|
Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχουν συμβεί ποτέ, ξεκίνησε με κάποιον που εμπιστεύτηκε κάτι που δεν μπορούσε να αποδείξει.
Η Judith Skutch έζησε μία τέτοια στιγμή τον Μάιο του 1975, όταν ένιωσε την έμπνευση να ρωτήσει μία απλή ερώτησε κατά την διάρκεια μίας συνάντησης για μεσημερινό γεύμα.
Δεν είχε συναντήσει ποτέ την Helen Schucman ή τον Bill Thetford. Αλλά κάτι την παρακίνησε, σιωπηλά, ξεκάθαρα, να κάνει στην Helen μία ερώτηση που δεν είχε κανέναν λόγο να ρωτήσει : "Ακούς μία εσωτερική φωνή, έτσι δεν είναι;;"
Και όλα άλλαξαν.
Λίγες ώρες αργότερα, η Judith κρατούσε στα χέρια της για πρώτη φορά το χειρόγραφο του Ένα Μάθημα στα Θαύματα.
Όχι ως κάτι εντυπωσιακό.
Όχι ως κάτι για να αναλυθεί.
Αλλά ως κάτι... αξιομνημόνευτο.
Έναν χάρτη για την εστία.
Αυτό που ακολούθησε, ήταν συγχώρεση με την πιο αληθινή της έννοια - όχι κάποια δραματική χειρονομία, αλλά μία σειρά σιωπηλών απελευθερώσεων.
Παλαιές υποθέσεις για το πώς θα έπρεπε να είναι οι πνευματικές διδασκαλίες: απελευθερώθηκαν.
Η ανάγκη ελέγχου του τι θα συμβεί στην συνέχεια: απελευθερώθηκε.
Η ευχαρίστηση του να κρατάς κάτι ιερό και ιδωτικό: απελευθερώθηκε
Στη θέση της, μία κοινωνούσα γνώση - ότι ο προρισμός του δεν είναι να μείνει κρυμμένο - και η προθυμία να δράσει
Το Foundation for inner Peace ιδρύθηκε. Τριακόσια αντίγραφα κυκλοφόρησαν. Και το Μάθημα ξεκίνησε να κάνει αυτό που κάνει: να συναντά τους ανθρώπους που είναι έτοιμοι να το συναντήσουν.
Τα μαθήματα του Μαίου μάς ζητούν να κάνουμε εξάσκηση στην ίδια ήσυχη τέχνη. Η συγχώρεση, μάς λέει το Μάθημα, δεν έχει να κάνει με την συγχώρεση αυτού που συνέβη. Έχει να κάνει με το να επιλέξουμε ξανά, και ξανά, τι είναι αληθινό αντί του τι είναι οικείο. "Η συγχώρεση ειναι το κλειδί για την ευτυχία" (ΕΜΣΘ, ΒΕΜ-121.13:6)
Βαδίζοντας με εμπιστοσύνη
16 Ιουνίου 2026
Παρατήρησες ποτέ ότι το εγώ είναι πολύ «βοηθητικό»; Γνωρίζει ποιος κάνει λάθος. Γνωρίζει τι θα έπρεπε να συμβεί. Γνωρίζει τι θα έπρεπε να κάνουν διαφορετικά όλοι οι άλλοι. Το εγώ έχει πάντα να δώσει συμβουλές.
Το ερώτημα είναι: τίνος τη συμβουλή εμείς ακολουθούμε;
Και το εγώ και το Άγιο Πνεύμα δίνουν καθοδήγηση.
Και οι δύο έχουν ένα σχέδιο. Και οι δύο μπορούν να μας πουν τι να κάνουμε στη συνέχεια.
Η διαφορά δεν βρίσκεται συχνά στο μήνυμα, αλλά στο αποτέλεσμα.
Το ένα μας αφήνει πιο σφιχτούς, σε μεγαλύτερη ένταση, πιο πεπεισμένους ότι η ειρήνη θα έρθει μόλις κάτι εκεί έξω αλλάξει.
Το άλλο μας αφήνει πιο ήσυχους. Πιο ευρύχωρους. Πιο πρόθυμους να εμπιστευτούμε.
Μέχρι τώρα στο Βιβλίο Εργασίας, τα μαθήματα μάς ζητούν κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι ζητούσαν τον Ιανουάριο. Λιγότερη ανάλυση. Λιγότερο κόπο. Περισσότερη εμπιστοσύνη.
Το εγώ δεν αρέσκεται σε αυτά. Προτιμά ένα πνευματικό μονοπάτι με πιο απότομη ανάβαση και πιο δραματικές ανακαλύψεις.
Το Μάθημα προσφέρει κάτι πολύ πιο απλό:
«Όσοι είναι βέβαιοι για την έκβαση, μπορούν να περιμένουν, και περιμένουν χωρίς άγχος» ΕΜΣΘ, ΕΔ-4.VIII.1:1
Να περιμένουμε χωρίς άγχος;
Το εγώ θα ήθελα να μιλήσει με τη διεύθυνση!
Όμως ίσως έτσι είναι η καθοδήγηση: χωρίς βεβαιότητα για το μέλλον, αλλά με βεβαιότητα για το που να σταθούμε καθώς το μέλλον ξεδιπλώνεται.
Τον Ιούνιο του 1976, η πρώτη έκδοση με σκληρό εξώφυλλο του «Ένα Μάθημα στα Θαύματα» εκδόθηκε. Οι άνθρωποι στους είχε εμπιστευθεί δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν που θα πήγαινε ή ποιων ανθρώπων τις ζωές θα άλλαζε.
Απλά έκαναν το επόμενο βήμα που τους δόθηκε. Και μετά το επόμενο.
Και μετά το επόμενο…
|
