Κοιτάζοντας το εγώ με ταπεινότητα
Ε: Η ορολογία του Ken Wapnick στα σχόλιά του για Το Τραγούδι της Προσευχής και η χρήση της γλώσσας στο Μάθημα με ενδιαφέρουν. Αναφέρει: «Αυτό… είναι… ένα όμορφο πορτρέτο του μονοπατιού του Μαθήματος για τη συγχώρεση του αλαζονικού κόσμου της ενοχής, της ψευδαίσθησης και των ιδιαιτεροτήτων, κοιτάζοντας το εγώ με ταπεινότητα και χωρίς φόβο». Πώς μπορεί κανείς να κοιτάξει το εγώ με ταπεινότητα; Δύσκολα μπορώ να φανταστώ να το κοιτάζω χωρίς κρίση, πόσο μάλλον με ταπεινότητα!
Α: Το να κοιτάμε το εγώ χωρίς κρίση σημαίνει ότι το κοιτάμε με ταπεινότητα. Το εγώ, μέσα στην αλαζονεία του, θα μας έκανε να οπισθοχωρήσουμε από τρόμο μόλις θα κατανοούσαμε την έκταση των εξαπατήσεων, των μηχανορραφιών και της κακίας του. Αυτή η φρίκη πηγάζει από την αλαζονεία όταν προσπαθεί να μας ξεγελάσει ώστε να πιστεύουμε ότι είμαστε χωρίς εγώ, πιο πνευματικά προχωρημένοι από ό,τι πράγματι είμαστε ή πιο ικανοί να αξιολογήσουμε τον εαυτό μας.
Καταρχάς, απαιτείται ήδη ταπεινότητα για να αναγνωρίσουμε πόσο πολύ απορρίπτουμε την ειρήνη του Θεού, πόσο σφιχτά προσκολλόμαστε στο σύστημα πεποιθήσεών μας, στην επιδίωξη των εγωικών μας συμφερόντων και την ατομική μας ιδιαιτερότητα. Το να σοκαριστούμε και να αντιδράσουμε με απογοήτευση όταν το αναγνωρίζουμε αυτό είναι αλαζονεία. Το Μάθημα μας λέει ότι η αλαζονεία μας είναι που μας οδηγεί στο να έχουμε μια αυτοσαρκαστική εικόνα, αρνούμενοι έτσι την αληθινή μας ταυτότητα: «Η αλαζονεία φτιάχνει μια εικόνα του εαυτού σου που δεν είναι πραγματική. Αυτή είναι η εικόνα που αποτραβιέται και υποχωρεί φοβισμένη, καθώς η Φωνή για τον Θεό σε διαβεβαιώνει ότι έχεις τη δύναμη, τη σοφία και την αγιότητα να υπερβείς όλες τις εικόνες» (ΒΕΜ-I.186.6:1-2).
Μία από τις πιο συχνά επαναλαμβανόμενες φράσεις στο Μάθημα είναι: «Είμαι όπως ο Θεός με δημιούργησε» (ΒΕΜ-I.94). Μέσα στην αλαζονεία μας, αρνούμαστε αυτή την ταυτότητα και αποφασίζουμε μόνοι μας ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε. Το εγώ μάς κάνει μάλιστα να πιστεύουμε ότι είναι ταπεινότητα να βλέπουμε τον εαυτό μας ως ταπεινό και ανάξιο.
Το Μάθημα μας διδάσκει ακριβώς το αντίθετο. Μας λέει: «Η ταπεινότητα συνίσταται στην αποδοχή του ρόλου σου στη σωτηρία και στην μη αποδοχή κανενός άλλου» (ΒΕΜ-I.61.2:3). Μας ζητά να μάθουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας και όλους τους αδελφούς και τις αδελφές μας ως άξιους της αγάπης του Θεού. Χρειάζεται πραγματικά ταπεινότητα για να κοιτάξουμε ειλικρινά, αλλά ήρεμα και χωρίς κρίση, την αλαζονεία του εγώ και στη συνέχεια, όπως έχει συχνά ειπωθεί, να το κάνουμε με ένα χαμόγελο. Κοιτάμε το εγώ με ταπεινότητα όταν είμαστε πρόθυμοι να αμφισβητήσουμε την οπτική μας, την ερμηνεία μας και τον ορισμό μας για τον εαυτό μας, για όλους και για όλα όσα συναντάμε. Αν είμαστε τότε πρόθυμοι να αφήσουμε την ερμηνεία μας, μπορούμε να απαλλαγούμε από την αλαζονική στάση του εγώ και να αποδεχτούμε την αντίληψη του Αγίου Πνεύματος. Αυτή είναι η αληθινή ταπεινότητα.
Γαλλικό κείμενο: