Όταν σε απασχολεί η πρόοδος που έχεις κάνει στο Μάθημα και "περιμένεις" κάτι

Ε: Μελετάω το Μάθημα εδώ και περίπου τρία χρόνια. Έχω δύο ερωτήσεις. Πρώτον, πού βρισκόμαστε στο Μάθημα - με άλλα λόγια, υπάρχει κάποιο σημείο όπου όλα μπαίνουν στη θέση τους; Δεύτερον, νιώθω ότι πάντα ήμουν σε κατάσταση «αναμονής». Δηλαδή, σε κατάσταση προσμονής, αλλά όχι ακριβώς. Έχω κουραστεί να περνάω τη ζωή μου «περιμένοντας». Μπορείτε να με συμβουλεύσετε σχετικά με αυτό;

Α: Δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι τι εννοείτε με τη φράση «μια στιγμή που όλα μπαίνουν στη θέση τους». Το Μάθημα λειτουργεί, αν αυτό εννοείτε. Είναι ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα (ΕΔ-9.1:5), και έτσι οι λεπτομέρειες της διαδικασίας ποικίλλουν από μαθητή σε μαθητή. Η μάθησή μας λαμβάνει χώρα πάντα στο πλαίσιο των σχέσεών μας και των συνθηκών της ζωής μας, και ο σκοπός των μαθημάτων του ΒΕΜ είναι να γενικεύσουν, έτσι ώστε καθώς προχωράμε, σταδιακά να μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε τις αρχές του κάθε λεπτό της κάθε μέρας, χωρίς να χανόμαστε στις λεπτομέρειες. Έτσι «όλα μπαίνουν στη θέση τους». Η συνήθης αντίδρασή μας σε όλα όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας θα πρέπει να είναι να φέρνουμε τις εγωικές μας σκέψεις στην αγάπη του Ιησού στον νου μας, και στη συνέχεια, αφού φέρουμε την αντίστασή μας στο φως και την αφήσουμε, να κάνουμε μια επιλογή ενάντια στο εγώ και να επιτρέψουμε στον νου μας να θεραπευτεί. Αυτό θα του αποκαθιστούσε την επίγνωση της παρουσίας της αγάπης που έχουμε εξορίσει. Οι ζωές μας θα κατευθύνονταν τότε από αυτό το ήρεμο κέντρο ειρήνης:

«Και θα έχεις μεγαλύτερη επίγνωση αυτού του ήσυχου κέντρου μέσα στην καταιγίδα παρόλη την ταραχώδη δράση της. Αυτό το ήσυχο κέντρο, μέσα στο οποίο δεν κάνεις τίποτα, θα παραμείνει μαζί σου, δίνοντάς σου ανάπαυση εν μέσω κάθε πιεστικού ζητήματος στο οποίο έχεις σταλεί. Γιατί, από αυτό το κέντρο θα σου δοθεί κατεύθυνση για το πώς να χρησιμοποιήσεις το σώμα αναμάρτητα. Είναι αυτό το κέντρο, από το οποίο απουσιάζει το σώμα, που θα το κρατήσει έτσι μέσα στην επίγνωσή σου γι' αυτό» (Κ-18.VII.8:2-5).

Είναι δύσκολο να απαντήσω στη δεύτερη ερώτησή σας χωρίς να γνωρίζω λίγα περισσότερα πράγματα για εσάς. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γενικά για την κατάσταση που περιγράφετε, η οποία δεν είναι τόσο σπάνια. Το Μάθημα αναφέρει πολύ συχνά τον φόβο -ακόμα και τον τρόμο- που είναι η συνέπεια του να ακούμε το εγώ και όχι το Άγιο Πνεύμα. Δεν έχουμε επίγνωση του φόβου σε αυτό το επίπεδο του νου μας, και ο φόβος που έχουμε επίγνωση αποδίδεται πάντα σε κάτι στον κόσμο ή στη σωματική ή ψυχολογική μας εμπειρία, και τα δύο εκ των οποίων βρίσκονται έξω από τον νου. Ο φόβος για τον οποίο μιλάει ο Ιησούς εξηγεί εν μέρει τις διαφορετικές κατευθύνσεις που παίρνει η ζωή μας.

Ο φόβος συνδέεται με την προσδοκία μας για τιμωρία από τον Θεό λόγω της αποξένωσής μας από Αυτόν και συνδέεται επίσης με την υπόσχεση που έχουμε δώσει στο εγώ να είμαστε πιστοί σε αυτό με κάθε κόστος. Η ίδια μας η ύπαρξη ως ατόμων συνδέεται επομένως, στον νου μας, με φόβο και τρόμο σε μια κλίμακα που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο στον κόσμο.

Αντί να φέρνουμε τον φόβο στον Ιησού, ο οποίος θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε ότι ο φόβος είναι εντελώς χωρίς αιτία, ακούμε το εγώ, που μας προειδοποιεί ότι θα ήταν καλύτερα να τον αντιμετωπίσουμε τον φόβο.

Έτσι, ουσιαστικά οργανώνουμε τη ζωή μας ώστε να αποτελεί άμυνα ενάντια σε αυτόν τον φόβο. Αυτό εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, ένας από τους οποίους μπορεί να είναι το να μην ξεκινήσεις ποτέ πραγματικά στη ζωή - θα ήταν σαν να περιμένεις σε ένα κόκκινο φανάρι που δεν γίνεται ποτέ πράσινο. Υποσυνείδητα, ο φόβος είναι εκεί, λίγη σημασία έχει τι θα κάνεις, θα καταδικαστείς. Η δυσπροσαρμοστική αντίδραση σε αυτόν τον φόβο είναι να παραμένεις αδρανής, ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να αναλάβεις την ευθύνη για τίποτα, επειδή βαθιά μέσα σου, στον νου σου, υπάρχει αυτή η σκέψη: «Ξεκίνησα μόνος μου μια φορά ήδη, και κοίτα τι έκανα. Σκότωσα την αγάπη για να μπορώ να υπάρχω. Είμαι απαίσιος άνθρωπος, οπότε θα βεβαιωθώ ότι δεν θα κάνω ποτέ τίποτα στη ζωή μου, ώστε να μη με πιάσουν και λογοδοτήσω γι’ αυτό το τρομερό πράγμα που έκανα».

Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε μια τέτοια κατάσταση μέχρι να αναγνωριστεί και να εξεταστεί η εσωτερική κατάσταση του τρόμου. Μερικές φορές αυτό απαιτεί τη βοήθεια ενός συμπονετικού ψυχοθεραπευτή, αλλά όχι πάντα. Ο Ιησούς μας ενθαρρύνει να κάνουμε αυτό το βήμα έχοντας τον δίπλα μας:

«Είμαστε έτοιμοι να κοιτάξουμε από πιο κοντά το σύστημα σκέψης του εγώ, επειδή μαζί έχουμε τη λυχνία που θα το εξαλείψει, και αφού συνειδητοποιείς ότι δεν το θέλεις, θα πρέπει να είσαι έτοιμος. Ας είμαστε πολύ ήρεμοι κάνοντάς το αυτό, γιατί αναζητούμε ειλικρινά μόνο την αλήθεια» (Κ-11.V.1:3-4).

Χρειαζόμαστε τη βοήθεια κάποιου που στέκεται έξω από αυτό το σύστημα σκέψης της αμαρτίας, της ενοχής και του φόβου, κάποιου που βλέπει την μη-πραγματικότητά του, αλλά που βλέπει επίσης την καταστροφική επίδραση που έχει στον νου εκείνων που έχουν ξεχάσει ότι όλα είναι απλώς ένας επινοημένος μύθος.

Γαλλικό κείμενο:

 Se préoccuper des progrès faits avec le Cours, et «attendre» quelque chose