Κρυφό μίσος για τους καλούς ανθρώπους

Ε: Μπορείτε να με βοηθήσετε να καταλάβω γιατί μισούμε απαραίτητα μέσα μας εκείνους που έχουν θετικές ποιότητες που εμείς δεν έχουμε, όπως το να είμαστε πολύ πνευματικοί, ανιδιοτελείς, καλοσυνάτοι κλπ;

Α: Με βάση τον «νόμο» του, το εγώ θα μας έλεγε ότι «έχεις αυτό που πήρες» (Κ-23.II.9:3-10). Αυτός ο «νόμος» βασίζεται στη θεμελιώδη πεποίθηση του εγώ στον διαχωρισμό και τη διαφορά. Οι διαφορές είναι πραγματικές και σημαντικές και πρέπει να αξιολογούνται (η ιεραρχία των ψευδαισθήσεων του εγώ). Η απαρχή αυτού, κρυμμένη μέσα στον νου μας, είναι η πεποίθησή μας ότι γίναμε αυτό που είμαστε κλέβοντας την ύπαρξή μας από τον Θεό. Δεν ήθελε να μας δώσει την ιδιαίτερη, ατομική ύπαρξη που θέλαμε, για αυτό την αρπάξαμε για τον εαυτό μας και Τον αφήσαμε, φαινομενικά κατεστραμμένο και «εκτός εικόνας». Δικαιολογήσαμε αυτήν την κλοπή προβάλλοντας την ευθύνη για αυτήν, δηλώνοντας ότι ο Θεός μάς είχε αρνηθεί αυτό που δικαιωματικά μας ανήκε. Αυτή είναι η μυθολογική αφήγηση στο Μάθημα για την προέλευση της ύπαρξής μας. Προφανώς, υπάρχουν πολλές άλλες δυναμικές και επίπεδα σε αυτήν την ιστορία, αλλά αυτή είναι η πτυχή που αφορά στην ερώτησή σας.

Αυτή η πρωταρχική πεποίθηση για τον εαυτό μας γίνεται ο φακός μέσα από τον οποίο αντιλαμβανόμαστε ο ένας τον άλλον. Έτσι, όταν αντιλαμβανόμαστε κάποιον ως φέροντα ποιότητες που μας λείπουν και που θα θέλαμε να είχαμε, αυτόματα -αν και ασυνείδητα- καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτές οι ποιότητες αρχικά μας ανήκαν και μας κλάπηκαν. Για να το επαναλάβουμε, αυτό πηγάζει από μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι κλέψαμε από τον Θεό αυτό που δικαιωματικά μάς ανήκε, και αυτή είναι μια διαστροφή αυτού που πραγματικά πιστεύουμε: ότι «σκοτώσαμε» βάναυσα τον Θεό για να υπάρχουμε όπως επιθυμούσαμε, όχι όπως μας δημιούργησε Εκείνος. Αυτό είναι το σύστημα σκέψης του εγώ. Η άλλη πτυχή αυτού είναι ότι ακόμα κι αν πιστεύουμε ότι απλώς θαυμάζουμε τις ποιότητες των άλλων, διατηρούμε κρυφά το σύστημα διαχωρισμού του εγώ.

Ο Ιησούς διορθώνει αυτές τις λανθασμένες πεποιθήσεις και μας βοηθά να εξετάσουμε την ανάγκη μας να βλέπουμε τους άλλους ως διαφορετικούς από τον εαυτό μας, είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο. Όταν βλέπουμε από πού προέρχεται αυτή η ανάγκη και σταδιακά καταλήγουμε να τη βλέπουμε ως τίποτα περισσότερο από μια «μικροσκοπική, ανόητη ιδέα» άξια μόνο για ανάλαφρο γέλιο, είμαστε έτοιμοι να κινηθούμε προς τον τρόπο του Ιησού να βλέπουμε ο ένας τον άλλον. Θέλει να μας διδάξει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως άτομα που μοιράζονται ένα κοινό συμφέρον, τόσο στον ψευδή νου μας - που καθοδηγείται από τον φόβο - όσο και στον ορθό νου μας - που καθοδηγείται από την επιθυμία μας να τον ακολουθήσουμε στην αποδόμηση της πίστης μας στον διαχωρισμό. Οι διαφορές που αντιλαμβανόμαστε τότε θα σημαίνουν όλο και λιγότερο για εμάς, και θα είμαστε όλο και πιο διατεθειμένοι να δούμε τι μας κάνει όλους ίδιους. Ωστόσο, η αντίστασή μας σε αυτό είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι αντιλαμβανόμαστε. Ο κόσμος εκτιμά συνέχεια τις «διαφορές που κάνουν τη διαφορά» και έτσι αυτή η πρόσκληση να αλλάξουμε τις αντιλήψεις μας θα συναντήσει σφοδρή αντίσταση.

Αυτό που όλα αυτά σημαίνουν είναι ότι δεν μπορείς ποτέ να αγαπήσεις πραγματικά κάποιον που αντιλαμβάνεσαι ως διαφορετικό από τον εαυτό σου. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφτείς. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού - ιδιαίτερα σημαντικό για τους μαθητές του Μαθήματος - είναι ο Ιησούς. Όπως γνωρίζουμε, η Βίβλος τον αναγνώρισε ως τον «μονογενή Υιό» του Θεού, τον αθώο και αναμάρτητο Υιό που επρόκειτο να θυσιαστεί για τις αμαρτίες μας. Έτσι, έχει απεικονιστεί εδώ και αιώνες ως κάποιος που είναι, ποιοτικά και οντολογικά, διαφορετικός από εμάς. Είναι δύσκολο να νιώσουμε πραγματικά κοντά σε κάποιον που είναι τόσο πέρα ​​από αυτό που θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε και που σκοτώθηκε λόγω της αμαρτωλότητάς μας.

Ο Ιησούς το πραγματεύεται αυτό με πολλούς τρόπους στο Μάθημα και ουσιαστικά μας παρακαλεί να δούμε αυτή την εικόνα του ως φτιαγμένη αποκλειστικά από την εμμονή του εγώ με τον διαχωρισμό, την ενοχή και τη θυσία. Απλώς δεν είναι αγάπη. Αυτή είναι μια από τις σημαντικότερες διορθώσεις που παρουσιάζει στο Μάθημά του. Λέει ότι είναι διαφορετικός, αλλά μόνο προσωρινά, και ότι το να βαδίζεις «μαζί του είναι εξίσου φυσικό με το να βαδίζεις με έναν αδελφό τον οποίον γνώριζες από τότε που γεννήθηκες, γιατί είναι πραγματικά αυτός είναι» (ΑΟ-5.5:6). Ο Ιησούς θα ήθελε να δούμε την ισότητά μας· το εγώ θα ήθελε να βλέπουμε τις διαφορές μας.

Γαλλικό κείμενο:

Haine secrète à l’encontre des bonnes gens