Πώς ξέρουμε αν επιλέγουμε να αναιρέσουμε τον διαχωρισμό;
Ε: Στην απάντησή σας στην ερώτηση 74, είπατε: «Υπάρχουν μόνο δύο στόχοι που μπορούμε να επιλέξουμε στον νου μας. Είτε επιλέγουμε να ενισχύσουμε την πίστη μας στον διαχωρισμό είτε να αναιρέσουμε αυτήν την πίστη, και δεν υπάρχει στιγμή που να μην κάνουμε αυτή την επιλογή». Είναι πραγματικά δύσκολο να αντιμετωπίσουμε μια επιλογή που έχουμε κάνει αν δεν γνωρίζουμε καν τι έχουμε κάνει. Υπάρχει ένας απλός τρόπος να καταλάβουμε ότι επιλέγουμε να αναιρέσουμε τον χωρισμό;
Α: Αν αντιλαμβάνεστε τα συμφέροντα κάποιου άλλου ως ίδια με τα δικά σας, αναιρείτε τον διαχωρισμό. Αν σέβεστε την επιλογή του εγώ κάποιου άλλου, δεν παίρνετε προσωπικά τις επιθέσεις του και βλέπετε μόνο ένα κάλεσμα για βοήθεια που αντανακλά το δικό σας, αναιρείτε τον διαχωρισμό. Αν προτιμάτε να είστε ευτυχισμένοι παρά να έχετε δίκιο, αναιρείτε τον διαχωρισμό.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσουμε πότε υποστηρίζουμε τον χωρισμό, επειδή αυτό κάνουμε σχεδόν πάντα. Για παράδειγμα, σχεδόν αυτόματα αντιλαμβανόμαστε ότι τα συμφέροντα και οι στόχοι των άλλων συγκρούονται με τους δικούς μας, και σχεδόν αυτόματα αναστατωνόμαστε από αυτά που κάνουν οι άλλοι, μετά εναντιωνόμαστε σε αυτούς και προσπαθούμε να τους κάνουμε να «παραδεχτούν τα λάθη τους». Έχουμε δίκιο και αυτοί έχουν άδικο!
Επομένως, όταν δεν βλέπουμε τα συμφέροντα των άλλων ως ξεχωριστά από τα δικά μας, όταν δεν παίρνουμε θέση, όταν δεν εναντιωνόμαστε, αναιρούμε τον διαχωρισμό. Ωστόσο, εδώ μιλάμε μόνο για ό,τι συμβαίνει στον νου μας. Δεν μιλάμε για συμπεριφορά. Το να αντιλαμβανόμαστε ότι τα συμφέροντα των άλλων είναι τα ίδια με τα δικά μας σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε ότι όλοι μοιραζόμαστε την ίδια τρέλα (τον ψευδή νου) και την ίδια λογική (τον ορθό νου). Οι μορφές δεν είναι πλέον σχετικές. Όλοι μοιραζόμαστε την ίδια κόλαση του εγώ και όλοι μοιραζόμαστε την ίδια επιθυμία να πάμε σπίτι και να γίνουμε δεκτοί με αγάπη, όχι να τιμωρηθούμε.
Πιστεύουμε ότι πραγματικά θέλουμε να ξεπεράσουμε όλες τις σκέψεις περί διαχωρισμού και να επιστρέψουμε στον Παράδεισο, αλλά ο φόβος της πλήρους ανατροπής της πίστης μας στον διαχωρισμό είναι πολύ πιο έντονος από ό,τι γενικά αντιλαμβανόμαστε, επειδή σε ένα βαθύ επίπεδο γνωρίζουμε ότι η ανατροπή του διαχωρισμού σημαίνει ανατροπή της ατομικής ταυτότητας και εργαζόμαστε πολύ σκληρά για να τη διατηρήσουμε. Οι περισσότεροι μαθητές βιώνουν μια έντονη αντίσταση στο να αφήσουν τα πράγματα, όπως αποδεικνύεται από την επανεμφάνιση δυσαρεσκειών και συγκρούσεων. Μη κρίνοντας τον εαυτό μας για αυτές τις σκέψεις και φέρνοντάς τες πιο σταθερά στην αγάπη του Ιησού στους ορθούς μας νόες, σταδιακά αναιρούμε την ενοχή που κρύβεται πίσω από την αντίληψή μας για τον εαυτό μας και τους άλλους.
Γαλλικό κείμενο:
Comment sait-on si on choisit de défaire la séparation?