|
Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχουν συμβεί ποτέ, ξεκίνησε με κάποιον που εμπιστεύτηκε κάτι που δεν μπορούσε να αποδείξει.
Η Judith Skutch έζησε μία τέτοια στιγμή τον Μάιο του 1975, όταν ένιωσε την έμπνευση να ρωτήσει μία απλή ερώτησε κατά την διάρκεια μίας συνάντησης για μεσημερινό γεύμα.
Δεν είχε συναντήσει ποτέ την Helen Schucman ή τον Bill Thetford. Αλλά κάτι την παρακίνησε, σιωπηλά, ξεκάθαρα, να κάνει στην Helen μία ερώτηση που δεν είχε κανέναν λόγο να ρωτήσει : "Ακούς μία εσωτερική φωνή, έτσι δεν είναι;;"
Και όλα άλλαξαν.
Λίγες ώρες αργότερα, η Judith κρατούσε στα χέρια της για πρώτη φορά το χειρόγραφο του Ένα Μάθημα στα Θαύματα.
Όχι ως κάτι εντυπωσιακό.
Όχι ως κάτι για να αναλυθεί.
Αλλά ως κάτι... αξιομνημόνευτο.
Έναν χάρτη για την εστία.
Αυτό που ακολούθησε, ήταν συγχώρεση με την πιο αληθινή της έννοια - όχι κάποια δραματική χειρονομία, αλλά μία σειρά σιωπηλών απελευθερώσεων.
Παλαιές υποθέσεις για το πώς θα έπρεπε να είναι οι πνευματικές διδασκαλίες: απελευθερώθηκαν.
Η ανάγκη ελέγχου του τι θα συμβεί στην συνέχεια: απελευθερώθηκε.
Η ευχαρίστηση του να κρατάς κάτι ιερό και ιδωτικό: απελευθερώθηκε
Στη θέση της, μία κοινωνούσα γνώση - ότι ο προρισμός του δεν είναι να μείνει κρυμμένο - και η προθυμία να δράσει
Το Foundation for inner Peace ιδρύθηκε. Τριακόσια αντίγραφα κυκλοφόρησαν. Και το Μάθημα ξεκίνησε να κάνει αυτό που κάνει: να συναντά τους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να το συναντήσουν.
Τα μαθήματα του Μαίου μάς ζητούν να κάνουμε εξάσκηση στην ίδια ήσυχη τέχνη. Η συγχώρεση, μάς λέει το Μάθημα, δεν έχει να κάνει με την συγχώρεση αυτού που συνέβη. Έχει να κάνει με το να επιλέξουμε ξανά, και ξανά, τι είναι αληθινό αντί του τι είναι οικείο. "Η συγχώρεση ειναι το κλειδί για την ευτυχία" (ΕΜΣΘ, ΒΕΜ-121.13:6)
|
