Η ησυχία του Αγίου Πνεύματος
Ε: Γιατί το Άγιο Πνεύμα μιλάει τόσο σιγά; Μου φαίνεται ότι θα ήταν πολύ πιο εύκολο να ακολουθήσουμε την καθοδήγησή Του αν μπορούσε μερικές φορές να φωνάζει.
Α: Λέτε το ρεφρέν εκατοντάδων μαθητών στο Μάθημα που εκλιπαρούν το Άγιο Πνεύμα να ανεβάσει λίγο την ένταση! Δυστυχώς, ή μάλλον ευτυχώς, το πρόβλημα είναι δικό μας, που σημαίνει ότι έχει να κάνει με μια επιλογή που κάνουμε και την οποία μπορούμε τώρα να αλλάξουμε. Είναι οι παρεμβολές που δημιουργούμε που φαίνεται να κάνουν τη φωνή του Αγίου Πνεύματος να μην ακούγεται, όπως ακριβώς οι ραδιοφωνικές εκπομπές συχνά δεν ακούγονται καθαρά λόγω στατικού ηλεκτρισμού. Δεν υπάρχει πρόβλημα με το σήμα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο άκρο λήψης, όχι στο άκρο μετάδοσης, όπως μας υπενθυμίζει ο Ιησούς με αυτό που φαίνεται να είναι μια ελαφριά επίπληξη: «Ποια απάντηση που δίνει το Άγιο Πνεύμα μπορεί να φτάσει σε σένα, όταν εσύ ακούς τη δική σου ξεχωριστότητα, η οποία ρωτάει και απαντά; Η μικρή της απάντηση που είναι άηχη σε σχέση με τη μελωδία που ρέει αιώνια από τον Θεό προς εσένα με αγάπη υμνώντας αυτό που εσύ είσαι, είναι το μόνο το οποίο ακούς. Και αυτό το απέραντο τραγούδι τιμής και αγάπης για αυτό που εσύ είσαι, φαίνεται σιωπηλό και ανήκουστο μπροστά στη «παντοδυναμία» της. Καταπονείς τα αυτιά σου για να ακούσεις τη βουβή φωνή της, κι εντούτοις το Κάλεσμα του Ίδιου του Θεού είναι βουβό για σένα (Κ-24.II.4:3-6). Το υποστηρίζει αυτό στο Εγχειρίδιο του Δασκάλου, λέγοντας: «Μόνο ελάχιστοι μπορούν να ακούσουν τη Φωνή του Θεού...» (ΕΔ-12.3:3).
Αυτό είναι δύσκολο να το χωνέψει κανείς! Αλλά αντί να αποθαρρυνθούμε, μπορούμε να είμαστε ευγνώμονες επειδή τουλάχιστον γνωρίζουμε ποιο είναι το πρόβλημα και μπορούμε να συνεργαστούμε χέρι-χέρι με τον Ιησού, τον στοργικό μας αδελφό, για να αποκαταστήσουμε την επικοινωνία σε τέλεια διαύγεια. Αν είμαστε πραγματικά ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα παραδεχτούμε ότι η εξήγησή του είναι πράγματι αληθινή σχετικά με το να μην ακούμε το Άγιο Πνεύμα.
Καθώς συνεχίζουμε να εργαζόμαστε με αυτό το υλικό, γίνεται σαφές ότι οι δύο προϋποθέσεις που τονίζει ο Ιησούς είναι η ειλικρίνεια και η ταπεινότητα. Μας ταπεινώνει βαθιά η ανάγνωση αποσπάσματος μετά από απόσπασμα στο Μάθημα όπου μας λέει ότι κάνουμε λάθος για όλα όσα σκεφτόμαστε και έχουμε σκεφτεί, ότι είμαστε μόνο παιδιά, από πνευματική άποψη. Μερικές φορές μας αποκαλεί ακόμη και μωρά (π.χ., Κ-4.II.5:2). Αναφέρει επίσης τις μεθόδους που πρέπει να χρησιμοποιήσει για να μας προσεγγίσει, αφού έχουμε υψώσει τόσα πολλά εμπόδια ενάντια στην αλήθεια στον νου μας. Για παράδειγμα, λέει: «Πώς μπορείς να διδάξεις σε κάποιον την αξία ενός πράγματος που ο ίδιος σκόπιμα έχει πετάξει;» (Κ-4.VI.5:1).
Και έπειτα, υπάρχουν πολλά αποσπάσματα που αναφέρονται συγκεκριμένα στη «βλάβη» που έχουμε προκαλέσει στον νου μας, ένα παράδειγμα είναι: «...αυτό που έχεις κάνει για να βλάψεις τον νου σου, τον έχει καταστήσει τόσο αφύσικο, που δεν θυμάται τι είναι φυσικό για αυτόν» (Κ-16.II.3:1). Είναι τόσο εύκολο να ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε εξορίσει το Άγιο Πνεύμα από τον νου μας. Το κρύβουμε αυτό και καταλήγουμε να πιστεύουμε ότι η απουσία Του από τη συνείδησή μας έχει κατά κάποιο τρόπο να κάνει με μια αποτυχία από μέρους Του ή με τις οδηγίες του Ιησού. Τελικά, επιστρέφουμε σε μια πολύ ταπεινή θέση, από την οποία πρέπει να προέλθουν όλες οι προσπάθειές μας.
Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι το Άγιο Πνεύμα μπορεί να μας καθοδηγήσει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Δεν πρέπει να περιμένουμε να είναι μόνο με τη μορφή λέξεων που μας λένε ακριβώς τι να κάνουμε. Η παρουσία Του θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει αισθητή ως μια παρόρμηση να είμαστε γεμάτοι καλοσύνη ή συμπόνια σε μια δεδομένη στιγμή. Συχνά, μας καθοδηγεί με τη μορφή μιας ιδέας που μας έρχεται ξαφνικά, ή κάτι που συμβαίνει σε ένα όνειρο, ή απλώς όταν μιλάμε με έναν φίλο. Η διόρθωση των λανθασμένων σκέψεών μας από το Άγιο Πνεύμα μπορεί να έρθει σε εμάς με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Τέλος, θα πρέπει πάντα να προσέχουμε να μην ορίζουμε εμείς το πρόβλημα και στη συνέχεια να περιμένουμε την απάντηση να εμφανιστεί μέσα στο πλαίσιο που εμείς θέσαμε. Αυτή είναι μια πολύ γενική μορφή παρέμβασης από εμάς, η οποία καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την πρόσβαση στη σκέψη του ορθού νου: «Να είσαι πρόθυμος, για μια στιγμή, να αφήσεις τον βωμό σου ελεύθερο από αυτά που έβαλες επάνω του, και αυτό που πραγματικά είναι εκεί δεν μπορείς να μην καταφέρεις να δεις [ακούσεις]» (Κ-21.II.8:1). Ο Ιησούς μας έχει διαβεβαιώσει ότι οι προσπάθειές μας θα είναι επιτυχείς, και στην πραγματικότητα, ήδη είναι. Αρκεί να το δεχτούμε αυτό χωρίς επιφυλάξεις, και η Φωνή του Θεού θα είναι τότε η μόνη Φωνή που θα ακούμε.
Γαλλικό κείμενο: