Η δυσκολία της συγώρεσης
Ε: Αν η διαδικασία της συγχώρεσης είναι θεμελιώδης για το Μάθημα, γιατί ο Ιησούς δεν επικεντρώθηκε αποκλειστικά σε αυτό και δεν μας έδειξε όλες τις τεχνικές ή δεν μας έδωσε συμβουλές με τον πιο πρακτικό δυνατό τρόπο; Σε κάθε περίπτωση, έχετε κάποιες τεχνικές, συμβουλές ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσατε να μοιραστείτε μαζί μου; Απελπίζομαι λόγω του πόσο δύσκολο είναι αυτό το έργο!
Α: Καταρχάς, δεν είσαι μόνος! Υπάρχουν πολλοί που μοιράζονται τα συναισθήματά σου για την εργασία τους με το Μάθημα. Το Μάθημα είναι εξαιρετικά πρακτικό, αλλά δυστυχώς όχι με τον τρόπο που θα θέλαμε! Θα θέλαμε να μας πει τι να κάνουμε σχετικά με τη συμπεριφορά μας σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Ωστόσο, δεν προσφέρει πρακτικές συμβουλές ή τεχνικές σε αυτό το επίπεδο, επειδή δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Είναι ένα Μάθημα για την αλλαγή του νου μας (περιεχόμενο) και όχι της συμπεριφοράς μας (μορφή). Είναι ένα Μάθημα που εστιάζει στην αιτία και όχι στο αποτέλεσμα. Όπως μας λέει ο Ιησούς σε ένα συγκινητικό σημείο του κειμένου «Ο «Ήρωας» του Ονείρου»: «Με ανάλαφρο γέλιο, το Άγιο Πνεύμα αντιλαμβάνεται την αιτία και δεν κοιτά τα αποτελέσματα. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να διορθώσει το λάθος σου, αφού εσύ έχεις ολοσχερώς παραβλέψει την αιτία; Σε ωθεί να Του κομίσεις κάθε τρομερό αποτέλεσμα, ώστε να μπορέσετε να κοιτάξετε παρέα την ανόητη αιτία του και να γελάσεις μαζί Του για λίγο. Εσύ κρίνεις αποτελέσματα, αλλά Αυτός κρίνει την αιτία τους. Και με την κρίση Του τα αποτελέσματα αναιρούνται. (Κ-27.VIII.9:1-5).
Επομένως, δεν υπάρχει τίποτα στο Μάθημα σχετικά με τη συμπεριφορά, κάτι που τόσοι πολλοί μαθητές βρίσκουν απογοητευτικό. Θα θέλαμε να μας ειπωθεί ακριβώς τι να κάνουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους και πότε πρέπει να πάρουμε κάθε είδους αποφάσεις για τη ζωή μας. Μας λέει τι να κάνουμε, αλλά όχι όσον αφορά τη συμπεριφορά. Τα μαθήματα του Βιβλίου Εργασίας είναι πολύ συγκεκριμένα για το τι πρέπει να κάνουμε όταν είμαστε αναστατωμένοι, θυμωμένοι, επικριτικοί, φοβισμένοι, άρρωστοι και τα λοιπά. Αλλά οι οδηγίες εστιάζουν αποκλειστικά στην ικανότητα του νου μας να λαμβάνει αποφάσεις, από τις οποίες προκύπτει η συμπεριφορά μας. Η συμπεριφορά μας πηγάζει από το σύστημα σκέψης που έχουμε επιλέξει στον νου μας. Γι' αυτό το έργο του Μαθήματος εστιάζει εξ ολοκλήρου σε αυτή τη διάσταση, επειδή εκεί βρίσκεται η βασική αιτία όλων των προβλημάτων και της δυσφορίας μας. Η φυσική μας κατάσταση είναι απλώς το αποτέλεσμα της αιτίας. Επομένως, μπορούμε να λάβουμε την πιο αποτελεσματική βοήθεια δουλεύοντας πάνω στο περιεχόμενο του νου μας. Αυτό είναι το είδος της βοήθειας που μας προσφέρει ο Ιησούς στο Μάθημά του. Αυτό είναι που σε ένα βαθμό, κάνει το Μάθημα μοναδικό στην προσέγγισή του για την πνευματικότητα.
Εντούτοις, μερικές φορές αποδεικνύεται χρήσιμο και ακόμα και απαραίτητο να επικεντρωθούμε σε αλλαγές συμπεριφοράς, ειδικά όταν εμπλέκονται εθισμοί. Συχνά, η εσωτερική εργασία δεν μπορεί να ξεκινήσει μέχρι η συναισθηματική και σωματική κατάσταση να είναι σχετικά σταθερή. Γενικά όμως, η ανακούφιση από τον πόνο, το άγχος, την ενοχή, τον φόβο και άλλα θέματα δεν είναι μόνιμη, όταν οι αλλαγές γίνονται μόνο σε επίπεδο συμπεριφοράς χωρίς αντίστοιχη αλλαγή στον νου. Το Μάθημα μας διδάσκει ότι έχουμε κρύψει τις βαθύτερες πηγές των κινήτρων μας μέσα στον νου μας, οπότε αν δεν καταφέρουμε να φτάσουμε σε αυτό το επίπεδο, δεν θα πετύχουμε ποτέ να έχουμε μία διαρκή εσωτερική ειρήνη, παρά τις αλλαγές συμπεριφοράς μας. Εφαρμόζοντας τις διδασκαλίες και τις αρχές του Μαθήματος, μάς υπόσχεται το τέλος όλων των δεινών και όλων των προβλημάτων μας.
Μεταξύ άλλων, υπάρχουν δύο εντυπωσιακά αποσπάσματα που περιγράφουν την εστίαση του Μαθήματος και την προσέγγισή του στη θεραπεία του πόνου και την επίλυση των προβλημάτων στη ζωή μας: «Είναι βέβαιο ότι όλη η δυσφορία φαίνεται να προέρχεται από τη μη-συγχώρεση. Όμως, αυτό είναι το περιεχόμενο κάτω από την μορφή» (ΒΕΜ-I.193.4:1-2). «Για ένα πράγμα ήσουν σίγουρος: Από όλες τις πολλές αιτίες που αντιλαμβανόσουν ότι σου προκαλούν πόνο και οδύνη, η ενοχή σου δεν ήταν ανάμεσά τους» (Κ-27.VII.7:4). Ο Ιησούς μας λέει σε αυτά τα σημεία, όπως και σε δεκάδες άλλα, ότι δεν γνωρίζουμε ούτε ποια είναι τα προβλήματά μας ούτε τη λύση τους. Θα ήταν επομένως πολύ καλύτερα να ζητήσουμε τη βοήθειά του και να ακολουθήσουμε την καθοδήγησή του, αφού γνωρίζει ποια είναι πραγματικά τα προβλήματά μας και πώς μπορούν να επιλυθούν.
Δεν πρέπει να παρανοήσουμε το γεγονός ότι δίνει έμφαση στο περιεχόμενο και να υποθέσουμε ότι το Μάθημα υποστηρίζει την πλήρη ελευθερία να συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε. Αυτή σαφώς δεν είναι η κατεύθυνσή του. Δεν επικεντρώνεται στη συμπεριφορά λόγω των μεταφυσικών του βάσεων, η πρώτη από τις οποίες είναι η αρχή ότι ο κόσμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από την προβολή μιας σκέψης στον νου μας. Και επειδή «οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους» (Κ-26.VII.4:7 και αλλού), ο κόσμος παραμένει στον νου και επομένως δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ούτε το σώμα. Έτσι, μένοντας στο επίπεδο της συμπεριφοράς, περιορίζουμε το εύρος της θεραπείας που θα μπορούσε να συμβεί. Ωστόσο, για ορισμένους, μια αλλαγή στη συμπεριφορά είναι ήδη ένα καλό σημείο εκκίνησης για την έναρξη της διαδικασίας επανασύνδεσης με τη δύναμη του νου με την οποία αποσυνδεθήκαμε. Αυτό συχνά αντανακλά την απόφαση του νου να είναι πιο στοργικός και ευγενικός με τον εαυτό του, κάτι που στην πραγματικότητα είναι μια εφαρμογή των αρχών του Μαθήματος. Μετά την ολοκλήρωση κάποιας άλλης θεραπείας ή προγράμματος, κάποιος μπορεί να επιλέξει να επιστρέψει στο Μάθημα και στη συνέχεια να είναι σε καλύτερη θέση να μάθει και να εφαρμόσει αυτά που διδάσκει.
Γαλλικό κείμενο: