Συμφιλιώνοντας τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας με τις διδασκαλίες του Μαθήματος

Ε: Αφού διάβασα το άρθρο σας στο The Lighthouse (Ο Φάρος: τριμηνιαία έκδοση του Facim) τον Δεκέμβριο του 2001 με τίτλο «11η Σεπτεμβρίου και οι επιπτώσεις της», αναρωτιέμαι αν ένας μαθητής του Μαθήματος μπορεί να κάνει πόλεμο ενάντια σε τρομοκράτες και να μην είναι στο πεδίο της μάχης με το εγώ του, αλλά με τον Ιησού;

Ε: Ναι, καταρχάς είναι δυνατό, αφού το Ένα Μάθημα στα Θαύματα δεν είναι ένα μάθημα για την συμπεριφορά, αλλά ένα μάθημα για την αλλαγή του τρόπου σκέψης μας, ή ακόμα καλύτερα, μαζί με ποιον σκεφτόμαστε. Το να πιστεύουμε κάτι άλλο, θα σήμαινε ότι υπάρχουν καταστάσεις στον κόσμο που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το Άγιο Πνεύμα ή τον Ιησού ως ευκαιρίες για να μάθουμε την συγχώρεση.

Αν λάβουμε υπόψη ότι χρειάζονται δύο άτομα, καθένα ενωμένο με το εγώ, για να υπάρξει ένα πεδίο μάχης, το γεγονός ότι ένας από τους δύο θα μπορούσε να επιλέξει να σκεφτεί με τον Ιησού θα εξαφάνιζε το πεδίο της μάχης. Εκείνη την στιγμή, αυτό το άτομο δεν θα διεξήγαγε πόλεμο, αλλά μάλλον, για να παραφράσουμε το κείμενο, θα έθετε ένα όριο στην ικανότητα του άλλου να «δημιουργήσει εσφαλμένα» (Κ-2.III.3:3). Όπως εκφράζεται στο άρθρο: «Υπάρχει ένα μέσο για να σταματήσουμε την επιθετικότητα, είτε σε ατομικό είτε σε παγκόσμιο επίπεδο, που μπορεί να είναι σταθερό και αποφασιστικό και εντούτοις να δείχνει καλοσύνη». Αυτό το μέσο είναι το να ενωθούμε με τον Ιησού. Με τον Ιησού στο πλευρό μας, θα βλέπαμε τους τρομοκράτες ως τρομοκρατημένους παρά ως κακούς. Αναγνωρίζοντας το κάλεσμά τους για βοήθεια και αγάπη, θα κάναμε κάθε πράξη ή θα μέναμε αδρανείς προς την κατεύθυνση που η αγάπη του Ιησού θα μας καθοδηγούσε.

Γαλλικό κείμενο:

 Concilier la guerre contre le terrorisme et les enseignements du Cours