Η καλλιτεχνική έκφραση σε κατάσταση εγρήγορσης

Ε: Αν καταλαβαίνω σωστά, κάποιος που φτάνει ή βιώνει τον «πραγματικό κόσμο» δεν θα έχει ανάγκη να κάνει τίποτα, ούτε να κάνει κάτι εξωτερικό. Είναι ακόμα δυνατό να «δημιουργήσει» κανείς ένα έργο τέχνης σε αυτόν τον κόσμο, για παράδειγμα ένα μουσικό κομμάτι ή ένα ποίημα, απλώς από την ανάγκη να επικοινωνήσει μια κατάσταση ευτυχίας;

Α: Το να είσαι στον «πραγματικό κόσμο» σημαίνει ότι γνωρίζεις ότι δεν είσαι ένα σώμα και ότι ο φυσικός κόσμος δεν είναι πραγματικός. Γνωρίζεις ότι η ταυτότητά σου -και όλων των άλλων- δεν έχει καμία σχέση ούτε με το σώμα ούτε με τον κόσμο. Είναι μια κατάσταση του νου, στην οποία το σύστημα σκέψης του εγώ δεν είναι πλέον παρόν και επομένως ως στοιχείο,  λήπτης των αποφάσεων απουσιάζει, επειδή δεν υπάρχει πλέον επιλογή μεταξύ δύο συστημάτων σκέψης. Το περιεχόμενο του νου είναι αποκλειστικά το σύστημα σκέψης της αγάπης του Αγίου Πνεύματος.

Κατά συνέπεια, σε αυτή την κατάσταση του νου, δεν θα υπήρχε πλέον ένα «εγώ» που να νιώθει την ανάγκη να κάνει οτιδήποτε. Δεν είναι ότι το σώμα σας δεν θα έκανε τίποτα, αλλά ότι «εσύ» δεν θα ήσουν ο ενεργών το «κάνω». Η αγάπη του Αγίου Πνεύματος θα περνούσε ρέοντας μέσα από εσάς. Η εμπειρία σας, λοιπόν, θα ήταν ότι «εσύ» δεν κάνεις τίποτα. Θυμηθείτε ότι το ταξίδι μας στη «μακρινή γη» ήταν ένα ταξίδι αποξένωσης από την κατάσταση της ενότητας και [μετακίνησής] προς μία κατάσταση φυσικής ατομικότητας. Επομένως, το ταξίδι της επιστροφής είναι ένα ταξίδι προς μια κατάσταση χωρίς εαυτό, που χαρακτηρίζεται από την αποδοχή εκ νέου της αλήθειας ότι ο Υιός του Θεού είναι ένας και άτρωτος. Λίγο πριν εξαφανιστεί εντελώς το όνειρο του διαχωρισμού, θα φτάναμε στην κατάσταση να γνωρίζουμε μια για πάντα ότι όλα τα σώματα και ο κόσμος είναι εντελώς μη-πραγματικά. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα όνειρα ενός νου που κοιμάται, και άρα, τίποτα από όσα συμβαίνουν στα όνειρα δεν έχει πραγματικά σημασία. Αυτό έχει σημασία μόνο για τις μορφές στο όνειρο. Αλλά ένας θεραπευμένο νους θα αναγνώριζε επίσης ότι το ίδιο το όνειρο δεν έλαβε χώρα ποτέ πραγματικά.

Αν αυτή είναι η κατάσταση του νου σας, πώς θα μπορούσε να υπάρχει η ανάγκη να είστε δημιουργικοί; Η αγάπη του Αγίου Πνεύματος θα επεκτεινόταν μέσα από εσάς προς εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι είναι χωριστοί από αυτήν την αγάπη και που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την επικαλούνται. Αλλά δεν θα κατευθύνατε εσείς αυτή τη διαδικασία. Δεν θα υπήρχε πλέον αυτό το είδος του «εσύ». Αν η εμπειρία του καλλιτέχνη είναι «Είμαι βαθιά χαρούμενος. Θέλω άλλοι που δεν είναι χαρούμενοι να μετέχουν σ’ αυτό που βιώνω», είναι πολύ πιθανό ότι αυτό προέρχεται από το εγώ, επειδή ένας διαχωρισμός γίνεται αντιληπτός. Αν νιώθετε την ανάγκη να μοιραστείτε την αγάπη, κάνετε το σφάλμα πραγματικό. Αν η καλλιτεχνική παρόρμηση προέρχεται από το Άγιο Πνεύμα ή τον Ιησού, δεν υπάρχει αίσθηση επείγοντος, ο καλλιτέχνης δεν βλέπει τον εαυτό του ως παράγοντα του παραγόμενου έργου και δεν υπάρχει ανησυχία να ξέρει το αν και πώς θα γίνει δεκτό. Η αγάπη φυσικά επεκτείνεται από μόνη της και αυτή η επέκταση της αγάπης μπορεί να εκφραστεί μέσω της τέχνης με οποιαδήποτε μορφή, αλλά αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το να «δημιουργείς», όπως το θέσατε, «κάτι καλλιτεχνικό σε αυτόν τον κόσμο... απλώς από την ανάγκη να επικοινωνήσεις μια κατάσταση ευτυχίας». Αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το εγώ που μπαίνει κρυφά από την πίσω πόρτα για να ανακτήσει εκείνο το κομμάτι της περηφάνειάς του που άρχισε να χάνει.

Γαλλικό κείμενο:

 L’expression artistique dans un état d’éveil