Η μοίρα του νου μετά τον θάνατο του σώματος

Ε: Τι συμβαίνει στον νου μετά την εξαφάνιση του σώματος; Επιστρέφει ο νους στο σπίτι του και σε αυτό που δεν άφησε ποτέ; Τι συμβαίνει στο εγώ; Πού μπορώ να βρω μια απάντηση στο κείμενο;

Α: Η απάντηση στις ερωτήσεις σας έγκειται στην κατανόηση των διδασκαλιών του Μαθήματος για τη Ζωή και τον Θάνατο σε αντίθεση με την εκδοχή του εγώ. Είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι στο Μάθημα, ο θάνατος περιγράφεται ως η επιλογή του νου να πιστέψει τον ορισμό του εγώ για το ποιοι είμαστε: φοβισμένοι και ένοχοι αμαρτωλοί, χωριστά άτομα φυλακισμένα σε σώματα. Αυτή η πεποίθηση είναι ο τρόπος του εγώ να καταφέρει ένα θανατηφόρο πλήγμα στην επίγνωση του ποιοι πραγματικά είμαστε ως αθώα παιδιά του Θεού, και αυτό είναι που το Μάθημα αποκαλεί «θάνατο». Όταν το Μάθημα μιλάει για «ζωή», αναφέρεται πάντα στη ζωή μας στον Παράδεισο με τον Θεό. «Δεν υπάρχει καμία ζωή έξω από τον Παράδεισο» (Κ-23.II.19:1).

Έχοντας αυτό κατά νου, βρίσκουμε αρκετά αποσπάσματα στο Μάθημα που ασχολούνται με τον θάνατο, τον νου, το σώμα και το εγώ, τα οποία βοηθούν στην κατανόηση των σημείων που αναφέρατε. Το Μάθημα μάς λέει ότι ο νους δεν βρίσκεται στο σώμα: «[Ο νους] δεν μπορεί να φτιάξει ένα σώμα ούτε να κατοικήσει μέσα σε ένα σώμα» (ΒΕΜ-I.167.6:3). «Ένας νους και ένα  σώμα δεν μπορούν να συνυπάρχουν. Μην κάνεις καμία προσπάθεια να συμφιλιώσεις τα δύο, γιατί το ένα αρνείται ότι το άλλο μπορεί να είναι πραγματικό. Αν είσαι σωματικός, ο νους σου έχει φύγει από την ιδέα του εαυτού σου, γιατί δεν υπάρχει κανένα μέρος όπου θα μπορούσε πράγματι να είναι μέρος σου. Αν είστε πνεύμα, τότε το σώμα πρέπει να είναι άνευ νοήματος στην πραγματικότητά σου» (ΒΕΜ-I.96.3:4-7).

Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή αλλαγή στην κατάσταση του πνεύματος επειδή το σώμα εξαφανίστηκε - δεν του συμβαίνει τίποτα και δεν πάει πουθενά. Αγωνιζόμαστε να το καταλάβουμε αυτό γιατί οι περισσότεροι από εμάς ταυτιζόμαστε με το σώμα μας, ωστόσο είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τι διδάσκει το Μάθημα. Έχετε δίκιο ότι στην πραγματικότητα το πνεύμα δεν έφυγε ποτέ από το σπίτι του στον Παράδεισο, όπου κατοικεί στην Ενιαιότητα. Η ψευδαισθητική μας εμπειρία σε αυτό το όνειρο είναι το αποτέλεσμα μιας σκέψης στον κοιμισμένο νου του Υιού που πιστεύει ότι ο διαχωρισμός έχει πράγματι συμβεί. Το πνεύμα δεν επιστρέφει στο σπίτι όταν πεθάνει το σώμα. Το πνεύμα επιστρέφει στο σπίτι όταν κάνει την οριστική επιλογή να αποδεχθεί την Εξιλέωση και να μην ταυτιστεί πλέον με το σύστημα σκέψης του εγώ. Έτσι ξυπνά στο γεγονός ότι δεν έφυγε ποτέ από τον Παράδεισο και δεν χώρισε ποτέ τον εαυτό του από την Πηγή του.

Ούτε το εγώ βρίσκεται στο σώμα. Η σκέψη του διαχωρισμού στον νου δεν αλλάζει με τον θάνατο του σώματος: «Το εγώ είναι το μέρος του νου που πιστεύει στον διχασμό» (Κ-5.V.3:1). Το εγώ δεν βρίσκεται στο σώμα, αλλά ταυτίζεται με το σώμα. Κι εμείς ταυτιζόμαστε με το σώμα όταν επιλέγουμε το σύστημα σκέψης του εγώ, κάτι που εξηγεί γιατί αποδεχόμαστε την εμπειρία του σωματικού θανάτου και πιστεύουμε ότι σημαίνει κάτι. Με το εγώ, το βλέπουμε ως «το κεντρικό όνειρο από το οποίο όλες οι ψευδαισθήσεις πηγάζουν... Είναι η πάγια και αμετάβλητη πεποίθηση του κόσμου ότι όλα τα πράγματα μέσα του γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν. Αυτό θεωρείται ως «ο τρόπος της φύσης», όχι για να τεθεί υπό αμφισβήτηση, αλλά να γίνει αποδεκτό ως ο «φυσικός» νόμος της ζωής» (ΕΔ-27.1:1,4-5).

Αν και το εγώ δεν πεθαίνει με την εξαφάνιση του σώματος, εφόσον είναι μια σκέψη στον νου, είναι εμμονικό με τον θάνατο: τον φοβάται, τον αναζητά και τον χρησιμοποιεί για να αποδείξει τη δική του πραγματικότητα και την πραγματικότητα του σώματος. Μπορεί να βοηθήσει να ξαναδιαβάσετε το «Το Τρίτο Εμπόδιο: Η Έλξη του Θανάτου» (Κ-19.IV.Γ). Καθώς γνωρίζουμε μια νέα ταυτότητα αμφισβητώντας τις πεποιθήσεις μας για το ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε, το οποίο μας δίνει την ελευθερία να δεχτούμε το μήνυμα του Αγίου Πνεύματος για το ποιοι πραγματικά είμαστε, αυτή η εμπειρία θα μας επιτρέψει να δούμε τον θάνατο του σώματος διαφορετικά και να ανοίξουμε τον νου μας στη νέα αντίληψη και εμπειρία ζωής που αναφέρεται στο Μάθημα: «Όταν το σώμα σου και το εγώ σου και τα όνειρά σου έχουν φύγει, θα γνωρίζεις ότι θα έχεις διάρκεια παντοτινά. Ίσως νομίζεις ότι αυτό επιτυγχάνεται με τον θάνατο, αλλά τίποτα δεν επιτυγχάνεται με τον θάνατο, επειδή ο θάνατος είναι τίποτα. Τα πάντα επιτυγχάνονται με την ζωή, και η ζωή είναι του νου και στον νου. Το σώμα ούτε ζει ούτε πεθαίνει, επειδή δεν μπορεί να εμπεριέξει εσένα, που είσαι ζωή» (Κ-6.V.A.1:1-4).

Γαλλικό κείμενο:

 Le sort de l’esprit après la mort du corps