Πώς να συγχωρούμε;
Ε: Πώς μπορώ να ενεργήσω στον κόσμο της μορφής προτού να είμαι ικανός να συγχωρήσω μια κατάσταση; Αν ενεργήσω με αγάπη, αλλά χωρίς να τη νιώθω πραγματικά, θα νιώθω δυσαρέσκεια. Αν ενεργήσω σύμφωνα με τα αληθινά μου συναισθήματα, θα νιώσω ενοχές. Και στις δύο περιπτώσεις, χάνω!
Α: Το κλειδί είναι να έχετε πάντα επίγνωση του κινήτρου σας σε μια σύγκρουση με κάποιον άλλο - τον υποκείμενο σκοπό που εξυπηρετεί, αφού φαίνεται να συζητάτε με τον εαυτό σας για το πώς να ενεργήσετε. «Αυτό που κάνεις πηγάζει από αυτό που σκέφτεσαι» (Κ-2.VI.2:7), όπως τονίζει ο Ιησούς. «Η διόρθωση έχει τη θέση της μόνο στο επίπεδο όπου η αλλαγή είναι δυνατή» (Κ-2.VI.3:6). «Είναι μάταιο να πιστεύεις ότι ο έλεγχος των συνεπειών της λανθασμένης σκέψης μπορεί να οδηγήσει σε θεραπεία... Δεν είναι η συμπεριφορά αλλά ο νους που χρειάζεται να αλλάξει, και αυτό είναι θέμα επιθυμίας... Η αλλαγή δεν σημαίνει τίποτα στο επίπεδο των συμπτωμάτων, όπου δεν μπορεί να λειτουργήσει» (Κ-2.VI.3:1,4,7).
Είμαστε πλάσματα πεισματάρικα, απρόθυμα να συγχωρήσουμε, παρότι είναι το πιο φυσικό πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά ο κόσμος είναι ένα αφύσικο μέρος. Και έτσι αντιστεκόμαστε σε αυτό που αληθινά θα ήταν το πιο ευγενικό και η πιο σημαντική βοήθεια για εμάς τους ίδιους. Όσο πιστεύω ότι το να ενεργώ με αγάπη προς τους άλλους είναι μία φιλανθρωπική ιδιοτροπία, την οποία παρέχω σε κάποιον έξω από εμένα που δεν την αξίζει («Έτσι η συγχώρεση είναι θεμελιακά αβάσιμη∙ μία φιλανθρωπική ιδιοτροπία, καλοπροαίρετη αλλά προς ανάξιο λήπτη, ένα δώρο που κάποιες φορές δίνεται, άλλες φορές παρακρατείται», (ΒΕΜ-I.126.4:1), με δυσαρεστεί που δεν μπορώ να του δώσω ένα «δικαιολογημένο» ξύλο, αν νιώθω ότι μου φέρθηκε άδικα.
Αλλά αν μπορώ να δω ειλικρινά πώς νιώθω μετά από μια εκδικητική επίθεση, μπορώ να είμαι πιο ανοιχτός σε μια λύση του ορθού νου. Αν μπορέσω λίγο λίγο να αναγνωρίσω ότι η αντίδρασή μου απέναντί σου δεν έχει καμία σχέση με αυτό που έκανες, αλλά πηγάζει αποκλειστικά από την ενοχή στον νου μου, η οποία είναι η αιτία όλων των δεινών μου και εξαιτίας της πάντα ψάχνω έναν στόχο για να κάνω προβολή, μπορώ να το ξανασκεφτώ πριν δυναμώσω αυτή την ενοχή στον νου μου με μια ακόμα ανοιχτή επίθεση εναντίον σου.
Η συγχώρεση δεν είναι ένα δώρο που δίνεται στους άλλους, που ούτε το αξίζουν, ούτε δικαιολογείται. Είναι ένα δώρο που προσφέρω πάνω από όλα στον εαυτό μου. Όταν δέχομαι αυτό το δώρο για τον εαυτό μου, γνωρίζω αυτόματα πώς να απαντήσω σε εσάς που προφανώς με προσβάλατε και να σας προσφέρω το ίδιο δώρο που μόλις δέχτηκα για τον εαυτό μου με τη μορφή που μπορείτε να δεχθείτε πιο εύκολα. Και δεν θα έχω αισθήματα δυσαρέσκειας ή απώλειας που να σχετίζονται με αυτό το δώρο.
Ε: Εντάξει. Αλλά τι γίνεται αν είμαι ακόμα πολύ πεισματάρα για να πιστέψω και να δεχτώ αυτό που είναι πραγματικά προς το συμφέρον μου σε μια δεδομένη κατάσταση - δεν είμαι έτοιμη να συγχωρήσω επειδή θέλω ακόμα να προσκολληθώ στη δυσαρέσκειά μου εναντίον σου, ώστε να μπορώ να πιστέψω ότι η ενοχή βαρύνει εσένα και όχι εμένα;
Α: Τότε θα πρέπει τουλάχιστον να μπορώ να παραδεχτώ ότι εξακολουθώ να ταυτίζομαι με το εγώ μου, με το οποίο η «επιλογή» μου φαίνεται να περιορίζεται είτε στο να σου επιτεθώ ανοιχτά για να εκδικηθώ, είτε στο να θυσιάσω το δικαίωμά μου να σου ανταποδώσω κάνοντας μια επίδειξη συγχώρεσης που προσποιείται ότι είναι «αγαπητική» (η οποία εξακολουθεί να είναι επίθεση).
Και οι δύο επιλογές θα ενισχύσουν την ενοχή μου αν ενεργήσω χωρίς να έχω επίγνωση του υποκείμενου κινήτρου μου. Επομένως, δεν πρόκειται πραγματικά για δύο διαφορετικές επιλογές όσον αφορά το περιεχόμενο. Άρα, θα είναι σημαντικό στο παρόν να είμαι τουλάχιστον ειλικρινής με τον εαυτό μου και να αναγνωρίσω ότι ούτε η καλοσύνη, ούτε η ακεραιότητα, ούτε κάποιο κακό μέσα μου με καθοδηγεί να ενεργήσω με τον τρόπο που τελικά επέλεξα, με το εγώ μου, αφού έχω ήδη αποφασίσει να μην κάνω μια επιλογή στο μόνο επίπεδο όπου μπορεί πραγματικά να βοηθήσει.
Είναι ο δικός μου φόβος για την αγάπη και η απαλή, ήσυχη ειρήνη που συνοδεύει το άφεμα των δυσαρεσκειών μου, ο οποίος κρύβεται πίσω από την αντίστασή μου στο να ζητήσω βοήθεια από έναν άλλο Δάσκαλο. Αν μπορώ να το αναγνωρίσω αυτό και να μην κρίνω τον εαυτό μου γι' αυτό, τότε τουλάχιστον έχω μειώσει την ενοχή που ετοιμαζόμουν να ενισχύσω στον νου μου συνεχίζοντας να ταυτίζομαι με το εγώ μου. Αυτός είναι πάντα ένας σκοπός του Μαθήματος.
Γαλλικό κείμενο: