Θετικές σκέψεις
Ε: Έχω μελετήσει το Μάθημα εδώ και πολλά χρόνια και τώρα (ή έτσι μου φαίνεται) ξεπεράσει το «στάδιο του αρχάριου». Ιδού η ερώτησή μου: Θα βοηθούσε αν ένας μαθητής διαλογιζόταν σε θετικές σκέψεις αντί να σκέφτεται αρνητικά το εγώ; Αντιλαμβάνομαι ότι οι προβληματικές καταστάσεις πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον Ιησού, το Άγιο Πνεύμα ή ακόμα και τον Θεό, αλλά μου φαίνεται ότι ο χρόνος που ο νους μας δεν βρίσκεται στην άγια στιγμή πρέπει να αφιερωθεί κάπου. Δεν μιλάω για επιβεβαιώσεις, αλλά για σκέψεις που μας έχουν αγγίξει βαθιά. Θα εκτιμούσα κάποια καθοδήγηση σε αυτό το θέμα.
Α: Ο νους μας βρίσκεται είτε στην άγια στιγμή είτε με το εγώ. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή και τίποτα ενδιάμεσο. Οι σκέψεις μας αντανακλούν την επιλογή που έχουμε κάνει είτε να σκεφτόμαστε όπως σκέφτεται το εγώ, είτε να σκεφτόμαστε όπως σκέφτεται το Άγιο Πνεύμα. Το Μάθημα δεν θα ονόμαζε αυτές τις σκέψεις θετικές ή αρνητικές. Αντίθετα, μας λέει ότι οι σκέψεις του εγώ ενισχύουν την ψευδαίσθηση, ενώ οι σκέψεις του Αγίου Πνεύματος καθρεφτίζουν την αλήθεια. Όταν έχουμε εμπειρίες που μας επηρεάζουν βαθιά, αυτές καθρεφτίζουν μια επιλογή που γίνεται στο επίπεδο του νου στο να στραφούμε μακριά από το εγώ και προς το Άγιο Πνεύμα, το οποίο συμβολίζει την αγάπη του Θεού στο όνειρο.
Ένα όμορφο μουσικό κομμάτι ή ένα ηλιοβασίλεμα μπορεί να είναι σύμβολα αγάπης και ειρήνης στον νου μας όταν έχουμε επιλέξει το Άγιο Πνεύμα έναντι του εγώ. Ωστόσο, αυτό που πραγματικά βοηθάει είναι να είμαστε σε εγρήγορση σχετικά με τις σκέψεις που έχουμε με το εγώ για να τις συνειδητοποιήσουμε και να αναγνωρίσουμε τον σκοπό τους. Δεδομένου ότι πολλές από τις σκέψεις του εγώ φαίνονται να είναι «θετικές», μπορούμε εύκολα να ξεγελαστούμε. Τα φαινομενικά θετικά συναισθήματα μπορεί να είναι ύπουλες μορφές πνευματικής ξεχωριστότητας. Το εγώ μπορεί επίσης να βρει πολλές έξυπνες δικαιολογίες για να διατηρήσουμε το σύστημα σκέψης του και να κρατάμε κακίες. Ίσως σε αυτό αναφέρεστε όταν λέτε «αντί να σκέφτεται αρνητικά το εγώ».
Απαιτείται μεγάλη ειλικρίνεια και υπομονή με τον εαυτό μας για να εξασκηθούμε στην προσεκτική εξέταση των σκέψεών μας χωρίς να ενδίδουμε ή να τις κρίνουμε. Θα ήταν καλό να τηρούμε πιστά τις οδηγίες που προσφέρει το Μάθημα: «Το εγχείρημά σου δεν είναι να ψάχνεις την αγάπη [αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «θετικές σκέψεις»], αλλά απλώς να ψάξεις και να βρεις μέσα σου όλα τα εμπόδια που έχεις χτίσει ενάντιά της. Δεν είναι απαραίτητο να ψάχνεις για αυτό που είναι αληθινό, αλλά είναι απαραίτητο να ψάξεις για αυτό που είναι ψευδές» (Κ-16.IV.6:1-2). Αν η αναζήτησή μας είναι ειλικρινής, θα αναγνωρίσουμε τις σκέψεις που έχουμε οι οποίες μας εμποδίζουν να είμαστε στην άγια στιγμή. Στη συνέχεια, είναι δική μας επιλογή είτε να κρατήσουμε αυτές τις σκέψεις είτε να τις αφήσουμε ανταλλάσοντάς τις με την αντίληψη του Αγίου Πνεύματος.
Όταν προσπαθούμε να κρίνουμε τις σκέψεις μας — να αποφασίσουμε ποιες είναι θετικές και ποιες αρνητικές — και επιδιώκουμε να γεμίσουμε τον νου μας με αυτό που θεωρούμε «θετικές» σκέψεις, αναλαμβάνουμε οι ίδιοι την Εξιλέωση, αφήνοντας λίγο ή καθόλου χώρο για το Άγιο Πνεύμα. Αναζητούμε τις σκέψεις του, την αντίληψή Του, την κρίση Του. Κάνοντας πιστά το δικό μας μέρος, θα Του επιτρέψουμε να μας οδηγήσει στην άγια στιγμή.
Το Μάθημα εκφράζεται ξεκάθαρα και αρκετά συγκεκριμένα ως προς αυτό: «Το Άγιο Πνεύμα δεν ζητά από εσένα παρά μόνο αυτό: φέρε σε Αυτόν κάθε μυστικό που έχεις ερμητικά κρύψει από Αυτόν. Άνοιξε κάθε πόρτα και προσκάλεσέ Τον να εισέλθει στο σκοτάδι και με το φως του να το εξαλείψει. Μόλις το ζητήσεις, Αυτός εισέρχεται με χαρά. Φέρνει το φως στο σκοτάδι, εάν Του ανοίξεις το σκοτάδι. Αλλά δεν μπορεί να κοιτάξει αυτό που εσύ κρύβεις. Αυτός βλέπει για σένα, και αν εσύ δεν κοιτάξεις μαζί Του, Αυτός δεν μπορεί να δει. Η όραση του Χριστού δεν είναι μόνο για Αυτόν, αλλά για Αυτόν μαζί σου. Φέρτε επομένως όλες τις σκοτεινές και μυστικές σκέψεις σου και κοίταξέ τις μαζί Του. Αυτός κρατάει το φως και εσύ το σκοτάδι. Αυτά δεν μπορούν να συνυπάρξουν όταν τα κοιτάτε και οι δύο μαζί. Η κρίση Του πρέπει να υπερισχύσει, και Αυτός θα την δώσει σε σένα όταν ενώσεις την αντίληψή σου με τη δική Του» (Κ-14.VII.6).
Σε ένα άλλο απόσπασμα, το Μάθημα μας δίνει μια πολύ ενθαρρυντική συνέχεια: «Και αν χρειαστώ μια λέξη να με βοηθήσει, Αυτός θα μου τη δώσει. Αν χρειαστώ μια σκέψη, κι αυτήν θα μου τη δώσει. Και αν χρειάζομαι μόνο ησυχία και έναν γαλήνιο, ανοιχτό νου, αυτά είναι τα δώρα που θα λάβω από Αυτόν. Αυτός είναι επικεφαλής, επειδή εγώ το ζήτησα. Και θα με ακούσει και θα μου απαντήσει, επειδή Αυτός μιλά για τον Θεό Πατέρα μου και τον άγιο Υιό Του» (ΒΕΜ-II.361 έως 365). Η ελπίδα μας βρίσκεται στην αφοσίωσή μας στην προσεκτική εξέταση του νου μας, προσκαλώντας το Άγιο Πνεύμα να είναι ο οδηγός μας, ο «κριτής» μας και ο δάσκαλός μας. Η αντίληψή Του θα μας οδηγήσει στη συνέχεια στην άγια στιγμή.
Γαλλικό κείμενο: