Η μετενσάρκωση
Ε: Το Ένα Μάθημα στα Θαύματα φαίνεται να αναφέρεται στη μετενσάρκωση. Αν δεν πεθαίνουμε πραγματικά, αλλά «απλώς αφήσουμε στην άκρη το σώμα μας», θα επιστρέψουμε μέσα σε ένα άλλο σώμα ή θα συνεχίσουμε τα μαθήματά μας σε ένα άλλο επίπεδο;
Α: Ναι, στο Μάθημα, ο Ιησούς φαίνεται να αναφέρεται στη μετενσάρκωση. Αλλά για να κατανοήσουμε τι λέει και να απαντήσουμε στην ερώτησή σας, πρέπει να θυμόμαστε ότι στο Μάθημα, μας μιλάει πάντα στο επίπεδο του νου, το μόνο επίπεδο όπου λαμβάνει χώρα όλη η αληθινή μάθηση. Απευθύνεται, ειδικότερα, στο μέρος του νου μας που πρέπει να επιλέξει μεταξύ του εγώ και του Αγίου Πνεύματος, μεταξύ μίσους και αγάπης, μεταξύ θανάτου και ζωής.
«Όμως θυμήσου ότι η κατανόηση είναι του νου, και μόνο του νου» (Κ-15.VI.7:5).
Μας λέει στο Μάθημα ότι αυτή η «ζωή» είναι ένα όνειρο, ότι ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση, ότι το σώμα δεν πεθαίνει επειδή το σώμα δεν ζει: «Το σώμα δεν πεθαίνει όπως δεν μπορεί ούτε να αισθανθεί. Δεν κάνει τίποτα. Από μόνο του δεν είναι ούτε φθαρτό ούτε άφθαρτο. Δεν είναι τίποτα» (Κ-19.IV-Γ.5:2-5), και ότι η εμπειρία μας από τον χρόνο είναι απλώς μέρος αυτής της ψευδαίσθησης. Το «όνειρό» μας αντανακλά μόνο, πάντα και αποκλειστικά, την επιλογή που έχουμε κάνει: είτε τον σκοπό του εγώ να ενισχύσει την ενοχή μας και την πίστη μας στον διαχωρισμό, είτε τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος να συγχωρεθεί και να αναιρεθεί η πίστη στον διαχωρισμό. Επομένως, η μορφή του ονείρου δεν είναι ποτέ σημαντική, και όταν μια μορφή αλλάζει, η μάθηση ή η επιλογή συνεχίζεται στον νου.
Έτσι, όταν διαβάζουμε ένα απόσπασμα που φαίνεται να εμπλέκει την μετενσάρκωση, θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε όχι μόνο με βάση την εμπειρία μας μέσα στο όνειρο, αλλά και ως μια ευκαιρία να επανεξετάσουμε την έλλειψη συγχώρεσης. Μπορεί να είναι χρήσιμο να φανταστούμε «ταυτόχρονα» όνειρα ή να χρησιμοποιήσουμε το μοντέλο ενός ολογράμματος όπου το σύνολο περιέχεται σε κάθε μέρος. Όταν ο νους «ξαναβλέπει» τα όνειρα ή τις πτυχές του ολογράμματος, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως βίωση διαφορετικών «ζωών».
Ο Ιησούς μας λέει στο Εγχειρίδιο ότι η πίστη στην ιδέα της μετενσάρκωσης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παρακολούθηση του Μαθήματός του. Στην πραγματικότητα, εξηγεί ότι αυτό δεν έχει αξία παρά μόνο στον βαθμό που θα μπορούσε να «βοηθήσει» ή να παρηγορήσει τους μαθητές του. «Με την απόλυτη έννοια, η μετενσάρκωση είναι αδύνατη. Δεν υπάρχει ούτε παρελθόν ούτε μέλλον, και η ιδέα της γέννησης σε ένα σώμα δεν έχει κανένα νόημα, είτε για μία είτε για πολλές φορές. Η μετενσάρκωση δεν μπορεί λοιπόν να είναι αληθινή με καμία πραγματική έννοια» (ΕΔ-24.1:1-3).
«Η μετενσάρκωση δεν θα ήταν σε καμία περίπτωση το ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί τώρα... Είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι η οδός προς τη σωτηρία μπορεί να βρεθεί από εκείνους που πιστεύουν στη μετενσάρκωση και από εκείνους που δεν πιστεύουν. Επομένως, η ιδέα δεν μπορεί να θεωρηθεί ουσιώδης για το πρόγραμμα σπουδών. Υπάρχει πάντα κάποιος κίνδυνος στο να βλέπουμε το παρόν υπό το φως του παρελθόντος. Υπάρχει πάντα κάτι καλό σε κάθε σκέψη που ενισχύει την ιδέα ότι η ζωή και το σώμα δεν είναι το ίδιο.» (ΕΔ-24.2:1,5-8).
Όταν μπορούμε να αποδεχτούμε το γεγονός ότι ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, η έννοια της μετενσάρκωσης χάνει το νόημά της. Αλλά όσο πιστεύουμε ότι είμαστε ξεχωριστά άτομα, τα μαθήματα συνεχίζονται με όποια μορφή μπορούμε να αποδεχτούμε και να κατανοήσουμε μέχρι να μάθουμε πραγματικά ότι η πραγματικότητά μας είναι νους και ότι πάντα ήμασταν «στο σπίτι μας στον Θεό, ονειρευόμενοι [μόνο] την εξορία» (Κ-10.I.2:1). Με αυτή την αποδοχή της Εξιλέωσης για τον εαυτό μας, όλα τα όνειρα τελειώνουν.
Γαλλικό κείμενο: