Εάν υπάρχει μόνο ένας Νους, τότε γιατί αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως μοναδικό;

Ε: Μπορείτε να με βοηθήσετε να συμβιβάσω το γεγονός ότι υπάρχει μόνο Ένας Εαυτός ή Ένας Νους με το γεγονός ότι αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως μία μόνο συνειδητότητα; Είναι η αντίληψή μου ότι έχω μία μόνο συνείδηση ​​μια ψευδαίσθηση;

Α: Όσο αληθινό κι αν μας φαίνεται, η μοναδική μας ατομική συνείδηση ​​είναι πράγματι μέρος του ρεπερτορίου ψευδαισθήσεων του εγώ. Στην πραγματικότητα, η συνείδηση ​​είναι το πρώτο μαγικό κόλπο που έβγαλε το εγώ από αυτό το απατηλό πακέτο. Το A Course in Miracles μας διδάσκει στην αρχή του κειμένου ότι

«η συνειδητότητα, το επίπεδο της αντίληψης», βρίσκεται στην πραγματικότητα στο βασίλειο του απατηλού εγώ και ότι «ήταν η πρώτη διαίρεση που εισήχθη στον νου μετά τον διαχωρισμό» (Κ-3.IV.2:1).

Αν λάβετε υπόψη ότι η αντίληψη προϋποθέτει απαραίτητα έναν εαυτό που αντιλαμβάνεται και έναν άλλον που γίνεται αντιληπτός, ίσως καταλάβετε γιατί το Μάθημα εξηγεί ότι η συνειδητότητα ​​υπονοεί απαραίτητα έναν ξεχωριστό νου και επομένως δεν μπορεί να είναι πραγματικό. Από την άλλη πλευρά, στον Παράδεισο, το βασίλειο της γνώσης ή την Ενιαιότητα του Νου, δεν υπάρχει διαχωρισμός και επομένως δεν μπορεί να υπάρξει αντίληψη - δηλαδή, δεν υπάρχει εαυτός που να μπορεί να αντιληφθεί έναν άλλο (Κ-3.IV.1-3).

Προς το τέλος του Μαθήματος, ο Ιησούς αναφέρεται στην απατηλή φύση της ατομικής συνείδησης, παρατηρώντας:

«Σε αυτόν τον κόσμο, επειδή ο νους είναι διαιρεμένος, οι γιοι του Θεού φαίνονται να είναι χωρισμένοι. Ούτε ο νους τους φαίνεται να είναι ενωμένος. Σε αυτή την απατηλή κατάσταση, η έννοια ενός «ατομικού νου» φαίνεται να έχει νόημα» (ΑΟ-1.2:1-3).

Και σε περίπτωση που δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα, προσθέτει:

«Η συνειδητότητα ​​έχει επίπεδα και η επίγνωση μπορεί να μετακινηθεί πολύ δραματικά, αλλά δεν μπορεί να υπερβεί το πεδίο της αντίληψης. Στο ύψιστο σημείο της, αποκτά επίγνωση ​​του πραγματικού κόσμου [η αντίληψη θεραπεύεται πλήρως] και μπορεί να εκπαιδευτεί να το κάνει αυτό όλο και περισσότερο. Όμως το ίδιο το γεγονός ότι έχει επίπεδα και μπορεί να εκπαιδευτεί δείχνει ότι δεν μπορεί να φτάσει στη γνώση» (ΑΟ-1.7:4-6).

Η συνειδητότητα ​​θα μείνει πίσω ή θα κάνει υπέρβαση όταν ο νους μας θεραπευτεί πλήρως από την εσφαλμένη σκέψη του διαχωρισμού και επιστρέψει στο βασίλειο της γνώσης ή της Ενιαιότητας του Νου. Αυτή η φαινομενική απώλεια μιας μοναδικής, ατομικής συνείδησης βρίσκεται στη ρίζα όλου του φόβου, που τελικά συνδέουμε με την πρακτική της συγχώρεσης. Ωστόσο, δεν θα μας ζητηθεί ποτέ να απαρνηθούμε αυτόν τον ψεύτικο εαυτό, και θα τον αφήσουμε μόνο όταν δεν θα έχει πλέον καμία αξία ή νόημα για εμάς. Ο φόβος του εγώ να εξαφανιστεί είναι επομένως ένα ακόμη τέχνασμα που χρησιμοποιεί από το ρεπερτόριο των ψευδαισθήσεών του για να μας κρατήσει οχυρωμένους στο σύστημα σκέψης του.

Για περαιτέρω εξηγήσεις σχετικά με τον νου και τη συνειδητότητα, ίσως θελήσετε να ξαναδιαβάσετε τις ερωτήσεις 27, 32 και 65.

Γαλλικό κείμενο:

S’il n’y qu’un Esprit, pourquoi est-ce que je me perçois comme étant unique?