Η συνείδηση πριν τον διαχωρισμό

Ε: Αν η συνείδηση ​​ήταν η πρώτη διαίρεση που εισήχθη στον νου του ονειρευόμενου Υιού, ποια ήταν τότε η κατάσταση του νου του πριν από τη συνείδηση; Δεν είχε ο Υιός συνείδηση ​​της σχέσης Του με τον Θεό ή της Ενιαιότητάς Του με τον Θεό; Αυτό μπορεί να ακούγεται ανόητο, αλλά είναι σαν να ρωτάμε αν έχουμε συνείδηση ​​ότι είμαστε ασυνείδητοι ή αν είμαστε ασυνείδητοι ότι είμαστε ασυνείδητοι.

Α: Αυτή η ερώτηση προκύπτει συχνά. Είναι απολύτως φυσικό να την κάνουμε, και δεν είναι ανόητη! Το πρόβλημα είναι ότι η ερώτηση έχει νόημα μόνο για τους νόες που δεν είναι ικανοί να συλλάβουν μια μη-δυϊκή πραγματικότητα. Και έχουμε αυτή τη δυσκολία επειδή εμείς, ως ένας Υιός, έχουμε απορρίψει την ενότητα για να υποκαταστήσουμε μια ανεξάρτητη και ατομική ύπαρξη στη θέση της αληθινής μας πραγματικότητας. Αυτό είναι ένα σαφές μειονέκτημα όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε όλες τις δηλώσεις στο Μάθημα που μιλούν για την πραγματικότητα ως μη-δυϊκή και καθαρή ενιαιότητα. Ο Ιησούς πρέπει να χρησιμοποιήσει μία γλώσσα και έννοιες που να μπορούμε να κατανοήσουμε - εξ ου και η γλώσσα της δυαδικότητας - προκειμένου να ξεκινήσει τη διαδικασία που θα μας οδηγήσει πέρα ​​από τη δυαδικότητα. Συχνά μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν θα μπορούμε ακόμη να καταλάβουμε, αλλά που τελικά θα καταλάβουμε, στον βαθμό και στο μέτρο που η ταύτισή μας με το σώμα θα μειώνεται.

Επομένως, για να απαντήσω στην ερώτησή σας σχετικά με το τι συνέβη πριν εμφανιστεί ο Νους του Υιού του Θεού να είναι διαιρεμένος —δηλαδή, πριν φανεί να συμβαίνει ο διαχωρισμός— τότε υπήρχε μόνο μία τέλεια ενιαιότητα Θεού και Χριστού: ⁴Ό,τι δημιουργεί δεν είναι χωριστό από Αυτόν, και πουθενά δεν τελειώνει ο Πατέρας, και αρχίζει ο Υιός ως κάτι χωριστό από Αυτόν (ΒΕΜ.Ι.132.12:4). Το Μάθημα δείχνει σαφώς ότι ο Θεός δημιούργησε τον Χριστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει δύο όντα σε σχέση μεταξύ τους όπως τα γνωρίζουμε. Δεδομένου ότι πρόκειται για μία τέλεια ενιαιότητα, δεν μπορεί να υπάρξει συνείδηση. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ποια θα ήταν αυτή η κατάσταση χωρίς συνείδηση λόγω της τρέχουσας κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι νόες μας, και είναι μάταιο να κάνουμε εικασίες σχετικά με αυτό: «[…] γιατί όσο νομίζεις ότι ένα μέρος σου είναι χωριστό, η έννοια μίας Ενιαιότητας ενωμένης ως Ένα δεν έχει νόημα» (Κ-25.Ι.7:1). Παρομοίως, όταν πρόκειται για την λειτουργία μας στον Παράδεισο που είναι να επεκτείνουμε την αγάπη ως Χριστός, ο Ιησούς μας λέει ότι και αυτό στερείται νοήματος για εμάς, αλλά ότι αυτό που μπορούμε να κατανοήσουμε και να εφαρμόσουμε είναι η συγχώρεση: «Επομένως, έχεις μια λειτουργία μέσα στον κόσμο, με τους δικούς του όρους. Γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει μια γλώσσα που είναι πολύ πέρα ​​από την αντίληψή του;» (ΒΕΜ-Ι.192.2:1-2).  «Η δημιουργία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ούτε καν ως έννοια μέσα στον κόσμο. Δεν έχει κανένα νόημα εδώ. Η συγχώρεση είναι το εγγύτερο που μπορεί (η δημιουργία) να πλησιάσει στη γη» (Κ-Ι.192.3:1-3).

Ολοκληρώνουμε, λοιπόν, ταπεινά και σιωπηλά, αλλά με την ελπίδα ότι, αν κάνουμε αυτό που μας ζητά ο Ιησούς στο Μάθημά Του, μια μέρα θα έχουμε την εμπειρία που θα βάλει τέλος σε όλα τα ερωτήματα και τις σκέψεις μας.

Γαλλικό κείμενο:

 La conscience avant la séparation