Συγχωρώντας φρικτές πράξεις
Α: Η συγχώρεση που διδάσκεται στο Μάθημα είναι μια διαδικασία όπου εξετάζουμε μια κατάσταση, όπως οι δολοφονίες από ελεύθερους σκοπευτές και αναρωτιόμαστε τι μας διδάσκει αυτό το γεγονός για τις πεποιθήσεις μας. Ξεκινάμε κοιτώντας ειλικρινά τις αντιδράσεις μας σε αυτές τις δολοφονίες, οι οποίες περιλαμβάνουν κάθε είδους συναισθήματα και κρίσεις τόσο για τα θύματα όσο και για τους δράστες. Όλα αυτά τα συναισθήματα και σκέψεις είναι χρήσιμα για να σηκώσουμε το πέπλο των κρυφών πεποιθήσεων του συστήματος σκέψης του εγώ: ότι ο κόσμος είναι πραγματικός, ότι είμαστε σώματα, ότι αυτό που ονομάζουμε θάνατο είναι το τέλος αυτού που ονομάζουμε «ζωή», ότι είμαστε ευάλωτοι σε επιθέσεις... η λίστα συνεχίζεται χωρίς τέλος. Στο Μάθημα, μας ζητείται λοιπόν να αναγνωρίσουμε ότι όλα αυτά είναι συναισθήματα και σκέψεις σε σχέση με τον εαυτό μας, που τα έχουμε προβάλει τόσο στα θύματα όσο και στους δράστες.
Μαθαίνουμε ότι τα συναισθήματα και οι σκέψεις, καθώς και ο πόνος που προκαλούν, υπήρχαν ήδη μέσα μας πριν συμβεί το γεγονός. Το γεγονός φαινόταν να προκαλεί απλώς αυτά τα συναισθήματα. Γι' αυτό διαβάζουμε στο Μάθημα ότι συγχωρούμε τους αδελφούς μας για όσα δεν έχουν κάνει. «Να είσαι πρόθυμος να συγχωρήσεις τον Υιό του Θεού γι’ αυτά που δεν έχει κάνει» (Κ-17.III.1:5). Δεν είναι οι ελεύθεροι σκοπευτές που πυροδοτούν τα συναισθήματά μας, αλλά μάλλον οι εσφαλμένες πεποιθήσεις μας. Αν είμαστε πρόθυμοι να βλέπουμε όλες τις καταστάσεις με αυτόν τον τρόπο, αμφισβητούμε απαλά τα ψέματα του εγώ.
Στη συνέχεια, μπορούμε να ζητήσουμε να δούμε τα πράγματα με έναν άλλο τρόπο. Αυτό μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Απαιτεί εξάσκηση και πολλή ειλικρίνεια, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να αποκαλύψουμε τις πεποιθήσεις που μας κρατούν αγκυροβολημένους σε ένα σύστημα σκέψης που μας κάνει να υποφέρουμε τόσο πολύ. Αυτός ο πόνος έρχεται από την πίστη στα ψέματα του εγώ, και όχι από την ίδια την κατάσταση – στην προκειμένη περίπτωση, τους φόνους. Είναι πολύ σημαντικό να εξασκηθούμε σ’ αυτό χωρίς να αρνηθούμε κανένα από τα συναισθήματα ή τις σκέψεις που έχουμε για τα σκανδαλώδη γεγονότα σε αυτόν τον κόσμο του εγώ, του φόβου και του μίσους, και χωρίς να μας εξαναγκάσουμε να αποδεχτούμε ένα νέο σύστημα πεποιθήσεων που αμφισβητεί τη συνήθη οπτική μας, που προέρχεται από το εγώ. Γιατί αυτό μόνο θα ενίσχυε την εσφαλμένη μας άποψη και θα μας φόβιζε ακόμη περισσότερο. Αν είμαστε πρόθυμοι να πούμε απλώς, «Ίσως να κάνω λάθος σε αυτό το θέμα», τότε ο κόσμος που έχουμε φτιάξει και όλες οι σχέσεις μας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που «αγαπάμε», γίνονται το σχολείο μας όπου μαθαίνουμε την ερμηνεία του Αγίου Πνεύματος για όλα όσα βιώνουμε, αντί να αποτελούν αντιπερισπασμούς.
[Σημείωση: Στο Μάθημα, ο όρος «φτιάχνω» χρησιμοποιείται για τον κόσμο του εγώ. Η «Δημιουργία» αναφέρεται στην επέκταση της Αγάπης μόνο στο επίπεδο του Νου.]
Ο Ιησούς μας λέει στο Μάθημα ότι το Άγιο Πνεύμα δεν θα μας στερήσει καμία από τις ξεχωριστές σχέσεις μας, αλλά θα μας δώσει μια διαφορετική ερμηνεία και έναν διαφορετικό σκοπό για αυτές. Χωρίς αυτές, δεν θα είχαμε επίγνωση των εσφαλμένων πεποιθήσεων για τον εαυτό μας, ούτε των κρίσεων (καλών ή κακών) που μας κρατούν στον βαθύ ύπνο μας. Έχουμε κάνει τους εαυτούς μας να φοβούνται αυτό που είναι πραγματικό, και γι' αυτό έχουμε έναν Δάσκαλο που μας προσκαλεί να κάνουμε μικρά βήματα μαζί Του προς έναν νέο τρόπο σκέψης. Αν το κάνουμε αυτό με τον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα στο πλευρό μας, δεν θα είμαστε ούτε μόνοι ούτε νεκροί. Τελικά θα ξυπνήσουμε πλήρως από το όνειρο, συνειδητοποιώντας ότι απλώς ονειρευόμασταν, χωρίς σκέψη ή ανάγκη να πεθάνουμε. Εν τω μεταξύ, κάθε βήμα στη συγχώρεση μάς φέρνει περισσότερη ειρήνη και μας φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια μας, όπου η οικογένειά μας θα περιλαμβάνει τους πάντες και όπου δεν θα βιώνουμε πλέον κανένα αίσθημα απώλειας.
Γαλλικό κείμενο: