Η φύση των ονείρων, ο πραγματικός κόσμος και η δυαδικότητα (διττότητα)
Ε: Σύμφωνα με το Μάθημα, είμαστε ήδη στο σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη στον Παράδεισο τώρα; Ο Παράδεισος δεν έχει ούτε εξωτερικό ούτε εσωτερικό. Είναι τα πάντα. Αυτό σημαίνει ότι αυτός ο κόσμος είναι στον Παράδεισο και ο Παράδεισος είναι σε αυτόν τον κόσμο; Είναι αυτό παρόμοιο με τη δήλωση της Βεντάντα: ο άτμαν είναι επίσης ο μπράχμαν;
Α: Ο μη δυϊσμός του Μαθήματος είναι ένας απόλυτος μη δυϊσμός σύμφωνα με τον οποίο η πραγματικότητα είναι άπειρη, άμορφη, αμετάβλητη και αιώνια. Τίποτα το πεπερασμένο ή άμορφο δεν είναι πραγματικό με κανέναν τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι το πεπερασμένο, φυσικό σύμπαν δεν έχει πραγματικότητα. Είναι εντελώς απατηλό. Υπάρχουν και άλλα μη δυϊστικά συστήματα που τοποθετούν τον κόσμο μέσα στην ύπαρξη του Θεού. Αυτές είναι οι διάφορες μορφές πανθεϊσμού - τόσο από την Ανατολή όσο και από τη Δύση - που αποδίδουν την πραγματικότητα στον κόσμο, αλλά όχι ως δημιουργία ξεχωριστή από την ύπαρξη του Θεού. Ο μη δυϊσμός του Μαθήματος είναι απόλυτος και δεν αποδίδει καμία πραγματικότητα στην πεπερασμένη πολλαπλότητα. Έτσι, η πραγματικότητα είναι τέλεια Ενιαιότητα: "...η γνώση ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο, τίποτα έξω από αυτήν την Ενιαιότητα και τίποτα άλλο μέσα της" (Κ-18.VI.1:6). Λέγοντας, "Ο κόσμος δημιουργήθηκε ως μια επίθεση κατά του Θεού" (ΒΕΜ-II.3.2:1), ο Ιησούς διευκρινίζει ότι ο κόσμος δεν είναι ούτε εν Θεώ ούτε από τον Θεό.
Αυτή είναι η μεταφυσική βάση για την εκπληκτική δήλωση: «Είσαι στην εστία μέσα στον Θεό, και ονειρεύεσαι την εξορία, αλλά απολύτως ικανός να ξυπνήσεις στην πραγματικότητα» (Κ-10.I.2:1), και γι' αυτό ο Ιησούς ρωτάει: «Ποιος είναι ο «εσύ» που ζει σε αυτόν τον κόσμο;» (Κ-4.II.11:8). Ολόκληρο το Μάθημα απευθύνεται σε ένα νου έξω από τον χρόνο και τον χώρο που έχει επιλέξει να αρνηθεί την αληθινή του Ταυτότητα ως άμορφη επέκταση της άπειρης Πηγής του και έχει «γίνει» μια εξατομικευμένη οντότητα περιορισμένη από τον χρόνο και τον χώρο. Ταυτόχρονα, αυτός ο νους συσκοτίζει τη μνήμη της αληθινής του Ταυτότητας ως Μονογενούς Υιού του Θεού. Όπως διδάσκει το Μάθημα, αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε ένα όνειρο ή φαντασία, αλλά όχι στην πραγματικότητα. Επομένως, δεν έχουμε πραγματικότητα, όπως γνωρίζουμε τον εαυτό μας σε αυτόν τον κόσμο. Το μόνο που υπάρχει είναι ο Θεός και η αδιαφοροποίητη, αιώνια, αμετάβλητη και τέλεια επέκταση της άπειρης ύπαρξής Του, μια πραγματικότητα που δεν έχει αντίστοιχο στον κόσμο και δεν μπορεί να γίνει κατανοητή σε αυτόν τον κόσμο.
«Κανένας, που κοιμάτια και ονειρεύεται μέσα στον κόσμο δεν θυμάται την επίθεσή του κατά του εαυτού του. Κανένας δεν πιστεύει ότι πράγματι υπήρξε ένας χρόνος που δεν γνώριζε τίποτα για ένα σώμα, και που δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει αντιληφθεί αυτόν τον κόσμο αληθινό. Θα είχε δει μονομιάς ότι αυτές οι ιδέες είναι μια ψευδαίσθηση, πολύ γελοίες για να κάνει οτιδήποτε άλλο, πέρα από το γελάσει. Πόσο σοβαρές φαίνονται τώρα να είναι αυτές! Και κανένας δεν μπορεί να θυμηθεί πότε θα τις αντιμετώπιζε με γέλιο και χωρίς πίστη» (Κ-27.VIII.5:4-8).
Το Μάθημα διδάσκει ότι είναι αδύνατο να διαχωριστεί κανείς από το άπειρο, από την ολότητα. Ο Θεός δημιουργεί μόνο κατ' εικόνα Του. Επομένως, τα δημιουργήματά Του μοιράζονται την ύπαρξή Του, αλλά ποτέ δεν είναι κατώτερα από Αυτόν: «Όμως, θα μπορούσε ο Υιός του Θεού, όπως Αυτός τον δημιούργησε, να κατοικεί σε μορφή ή σε έναν κόσμο μορφών;» (ΑΟ-2.2:4). Υπό αυτή την έννοια, οι διδασκαλίες του Μαθήματος είναι παρόμοιες με τη δήλωση της Βεδάντα ότι ο άτμαν είναι ο μπράχμαν, όπως επαναλαμβάνεται σε ένα άλλο απόσπασμα: «Ό,τι δημιουργεί δεν είναι ξέχωρό από Αυτόν, και πουθενά δεν τελειώνει ο Πατέρας. ούτε ο Υιός αρχίζει ως κάτι ξεχωριστό από Αυτόν» (ΒΕΜ-I.132.12:4).
Γαλλικό κείμενο:
La nature du rêve, du monde réel et de la dualité