Συγχωρώντας τον Εαυτό σου
Ε: Πώς συγχωρούμε τον εαυτό μας; Έχω έναν φίλο μέσω αλληλογραφίας που είναι στην φυλακή και άρχισε πρόσφατα να μελετά το Μάθημα. Είναι στη φυλακή επειδή επιτέθηκε στην κοπέλα του. Λέει ότι μαθαίνει να συγχωράει τους άλλους, αλλά όχι τον εαυτό του. Είναι θυμωμένος και γεμάτος ντροπή που την πλήγωσε. Μπορώ να δω τις πράξεις του ως «ένα κάλεσμα αγάπης», ένα σφάλμα που χρήζει διόρθωσης, και όχι σαν μία αμαρτία που απαιτεί τιμωρία. Πιθανόν να είναι ένα θύμα που έγινε επιθετικό και τώρα το ξανασκέφτεται συνεχώς. Θα του έλεγα να το αφήσει στην άκρη: «Αδερφέ, διάλεξε ξανά». Αλλά θα μπορούσα να το πω αυτό στον εαυτό μου; Έχω υποφέρει από κατάθλιψη για μεγάλο μέρος της ζωής μου και η ενοχή είναι μία συντροφιά που γνωρίζω καλά. Οι κατηγορίες του εγώ μου φαίνεται να με συντρίβουν όταν κάνω λάθη. Το βλέπω όταν κάνω προβολή της ενοχής μου στους άλλους και ξέρω ότι είναι άσκοπο να να ρίχνω το φταίξιμο στον εαυτό μου και να με κατηγορώ όταν κρίνω τους άλλους. Αλλά τι θα γινόταν αν είχα όντως πληγώσει κάποιον με κάποιο τρόπο; Θα μπορούσα να προσπαθήσω να επανορθώσω και μετά να προχωρήσω, αλλά δεν νομίζω ότι το εγώ μου θα με άφηνε να ξεφύγω από το θέμα τόσο εύκολα. Φαίνεται ότι μπορώ να απελευθερωθώ από την ενοχή μου μόνο αν βιώσω πόνο για όσο χρονικό διάστημα υπαγορεύει το εγώ μου. Ξέρω ότι πρέπει να υπάρχει «ένας άλλος τρόπος». Γιατί μπορώ να είμαι καλοσυνάτος με τους άλλους αλλά κακός με τον εαυτό μου; Για να τα ολοκληρώσω όλα αυτά, ψάχνω έναν τρόπο να απαλύνω κάπως τον πόνο της ενοχής που σχετίζεται με εθισμό, αλλά μετά νιώθω ενοχές για την εξάρτησή μου. Χρειάζομαι μια διέξοδο. Μπορούμε να κάνουμε προβολή της ενοχής στον εαυτό μας όσο και στους άλλους; Ξέρω ότι τελικά θα καταλάβω γιατί δεν αγαπώ τον εαυτό μου, ακόμα και γιατί μερικές φορές μισώ τον εαυτό μου. Έχω ακόμα πολλά να μάθω. Είναι παράδοξο το γεγονός ότι ενώ ο φίλος μου στην φυλακή προσπαθεί να συγχωρήσει τον εαυτό του, εγώ βρίσκομαι στη δική μου φυλακή, προσπαθώντας να κάνω το ίδιο.
Α: Φαίνεται ότι καθώς μαθαίνουμε να ελευθερώνουμε τους άλλους από τις προβολές της δικής μας ενοχής, βρισκόμαστε παγιδευμένοι με τις ενοχές μέσα μας. Ο Ιησούς μας λέει ότι «καθώς η ενοχή αποσύρεται από τα έξω, υπάρχει μια έντονη τάση να την θρέψεις μέσα σου» (Κ-11.IV.4:5). Αλλά συνεχίζει λέγοντας: «Στην αρχή είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα, γιατί δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ μέσα και έξω» (Κ-11.IV.4:6), και στη συνέχεια, «η ενοχή πρέπει να αναιρεθεί και να μην την βλέπεις κάπου αλλού» (Κ-11.IV.5:3). Πώς να το κάνουμε αυτό;
Η ερώτηση που κάνετε, «πώς να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας;» είναι μία καλή ερώτηση, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι η καλή ερώτηση. Είμαστε ακόμα τόσο ταυτισμένοι με το εγώ μας που δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας, τουλάχιστον όχι μόνοι μας (δηλαδή, μόνοι μας, που σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που πηγάζει από το εγώ). Γι' αυτό χρειαζόμαστε τον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα ή οποιοδήποτε άλλο σύμβολο αγάπης και αποδοχής, με το οποίο νιώθουμε άνετα να κοιτάξουμε μαζί του τις «αμαρτίες» μας. Χρειαζόμαστε κάποιον έξω από το σύστημα σκέψης μας το οποίο βασίζεται στην ενοχή, κάποιον που γνωρίζει την αλήθεια για το ποιοι είμαστε πραγματικά, και στον οποίο μπορούμε να παραδώσουμε την ενοχή μας όταν την ανακαλύψουμε και αναγνωρίσουμε τον σκοπό και το κόστος της. Πιστεύουμε ότι είμαστε σώματα που μπορούν να πληγώσουν το ένα το άλλο και να πληγωθούν. Ο Ιησούς γνωρίζει ότι είμαστε πνεύμα, ο αθώος Υιός του Θεού που δεν δύναται να επιτεθεί. Εμείς δεν το πιστεύουμε αυτό. Στην πραγματικότητα, δεν θέλουμε να το πιστέψουμε επειδή εξακολουθούμε να θέλουμε ο διαχωρισμός και η δική μας ατομικότητα να είναι πραγματικά. Γι' αυτό η διαδικασία της συγχώρεσης περιλαμβάνει απαραίτητα την ένωση με κάτι ή κάποιον έξω από εμάς, όπως ο Ιησούς, που γνωρίζει ότι ο διαχωρισμός, η επίθεση και η ενοχή δεν είναι πραγματικά. Εξ ορισμού, δεν είμαστε ικανοί να το συνειδητοποιήσουμε αυτό μόνοι μας.
Το εγώ, όπως το βιώνουμε, μας λέει ότι πρέπει να εξιλεωθούμε για τις αμαρτίες μας μέσω του πόνου και των θυσιών. Αλλά αυτό το μόνο που κάνει είναι να ενισχύει την πεποίθησή μας ότι η ενοχή μας είναι πραγματική και ότι ο Θεός είναι ένας Θεός που τιμωρεί και αναζητά να εκδικηθεί λόγω των πολύ πραγματικών αμαρτιών μας. Όλες οι προσπάθειές μας να ελευθερωθούμε μέσω της εξιλέωσης δεν είναι παρά μορφές μαγείας που δεν αντιμετωπίζουν το πραγματικό πρόβλημα μέσα στον νου μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι η ενοχή που πιστεύουμε ότι βιώνουμε λόγω των παραπτωμάτων μας μέσα στον κόσμο. Αυτές οι «αμαρτίες» δεν είναι στην πραγματικότητα παρά σκόπιμοι αντιπερισπασμοί που εξυπηρετούν τον σκοπό να διατηρούν την προσοχή μας εδώ στον κόσμο, να αναζητά μαγικές λύσεις για να ελευθερωθούμε από την ενοχή μας (για παράδειγμα, επανορθώνοντας το λάθος) ή 3 )να αποφεύγουμε να βιώσουμε εντελώς την ενοχή (για παράδειγμα, μέσω ενός εθισμού). Αλλά όλα αυτά μας εμποδίζουν να κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα στον νου μας, εκεί όπου βρίσκεται η πραγματική πηγή του πόνου και της ενοχής μας (και όλων των άλλων) - η πίστη ότι όχι μόνο έχουμε διαχωριστεί από την αγαπημένη μας Πηγή, αλλά ότι ήμασταν πρόθυμοι να την σκοτώσουμε, να καταστρέψουμε την Αγάπη και να γίνουμε αυτόνομοι. Ωστόσο, αν μπορούμε να ενωθούμε με μια αντανάκλαση αυτής της Αγάπης, όπως ο Ιησούς ή το Άγιο Πνεύμα, και παρατηρήσουμε πώς κατηγορούμε τους εαυτούς μας με την αγαπητική τους παρουσία δίπλα μας, θα φτάσουμε να συνειδητοποιήσουμε σε κάποιο επίπεδο ότι δεν έχουμε καταστρέψει την Αγάπη. Αναγνωρίζοντας αυτό, η αληθινή συγχώρεση -για ό,τι δεν συνέβη ποτέ- καθίσταται δυνατή, διαλύει κάθε ενοχή και μας ελευθερώνει από τη φυλακή που επιβάλαμε στους εαυτούς μας. Στη συνέχεια, η πιο χρήσιμη και θεραπευτική πράξη ή συμπεριφορά θα ακολουθήσει, εάν χρειαστεί, ως απάντηση στα λεγόμενα παραπτώματά μας εναντίον άλλων μέσα στον κόσμο και όλα θα ρέουν φυσικά.
Γαλλικό κειμενο: