Αναιρώντας τον διαχωρισμό
Ε: Έχω ακούσει ότι στον «πραγματικό κόσμο» βλέπουμε τον διαχωρισμό, αλλά όχι τα ξεχωριστά συμφέροντα. Ισχύει αυτό; Τι σημαίνει πραγματικά αυτό; Ποιο ήρθε πρώτο, ο διαχωρισμός ή η ενοχή; (Φαντάζομαι, ο διαχωρισμός.) Μπορεί η ενοχή να αναιρεθεί χωρίς να αναιρεθεί ο διαχωρισμός ή είναι τα δύο συνδεδεμένα; Βλέπετε, θα ήθελα να απαλλαγώ από την ενοχή […] και το να δω τα συμφέροντα των αδελφών μου ως δικά μου φαίνεται καλό, επειδή αυτό βάζει τέλος στα τρομερά συναισθήματα σύγκρουσης και ανταγωνισμού […] Αλλά η απώλεια της ατομικότητάς μου δεν φαίνεται να είναι ένα τίμημα που είμαι διατεθειμένη να πληρώσω. Θα προτιμούσα να είμαι ένα άτομο χωρίς ενοχές, χωρίς συγκρούσεις, χωρίς πνεύμα ανταγωνισμού, χωρίς φόβο, και ευτυχισμένο. Είναι αυτό δυνατό;
Α: Καταρχάς, έχετε δίκιο στο συμπέρασμα ότι ο διαχωρισμός προηγήθηκε της ενοχής — η ενοχή είναι απλώς η ψυχολογική εμπειρία της αμαρτίας — το συναίσθημα που προκύπτει από το να είσαι αμαρτωλός.
Οι περισσότεροι μαθητές φτάνουν στο ίδιο αδιέξοδο με αυτό που μόλις περιγράψατε. Αυτό που βιώνετε είναι απολύτως φυσιολογικό και κατανοητό, δεδομένης της δύναμης της ταύτισής μας με την ύπαρξή μας ως συγκεκριμένων ατόμων. Ως επί το πλείστον, δεν γνωρίζουμε κανέναν άλλον τρόπο ύπαρξης και δυσκολευόμαστε αρκετά — το λιγότερο που μπορώ να πω — να ενσωματώσουμε την διδασκαλία του Ιησού ότι αυτή η ταυτότητα αντικαθιστά την αληθινή μας Ταυτότητα, όπως μας δημιούργησε ο Θεός. Έτσι, ο Ιησούς τονίζει σε όλο το Μάθημα ότι πρόκειται για μια σταδιακή, ήπια διαδικασία και ότι μπορούμε να πάρουμε όλο τον χρόνο που θέλουμε για να την ολοκληρώσουμε μαζί του. Μας καθησυχάζει λέγοντας: «Μην φοβάσαι ότι αιφνίδια κάποιος θα σε σηκώσει και θα σε ρίξει μέσα στην πραγματικότητα» (Κ-16.VI.8:1), επειδή γνωρίζει πολύ καλά ότι μας τρομοκρατεί η ιδέα να αφήσουμε αυτή την ταυτότητα.
Στον βαθμό που επιλέγουμε να συγχωρούμε—να αφήνουμε πίσω μας όλο και περισσότερο τις πικρίες μας—θα νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας και, κατά συνέπεια, θα θέλουμε να το κάνουμε όλο και πιο συχνά. Και καθώς η διαδικασία σταδιακά εξελίσσεται, θα ταυτιζόμαστε όλο και περισσότερο με τον τρόπο σκέψης του Ιησού και τον τρόπο που προσεγγίζει την ζωή μας, πράγμα που σημαίνει ότι το σημείο αναφοράς μας για τη ζωή μας θα μετατοπιστεί σταδιακά από την απλή επιθυμία για την κάλυψη των αναγκών μας, στην συνειδητοποίηση ότι μοιραζόμαστε όλοι ένα κοινό συμφέρον, τόσο στον ψευδή όσο και στον ορθό νου μας. Καθώς θα μας απασχολεί όλο και λιγότερο το να χρησιμοποιήσουμε τον κόσμο και τους άλλους για να καλύψουμε τις ανάγκες μας—δηλαδή, καθώς βλέπουμε έναν άλλο σκοπό στη ζωή μας—η αντίληψή μας για τον εαυτό μας θα αρχίσει να αλλάζει, χωρίς καν να χρειάζεται να επικεντρωθούμε άμεσα σε αυτό.
Όταν θα έχουμε ταυτιστεί πλήρως με τον τρόπο σκέψης του Ιησού, το μόνο πράγμα που θα μας ελκύει θα είναι η αγάπη Του. Και αφού όλες οι σκέψεις και οι αντιλήψεις μας θα πηγάζουν από αυτή την αγάπη, η αίσθηση ότι είμαστε ένα άτομο δεν θα έχει κανένα νόημα, παρά μόνο στο βαθμό που μπορεί να αποτελέσει μέσο επέκτασης της θεραπευτικής αγάπης του Ιησού σε άλλους νόες που τον επικαλούνται. Αυτή είναι η κατάσταση του νου που είναι γνωστή ως «πραγματικός κόσμος». Είναι το φυσικό αποτέλεσμα της εξάσκησης της συγχώρεσης. Έτσι, όταν θα έχουμε φτάσει σε αυτό το προχωρημένο στάδιο, δεν θα σκεφτόμαστε πλέον ότι είμαστε πρόσωπα με ανάγκες που πρέπει να ικανοποιηθούν και στόχους που πρέπει να επιτευχθούν. Θα αντιλαμβανόμαστε, από μια οπτική γωνία «πάνω από το πεδίο της μάχης», μόνο ανθρώπους που επικαλούνται την αγάπη και δεν γνωρίζουν ότι είναι απλώς φιγούρες μέσα σε ένα όνειρο που οι ίδιοι ονειρεύονται.
Γαλλικό κείμενο: