Οι Μεγάλες Ακτίνες
Ε: Στο βιβλίο «Ένα Μάθημα στα Θαύματα», γίνεται αναφορά στις «Μεγάλες Ακτίνες». Μπορείτε να εξηγήσετε τι είναι οι Μεγάλες Ακτίνες;
Α: Οι «Μεγάλες Ακτίνες» είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για το φως που ακτινοβολεί από τον Θεό και επεκτείνεται στον Χριστό, τον μονογενή Υιό του. Συμβολικά, μια σπίθα αυτού του φωτός είναι παρούσα στον ορθό νου του διαχωρισμένου Υιού. Ούτε οι «Μεγάλες Ακτίνες» ούτε η σπίθα είναι φυσικές μορφές φωτός, αλλά είναι σύμβολα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που βλέπουν τα μάτια του σώματος. Ο όρος χρησιμοποιείται για να συμβολίσει μια πραγματικότητα που είναι πνευματική και όχι φυσική, σε αντίθεση με την ταύτιση του εγώ με το σώμα.
Καθώς ταυτιζόμαστε όλο και λιγότερο με το εγώ, αποκτούμε ολοένα και μεγαλύτερη επίγνωση της αλήθειας για το ποιοι είμαστε ως ο μονογενής Υιός του Θεού, μια αλήθεια που υπερβαίνει το φυσικό σώμα. Αυτή η επίγνωση είναι μια μορφή οράματος που συμβολίζεται από μια σπίθα φωτός και τις «Μεγάλες Ακτίνες». Μαθαίνοντας να «βλέπουμε» με το Άγιο Πνεύμα, προχωράμε από μια μικροσκοπική υποψία, μια σπίθα επίγνωσης ότι υπάρχει μια πραγματικότητα πέρα από αυτό που αντιλαμβάνεται το φυσικό σώμα, σε μια πιο καθαρή κατανόηση της πραγματικότητας του νου. «Βλέπουμε» ότι υπάρχει ένα φως μέσα στον νου μας που καθρεφτίζει την αλήθεια και αντιπροσωπεύει την ανάμνηση του Θεού, την Ενιαιότητα στην οποία όλοι μετέχουμε. Τελικά, θα μάθουμε να απορρίπτουμε οποιεσδήποτε σκέψεις καθοδηγούνται από το εγώ και θολώνουν τη συνείδησή μας.
Όταν το κάνουμε αυτό, μόνο το φως θα απομείνει: «Και από αυτό το φως, οι Μεγάλες Ακτίνες θα επεκταθούν, προς τα πίσω στο σκοτάδι και προς τα εμπρός στον Θεό, για να απαλείψουν με το φως τους το παρελθόν και έτσι να ανοίξουν δρόμο για την αιώνια Παρουσία Του, μέσα στην οποία τα πάντα ακτινοβολούν στο φως» (Κ-18.III.8:7). Με αυτήν την ορολογία, είναι σημαντικό να θυμόμαστε τι λέει το Μάθημα για τις λέξεις: «Οι λέξεις μπορεί να βοηθήσουν, ιδιαίτερα τον αρχάριο, διευκολύνοντας τη συγκέντρωση και διευκολύνοντας τον αποκλεισμό, ή τουλάχιστον τον έλεγχο, των άσχετων σκέψεων. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι οι λέξεις δεν είναι παρά σύμβολα συμβόλων. Επομένως, είναι διπλά απομακρυσμένες από την πραγματικότητα» (ΕΔ-21.1:8-10).
Όπως ακριβώς χρειάζεται να πάμε πέρα από τα σύμβολα για να μάθουμε το μήνυμα που μεταφέρει το Μάθημα μέσω αυτών, μαθαίνουμε να πηγαίνουμε πέρα από το σώμα, στο φως που υπάρχει σε όλους όσους βλέπουμε: «Όπως το εγώ θα περιόριζε την αντίληψή σου για τους αδελφούς σου στο σώμα, έτσι το Άγιο Πνεύμα θα αποδέσμευε την όρασή σου και θα σου επέτρεπε να δεις τις Μεγάλες Ακτίνες που ακτινοβολούν από αυτούς, τόσο απεριόριστες που φτάνουν στον Θεό. Αυτή είναι η μεταβολή στην όραση που επιτυγχάνεται την άγια στιγμή» (Κ-15.IX.1:1-2). Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι βλέπουμε πραγματικές ακτίνες να πηγάζουν από κάποιον. Είναι μια αλλαγή στην αντίληψή μας που λαμβάνει χώρα στον νου μας όταν επιτρέπουμε να αντικατασταθεί η κρίση από τη συγχώρεση στην άγια στιγμή.
Γαλλικό κείμενο: