Σημασία και σκοπός της Τέχνης
Ε: Αν μπορούμε να θεωρήσουμε την τέχνη ως μια μορφή ξεχωριστής σχέσης που ο καλλιτέχνης καθιερώνει ως υποκατάστατο της Αγάπης του Θεού, θα έπρεπε να θεωρήσουμε τις μορφές τέχνης ως καλέσματα για αγάπη; Και πώς αυτές οι μορφές διαφέρουν από τις μορφές που εκφράζονται μέσω του «channeling», όπως η μουσική του Μότσαρτ; Μπορούμε να πούμε ότι η τέχνη που δημιουργείται μέσω «channeling» είναι περισσότερο μια έκφραση αγάπης παρά ένα κάλεσμα για αγάπη; Και πώς μπορούμε να δικαιολογήσουμε την ανθρώπινη διάκριση μεταξύ μεγάλων έργων τέχνης και μέτριας τέχνης στο Επίπεδο 2 της εμπειρίας μας, εδώ στον υλικό κόσμο;
Α: Καταρχάς, δεν μπορούμε να κρίνουμε αν ένα συγκεκριμένο έργο ενός δεδομένου καλλιτέχνη αποτελεί υποκατάστατο της αγάπης του Θεού και την εκδήλωση μιας ξεχωριστής σχέσης. Μόνο ο καλλιτέχνης μπορεί να το διακρίνει αυτό. Γενικά, δεν μπορούμε να πούμε αποκλειστικά και μόνο από τη μορφή αν το έργο προέρχεται από τον ψευδή νου (εγώ) ή τον ορθό νου (Άγιο Πνεύμα). Αν η αντανάκλαση της αγάπης του Θεού είναι η πηγή ενός συγκεκριμένου έργου τέχνης, τότε πράγματι εκφράζει αγάπη. Το λάθος μας θα ήταν τότε να λατρέψουμε το έργο αντί να ταυτιστούμε με το περιεχόμενο πίσω από τη μορφή.
Όλες οι σχέσεις ξεχωριστής αγάπης αποτελούν άμυνες απέναντι στον συντριπτικό πόνο μέσα στον νου μας που πηγάζει από την ενοχή που νιώθουμε όλοι, επειδή απορρίψαμε την αγάπη του Θεού προκειμένου να μας δώσουμε μια ύπαρξη σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια. Ακολουθώντας τις συμβουλές του εγώ, οδηγούμενοι από την ενοχή, κατευθύνουμε την προσοχή μας μακριά από τον νου μας και προς συγκεκριμένα άτομα, ουσίες ή δραστηριότητες που μπορούν να αναχαιτίσουν τον πόνο και να γεμίσουν το κενό και τη μοναξιά που κατοικούν μέσα στον νου μας. Ουσιαστικά, οι σχέσεις ξεχωριστής αγάπης μας λένε στον Θεό ότι δεν έχουμε ανάγκη την αγάπη Του, και ότι είμαστε απόλυτα ικανοί να γεμίσουμε το κενό, να βιώσουμε την ολοκλήρωση και τη δική μας αξία μέσα από τις σχέσεις μας μέσα στον κόσμο. Αυτό είναι το υποκείμενο περιεχόμενο της μορφής όλων των σχέσεων ξεχωριστής αγάπης. Τα καλά συναισθήματα που προκύπτουν από αυτό το είδος σχέσης καλύπτουν το μίσος που είναι η ρίζα τους.
Ταυτόχρονα, σε ένα άλλο μέρος του νου μας, θα θέλαμε αληθινά να μας πουν ότι όλο αυτό το ζήτημα δεν ήταν παρά ένα γελοίο λάθος, ότι έχουμε συγχωρεθεί και, συνεπώς, η ενοχή μας και οι άμυνές μας εναντίον αυτής της ενοχής δεν είναι πλέον απαραίτητες. Αυτό είναι το «κάλεσμα» που βρίσκεται στον νου μας, που είναι χωρισμένος ανάμεσα σε αυτές τις δύο στάσεις ή τρόπους σκέψης.
Οποιαδήποτε μορφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί από το Άγιο Πνεύμα για να μας θυμίσει την αλήθεια για τον εαυτό μας. Με αυτή την έννοια, μια μορφή δεν μας εμπνέει περισσότερο ή λιγότερο από μια άλλη. Με άλλα λόγια, αν πιστεύουμε ότι έχει συμβεί ο διαχωρισμός και ότι βρισκόμαστε εδώ στον κόσμο ως σώματα, τότε ο κόσμος και τα σώματά μας θεωρούνται ουδέτερα. Επομένως, οτιδήποτε σε αυτόν τον κόσμο μπορεί να γίνει ένα μέσο για να μας οδηγήσει πέρα από τον κόσμο ή να μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά σε αυτόν, ανάλογα με το αν επιλέγουμε το εγώ ή το Άγιο Πνεύμα ως δάσκαλο. Ίσως να μείναμε εκστατικοί από τον Δαβίδ του Μιχαήλ Άγγελου και να μας θύμισε την τελειότητα και την ενιαιότητά μας στον Θεό, αλλά η ίδια εμπειρία θα μπορούσε να είχε συμβεί κοιτάζοντας ένα άρρωστο δέντρο στον κήπο μας. Όταν εξαρτόμαστε από μια συγκεκριμένη μορφή για να έχουμε μια «πνευματική» εμπειρία, βρισκόμαστε παγιδευμένοι σε μια ξεχωριστή σχέση αγάπης.
Τελικά, δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να έχουμε προτιμήσεις σε αυτόν τον κόσμο, αρκεί να μην τις παίρνουμε στα σοβαρά. Μπορούμε να πούμε ότι ένα έργο τέχνης είναι καλύτερο από ένα άλλο, όπως ακριβώς θα μπορούσαμε να πούμε ότι μια συγκεκριμένη μουσική σύνθεση είναι καλύτερη από μια άλλη, ή μια εκπαιδευτική μέθοδος είναι καλύτερη από μια άλλη, ή μια ιατρική θεραπεία είναι καλύτερη από μια άλλη, με βάση τα κριτήρια που εμείς έχουμε ορίσει σε αυτούς τους τομείς. Από την οπτική γωνία του Μαθήματος, είναι όλα εξίσου απατηλά. Ωστόσο, είναι φυσικό να αξιολογούμε τα πράγματα στον κόσμο με τρόπο σχετικά αντικειμενικό. Το μάθημα, λοιπόν, θα ήταν να μην παίρνουμε στα σοβαρά τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγουμε για τα πράγματα στον κόσμο - θα έπρεπε να το κάνουμε με ένα απαλό χαμόγελο κάπου στον νου μας, επειδή γνωρίζουμε ότι όλα είναι επινοημένα.
Γαλλικό κείμενο: