Γιατί ένα μωρό ή ένα ζώο θα αρρώσταιναν;

Ε: Σύμφωνα με το Μάθημα στα Θαύματα, η ασθένεια είναι θυμός που κατευθύνεται προς το σώμα. Από πού λοιπόν θα προερχόταν η ασθένεια ενός μωρού; Σε αυτό το πλαίσιο σκέψης, τα ζώα έχουν ένα εγώ, αφού κι αυτά αρρωσταίνουν; Ή μήπως όλα αυτά αποτελούν μέρος του ονείρου, και το εγώ προσπαθεί να μας κάνει να χάσουμε χρόνο προσπαθώντας να το καταλάβουμε;

Α: Ένα μωρό ή ένα ζώο μπορεί να αρρωστήσει για τον ίδιο λόγο που αρρωσταίνει ένας ενήλικας. Πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει διαφορά επειδή συγχέουμε τον εγκέφαλο και τον νου. Προφανώς, υπάρχουν διαφορές μεταξύ του εγκεφάλου ενός μωρού και του εγκεφάλου ενός ενήλικα, ή του εγκεφάλου ενός ζώου και του εγκεφάλου ενός ανθρώπου. Αλλά παρά τις πεποιθήσεις μας για τη φύση του εγκεφάλου και τη δύναμή του να ελέγχει το σώμα και τη συμπεριφορά, ο Ιησούς μας λέει ότι κάνουμε λάθος: «Πιστεύετε επίσης ότι ο εγκέφαλος του σώματος μπορεί να σκεφτεί. Αν καταλάβαινες μόνο τη φύση της σκέψης, θα γελούσες με αυτή την ανόητη ιδέα. Είναι σαν να νομίζεις ότι κρατάς το σπίρτο που ανάβει τον ήλιο και του δίνει όλη του τη ζέστη ή ότι κρατάς τον κόσμο στο χέρι σου, σταθερά δεμένο μέχρι να τον αφήσεις. Τώρα, αυτό δεν είναι πιο ανόητο από το να πιστεύουμε ότι τα μάτια του σώματος μπορούν να δουν, ότι ο εγκέφαλος μπορεί να σκεφτεί» (ΒΕΜ-I.92.2).

Δεν είναι ο εγκέφαλος, αλλά ο νους εκτός χρόνου και χώρου που λαμβάνει όλες τις αποφάσεις που φαίνεται να επηρεάζουν το σώμα. Και επειδή οι φαινομενικά ξεχωριστοί νόες που ονειρεύονται όλες τις φιγούρες στο όνειρο δεν είναι στην πραγματικότητα τίποτα περισσότερο από θραύσματα του μοναδικού ξεχωριστού νου που είναι η πηγή κάθε εσφαλμένης σκέψης (Κ-18.I.3-5), η δομή και το περιεχόμενό τους (αμαρτία, ενοχή και φόβος) είναι τα ίδια. Έτσι, είναι ο νους, όχι ο εγκέφαλος, που αισθάνεται ενοχή, θυμό και φόβο και αναζητά άμυνες ενάντια σε αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα. Και η ασθένεια του νου - η σκέψη του διαχωρισμού - προβάλλεται προς τα έξω στο σώμα, είτε πρόκειται για το σώμα ενός παιδιού, ενός ενήλικα ή ενός ζώου, έτσι ώστε να φαίνεται ότι κάτι συμβαίνει στο σώμα για το οποίο αυτό το άτομο δεν είναι υπεύθυνο.

Όπως η απόφαση να αρρωστήσει κανείς λαμβάνεται στον νου, έτσι λαμβάνεται και η απόφαση να θεραπευτεί, η οποία μπορεί στη συνέχεια να καθρεφτιστεί στην εξαφάνιση των συμπτωμάτων και στην αποκατάσταση της υγείας στο σώμα του παιδιού, του ενήλικα ή του ζώου. Διότι κάθε θραύσμα του διχασμένου νου περιέχει όχι μόνο το εγώ, αλλά και τη διόρθωση του εγώ, την οποία το Μάθημα αποκαλεί Άγιο Πνεύμα.

Γαλλικό κείμενο:

 Pourquoi un bébé ou un animal tomberaient-ils malades?