Δημιουργώντας μια ξεχωριστή σχέση με το Μάθημα

Ε: Έχω διαβάσει ότι όλες οι σχέσεις είναι ξεχωριστές και ότι κάποιος μπορεί ακόμη και να έχει μια ξεχωριστή σχέση με το Μάθημα. Συχνά αναρωτιέμαι αν η σχέση μου με το Μάθημα είναι ξεχωριστή. Πώς μπορώ να ξέρω αν είναι ή όχι; Και είναι πραγματικά ένα «πρόβλημα» που θα έπρεπε να με ανησυχεί; (Ένας από τους λόγους που υποψιάζομαι ότι μπορεί να έχω μια ξεχωριστή σχέση με το Μάθημα είναι ότι συχνά πιστεύω ότι όλα τα προβλήματα του κόσμου θα λύνονταν αν όλοι διάβαζαν το Μάθημα.)

Α: Ναι, όλες οι σχέσεις είναι ξεχωριστές, συμπεριλαμβανομένης της σχέσης μας με το Μάθημα. Αυτό που κάνει το Μάθημα «ξεχωριστό» είναι το ατομικό και εμφανίζεται σε πολλές μορφές, αλλά γενικά περιλαμβάνει την πεποίθηση ότι η μορφή του Μαθήματος έχει μια ιδιαίτερη δύναμη να καλύψει τις ξεχωριστές ανάγκες μας. Μια άλλη κοινή μορφή που παίρνει η ξεχωριστότητα των μαθητών είναι η πεποίθηση ότι είναι «ξεχωριστοί» και συχνά ακόμη και «ανώτεροι» από τους μαθητές άλλων παραδοσιακών μορφών πνευματικότητας. Αυτή η ξεχωριστότητα περιλαμβάνει τον λόγο που αναφέρετε - ότι όλοι πρέπει να διαβάσουν το Μάθημα. Και με αυτό, έχετε απαντήσει στο πρώτο μέρος της δικής σας ερώτησης.

Όπως εξηγεί ο Ιησούς στο Εγχειρίδιο Δασκάλων: «Υπάρχει ένα Μάθημα για κάθε δάσκαλο του Θεού. Η μορφή του Μαθήματος ποικίλλει πάρα πολύ. Το ίδιο ισχύει και για τα ειδικά βοηθήματα διδασκαλίας... Αυτό είναι το εγχειρίδιο για ένα ειδικό πρόγραμμα σπουδών, που προορίζεται για δασκάλους μιας συγκεκριμένης μορφής του συμπαντικού μαθήματος. Υπάρχουν πολλές χιλιάδες άλλες μορφές, όλες το ίδιο αποτέλεσμα» (ΕΔ-1.3:1-3· 4:1-2).

Η σχέση μας με το Μάθημα δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο πρόβλημα από οτιδήποτε άλλο. Είναι μια ευκαιρία για συγχώρεση. Το εγώ χρησιμοποιεί τα πάντα για τους σκοπούς του διαχωρισμού και της κρίσης, συμπεριλαμβανομένου του Μαθήματος. Όλες οι σχέσεις μας, χωρίς εξαίρεση, πρέπει να εξετάζονται υπό το φως των διδασκαλιών του Μαθήματος: «...ας κοιτάξουμε πιο προσεκτικά τις σχέσεις που το εγώ μηχανεύεται, και ας αφήσουμε το Άγιο Πνεύμα να τις κρίνει αληθινά. Γιατί είναι βέβαιο πως αν τις κοιτάξεις, θα τις προσφέρεις ευχαρίστως σε Αυτόν. Το τι μπορεί Αυτός να κάνει με αυτές δεν το γνωρίζεις, αλλά θα γίνεις πρόθυμος να το ανακαλύψεις εάν είσαι πρώτα πρόθυμος να αντιληφθείς τι έχεις φτιάξει εσύ με αυτές» (Κ-15.VII.5:3-5).

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσετε αυτήν την ξεχωριστότητα, μιλώντας με ειλικρίνεια για τα συγκεκριμένα συναισθήματα και τις κρίσεις που συνεπάγεται και να δείτε πώς τη χρησιμοποιείτε για να είναι ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Αυτό ισχύει είτε η ξεχωριστότητα παίρνει τη μορφή αγάπης είτε μίσους, επειδή η λεγόμενη ξεχωριστή αγάπη για το Μάθημα είναι το ίδιο με το ξεχωριστό μίσος. Η ξεχωριστότητά μας για το Μάθημα αντανακλά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους άλλους: αυτούς που «αγαπάμε», που ακολουθούν το Μάθημα όπως εμείς, και αυτούς που «μισούμε» και δεν το μελετούν όπως εμείς ή δεν το μελετούν καθόλου.

Πίσω από την ξεχωριστότητά μας σε σχέση με το Μάθημα βρίσκονται όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μας· έτσι ο κόσμος είναι διαιρεμένος και οι σχέσεις μας ορίζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Κατά συνέπεια, το Μάθημα ταιριάζει με όλα τα άλλα στη ζωή μας και στον κόσμο μας, κάτι που αντανακλά την επιλογή που έχουμε κάνει να είμαστε διαχωρισμένοι. Ο Ιησούς δεν μας ζητά να «αγαπάμε» το Μάθημα ή να το κηρύττουμε. Μας ζητά να το μελετάμε, να το εφαρμόζουμε και να εφαρμόζουμε τη διδασκαλία του σε όλα, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Μαθήματος: «Μη διδάξεις ότι πέθανα μάταια. Αντίθετα δίδαξε ότι δεν πέθανα, δείχνοντας ότι ζω μέσα σου» (Κ-11.VI.7:3-4).

Γαλλικό κείμενο:

 Etablir une relation particulière avec le Cours