-δυϊκή, παρά τον δυϊσμό της γλώσσας που χρησιμοποιείται. Για παράδειγμα, όταν μιλάει για τον Πατέρα και τον Υιό (λέξεις που υπονοούν δύο ξεχωριστά Όντα), λέει: «Αυτό που Αυτός [ο Πατέρας] δημιουργεί δεν είναι ξεχωριστό από Αυτόν, και πουθενά δεν τελειώνει ο Πατέρας και αρχίζει ο Υιός ως κάτι ξεχωριστό από Αυτόν» (ΒΕΜ-I.132.12:4).

Και πιο κάτω στο βιβλίο εργασίας λέει: «Η ενιαιότητα είναι απλώς η ιδέα ότι ο Θεός είναι. Και μέσα στο Είναι Του, αγκαλιάζει τα πάντα. Κανένας νους δεν περιέχει κάτι άλλο εκτός από Αυτόν. Λέμε, «Ο Θεός είναι», και μετά σταματάμε να μιλάμε, γιατί μέσα σε αυτή την γνώση οι λέξεις δεν έχουν σημασία. Δεν υπάρχουν χείλη για να τις προφέρουν και κανένα μέρος του νου αρκετά διακριτό για να αισθανθεί ότι τώρα έχει επίγνωση από κάτι που δεν είναι ο εαυτός του. Έχει ενωθεί με την Πηγή του. Και όπως η ίδια η Πηγή του, απλώς είναι.

Δεν μπορούμε ούτε να μιλήσουμε ούτε να γράψουμε γι' αυτό το θέμα, ούτε καν να το σκεφτούμε καθόλου. Αυτό έρχεται σε κάθε νου όταν η πλήρης ανα-γνώριση, ότι το θέλημά του είναι αυτό του Θεού, έχει δοθεί πλήρως και έχει ληφθεί πλήρως. Αυτό οδηγεί τον νου στο άπειρο παρόν, όπου το παρελθόν και το μέλλον είναι αδιανόητα. Αυτό είναι πέρα ​​από την σωτηρία, πέρα ​​από κάθε σκέψη χρόνου, τη συγχώρεση και το άγιο πρόσωπο του Χριστού [που όλα είναι δυικές έννοιες]. Ο Υιός του Θεού έχει απλώς εξαφανιστεί μέσα στον Πατέρα του, όπως ο Πατέρας του μέσα σε Αυτόν. Ο κόσμος δεν υπήρξε ποτέ. Η αιωνιότητα παραμένει μια σταθερή κατάσταση» (ΒΕΜ-I.169.5,6).

Στη συνέχεια, στο πλαίσιο των σχέσεων Αιτίας και Αποτελέσματος ανάμεσα στις ομάδες δυικών λέξεων που αναφέρετε, ο Ιησούς ξεκινά με σαφώς δυικούς όρους, αλλά καταλήγει κάνοντας εμφανή την αληθινή μη δυϊκή φύση:

«Πάτερ, δημιουργήθηκα στο Πνεύμα Σου, μια άγια Σκέψη που δεν έφυγε ποτέ από την κατοικία της. Είμαι για πάντα το Αποτέλεσμά Σου, και Εσύ είσαι για πάντα και πάντα η Αιτία μου. Όπως με δημιούργησες, έτσι και παρέμεινα. Εκεί όπου με εγκατέστησες, συνεχίζω να παραμένω. Και όλα τα χαρακτηριστικά Σου παραμένουν μέσα μου, επειδή είναι το Θέλημά Σου να έχεις έναν Υιό τόσο όμοιο με την Αιτία Του, ώστε η Αιτία και το Αποτέλεσμά Της να είναι αδιαχώριστα» (ΒΕΜ-II.326.1:1-5).

Ενώ ένα μεγάλο μέρος των διδασκαλιών του Μαθήματος παρουσιάζονται σε δυική γλώσσα, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο σκοπός τους είναι να μας οδηγήσουν πέρα ​​από την πίστη μας στην δυαδικότητα, στην Ενιαιότητα που είναι η μόνη μας πραγματικότητα.

Γαλλικό κείμενο:  

Le non-dualisme d’Un cours en miracles et l’Advaïta Védanta