Η χρήση του αρσενικού γένους στη γλώσσα του Μαθήματος

Ε: Τι συμβαίνει με την χρήση μίας γλώσσας που έχει άξονα το αρσενικό φύλο; Μέχρι τώρα, δεν έχω συναντήσει ούτε μία αναφορά στο πενήντα τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού. Ή μήπως οι γυναίκες είναι απλώς μία ακόμη ψευδαίσθηση; Το Μάθημα ακόμα μου αρέσει, αλλά αυτό το θέμα του φύλου στην γλώσσα με ενοχλεί.

Α: Αυτή η ερώτηση είναι παρόμοια με την 10η ερώτηση στο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για το Ένα Μάθημα στα Θαύματα» των Gloria και Kenneth Wapnick, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Octave στο Μόντρεαλ. Μια απάντηση σ’ αυτό το βιβλίο, ελαφρώς τροποποιημένη, είναι ότι ο Ιησούς δεν ασκεί την τέχνη του "πολιτικά ορθού". Αντιθέτως, το Μάθημά του είναι γραμμένο με το γλωσσικό υλικό της ιουδαιοχριστιανικής παράδοσης, που είναι ανδροκρατούμενη, και χρησιμοποιεί την πατριαρχική βιβλική γλώσσα στην οποία στηρίζεται αυτή η παράδοση. Συνεπώς, το Μάθημα ενσωματώνει αυτήν τη θρησκευτική κουλτούρα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά αρσενικούς όρους. Ο ίδιος ο Ιησούς μιλάει για την χρήση της γλώσσας που έχει ως άξονα το εγώ: «Αυτό το Μάθημα παραμένει μέσα στο πλαίσιο του εγώ, όπου υπάρχει ανάγκη... χρησιμοποιεί λέξεις, οι οποίες είναι συμβολικές, και δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που βρίσκεται πέρα ​​από τα σύμβολα" (ΑΟ-εισ. 3:1,3).

Είναι επομένως σαφές ότι η σημασία της χρήσης αυτής της γλώσσας στο Μάθημα έγκειται αλλού. Ενώ η μορφή των λέξεων στο Μάθημα είναι η ίδια με αυτή της δυτικής παράδοσης των 2.500 ετών, το περιεχόμενό του είναι ακριβώς το αντίθετο. Αυτό παρέχει ένα καλό παράδειγμα μίας αρχής που αναφέρεται δύο φορές στο Κείμενο, δηλαδή, ότι το Άγιο Πνεύμα δεν αφαιρεί τις ξεχωριστές μας σχέσεις (την μορφή), αλλά αντίθετα τις μεταμορφώνει (αλλάζοντας τον σκοπό τους, το περιεχόμενο) (Κ-17.IV.2:3-6, Κ-18.II.6). Έτσι, ο αναγνώστης έχει μια υπέροχη ευκαιρία να εξασκήσει την συγχώρεση, καθώς βλέπει να ανεβαίνουν στην επιφάνεια της συνείδησής του, χάρη στην «σεξιστική» γλώσσα του Μαθήματος, όλων των ειδών οι κρίσεις που είναι θαμμένες στο ασυνείδητο, έτσι ώστε να μπορούν τώρα να ιδωθούν διαφορετικά με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος. Με αυτόν τον τρόπο, μια συγκεκριμένη σχέση μίσους (ή αγάπης) με τις πατριαρχικές αρχές -θρησκευτικές ή κοσμικές- μπορεί να μετατραπεί σε μια άγια σχέση, η οποία έχει πλέον στόχο την συγχώρεση και την ειρήνη αντί για την κρίση και την επίθεση.

Με τον ίδιο τρόπο εξηγείται η χρήση του όρου «Υιός του Θεού» στο Μάθημα. Επί δύο χιλιάδες χρόνια, έχει χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά στην χριστιανική θεολογία για να δηλώνει μόνο τον Ιησού, τον μονογενή Υιό που γεννήθηκε από τον Θεό της Βίβλου και το δεύτερο πρόσωπο της Τριάδας. Επιπλέον, η μοναδικότητα του Ιησού τονίστηκε από τον Άγιο Παύλο, ο οποίος υποβάθμισε την υπόλοιπη ανθρωπότητα στο επίπεδο των «υιοθετημένων παιδιών» του Θεού (Προς Γαλάτες 4:4). Για να τονίσει ότι είναι ίσος μας, ο Ιησούς, στο Μάθημα, χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο που μέχρι τότε απέκλειε τους πάντες εκτός από τον ίδιο, όμως τώρα [αυτός ο όρος] αφορά όλον τον κόσμο: τα παιδιά του Θεού που ακόμα πιστεύουν ότι είναι σώματα, ξέχωρα από την Πηγή τους και επομένως διαφορετικά από Αυτόν. Και ακόμη πιο συγκεκριμένα, ο όρος «Υιός του Θεού» αναφέρεται στους μαθητές που διαβάζουν και μελετούν το Ένα Μάθημα στα Θαύματα και χρησιμοποιείται ανεξάρτητα από το φύλο τους.

Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται σκόπιμα για να βοηθήσει να διορθωθεί αυτό, που επί δύο χιλιάδες χρόνια, το Μάθημα θεωρεί ως διαστρέβλωση από τον Χριστιανισμό του θεμελιώδους μηνύματος του Ιησού, και σε αυτή την συγκεκριμένη περίπτωση, της τέλειας ισότητας και ενότητας της Υιότητας του Θεού. Έτσι, ο Ιησούς παρουσιάζεται στο Μάθημα ως μη διαφορετικός από οποιονδήποτε στην πραγματικότητα (αν και είναι σίγουρα διαφορετικός από εμάς χρονικά). Έτσι, θα ξαναπούμε, ότι ο ίδιος όρος - Υιός του Θεού - που χρησιμοποιήθηκε μόνο για τον Ιησού, τώρα χρησιμοποιείται για όλους μας. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να αναφερθούμε στον Χριστό, την δημιουργία του Θεού πριν από τον διαχωρισμό, τον μονογενή Υιό Του. Για να το επαναλάβουμε: βλέπουμε τη χρήση της ίδιας μορφής όπως στον παραδοσιακό Χριστιανισμό, αλλά με ένα εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Η έκφραση Υιός του Θεού μπορεί επίσης εύκολα να εκληφθεί ως συνώνυμο του παιδιού, που είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται εξίσου συχνά στο Μάθημα.

Η επανερμηνεία του Υιός του Θεού από το αποκλειστικό στο απόλυτα εμπεριεκτικό είναι ουσιώδης για το σύστημα σκέψης του Μαθήματος. Λόγω της αιτίας που ο Ιησούς χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο, οι μαθητές -οι άνδρες όσο και οι γυναίκες- θα πρέπει να είναι σε εγρήγορση ενάντια στον πειρασμό να αλλάξουν την «προσβλητική» γλώσσα του Μαθήματος. Ενώ κάτι τέτοιο είναι κατανοητό, υπονομεύει έναν από τους παιδαγωγικούς στόχους του Ιησού. Θα ήταν πολύ πιο συνεπές με τις διδασκαλίες του Μαθήματος να αφήσουμε την μορφή ως έχει και να αλλάξουμε άποψη. Σε αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε κανείς εύκολα να παραφράσει τη διάσημη φράση από το κείμενο: «Επομένως, μην ζητάς να αλλάξεις το [μάθημα], αλλά επίλεξε να αλλάξεις την άποψή σου για το [μάθημα]» (Κ-21.in.1:7). Επομένως, δεδομένου ότι η μορφή του Μαθήματος δεν πρόκειται να αλλάξει, θα ήταν συνετό για τους μαθητές να χρησιμοποιήσουν τις αντιδράσεις τους ως ένα μάθημα με το οποίο μπορούν να μάθουν να συγχωρούν, όχι μόνο τον Ιησού, την Έλεν ή το ίδιο το Μάθημα, αλλά και όλους εκείνους που, στο παρελθόν (ή στο παρόν), θεωρήθηκαν ότι φέρονταν σε αυτούς ή σε άλλους με τρόπο άδικο.

Μια τελευταία παρατήρηση σχετικά με το ζήτημα της χρήσης της αρσενικής γλώσσας στο Μάθημα: υπάρχει εδώ και καιρό μια γραμματική συνθήκη που ορίζει ότι οι αντωνυμίες που αναφέρονται σε ένα ουδέτερο ουσιαστικό όπως «κάποιο» ή «πρόσωπο» παίρνουν την αρσενική μορφή «αυτός». Αφού μία κεντρική διδασκαλία του Μαθήματος είναι ότι δεν είμαστε σώματα, το ερώτημα, για άλλη μια φορά, είναι απλώς ένα θέμα μορφής ή ύφους.

Γαλλικό κείμενο:

 L’utilisation du genre masculin dans le langage du Cours