Ε: Θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε σε τι διαφέρει το Μάθημα από άλλα πνευματικά μονοπάτια; Έχω μελετήσει και άλλες μη δυικές διδασκαλίες, αλλά φαίνεται ότι πάντα  επιστρέφω στο Μάθημα.

Α: Καταρχάς, με τον όρο μη-δυϊσμός εννοούμε ότι το Μάθημα αναγνωρίζει μόνο μία διάσταση πραγματικότητας - τον νου και την κατάσταση της τέλειας ενιαιότητας στην οποία αναφέρεται το Μάθημα ως το βασίλειο της γνώσης. Όλα τα άλλα - ο δυϊκός κόσμος του διαχωρισμού και της αντίληψης, της μορφής και της ύλης, της σκέψης και των εννοιών - είναι ψευδαίσθηση, και επομένως δεν υπάρχει αληθινά.

Αυτή η μη-δυαδικότητα είναι αυτό που βρίσκουμε στις μεγάλες διδασκαλίες του Ινδουισμού και του Βουδισμού, αλλά σπάνια στημ Δύση. Αυτό που κάνει το Μάθημα μοναδικό ως πνευματικό σύστημα -είτε αρχαίο είτε σύγχρονο- είναι η ενσωμάτωση σε αυτή τη μη-δυϊκή μεταφυσική μιας εκλεπτυσμένης ψυχολογίας, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις ιδέες του Φρόιντ και των μαθητών του. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει πως όταν ο Ιησούς μας διδάσκει στο Μάθημα ότι ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση και τίποτα περισσότερο από ένα όνειρο που βρίσκεται έξω από το Πνεύμα του Θεού, μας προτρέπει ταυτόχρονα να κάνουμε εξάσκηση στα καθημερινά μας μαθήματα συγχώρεσης και να δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στις καθημερινές μας εμπειρίες εδώ. Το κλειδί για αυτή την αφομοίωση βρίσκεται στο γεγονός ότι η έμφαση του Μαθήματος δίνεται στον σκοπό. Η ύπαρξη αυτής της ιδέας διακρίνει το Ένα Μάθημα στα Θαύματα από άλλα πνευματικά μονοπάτια. Το Μάθημα διδάσκει όχι μόνο ότι ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση, αλλά ότι είναι μια ψευδαίσθηση υπολογισμένη, με σκοπό να κάνει έναν κόσμο σωμάτων να κινείται γύρω από την επίλυση των αμέτρητων σωματικών και ψυχολογικών προβλημάτων που μας πλήττουν καθημερινά και απαιτούν την προσοχή μας και λύσεις. Με αυτόν τον τρόπο, ο νους, η πραγματική πηγή των προβλημάτων μας, παραμένει κρυμμένος και βγαίνει έξω από την επίγνωσή μας.

Το Μάθημα είναι μοναδικό ανάμεσα στις πνευματικές ατραπούς, ως προς το ότι επιμένει πως η εξέταση του εγώ — της σκοτεινής πλευράς — είναι το μέσο για να προχωρήσουμε πέρα ​​από αυτό, προς το φως. Επομένως, η έμφασή του δεν είναι στην αλήθεια, αλλά μάλλον στην απεμπόληση του συστήματος σκέψης του εγώ, ένα σύστημα σκέψεων ενοχής, φόβου και επίθεσης, ώστε το φως της αλήθειας να μπορέσει να λάμψει. Όπως μας διδάσκει ο Ιησούς σε ένα απόσπασμα-κλειδί: «Το εγχείρημά σου δεν είναι να ψάχνεις την αγάπη, αλλά απλώς να ψάξεις και να βρεις μέσα σου όλα τα εμπόδια που έχεις χτίσει ενάντιά της. Δεν είναι απαραίτητο να ψάξεις για αυτό που είναι αληθινό, αλλά είναι απαραίτητο να ψάξεις αυτό που είναι ψευδές» (Κ-16.IV.6:1-2).

Διαβάστε το γαλλικό κείμενο:

 Le caractère unique du Cours comme voie spirituelle