Η ασθένεια, που επηρεάζει διαφορετικά μέρη του σώματος, είναι ένας χρήσιμος δείκτης;

Ε: Θα ήθελα να σχολιάσετε το απόσπασμα ΨΧ-2.VI.5:1-3. Η συγκεκριμένη ερώτησή μου είναι: μπορεί το μέρος του σώματός μου στο οποίο προβάλλω αυτήν τη στιγμή την ασυγχωρησία μου να μου δώσει κάποια εικόνα για το ακριβές πρόβλημα που πρέπει να διορθώσω αυτήν τη στιγμή; Πώς μπορεί η ανάλυση της μορφής της ασθένειάς μου να μου επιτρέψει να κατανοήσω καλύτερα ποιο είναι το πρόβλημα στην «κορυφή του παγόβουνου»;

Α: Ας δούμε πρώτα ολόκληρο το απόσπασμα από το οποίο παραθέσατε τις τρεις πρώτες προτάσεις:

«Η ασθένεια παίρνει πολλές μορφές, όπως ακριβώς και η ασυγχωρησία. Οι μορφές της μίας απλώς αναπαράγουν τις μορφές της άλλης, γιατί είναι η ίδια ψευδαίσθηση. Το στενά η μία μεταφράζεται στην άλλη, που μια προσεκτική μελέτη της μορφής που παίρνει μια ασθένεια θα δείξει πολύ καθαρά τη μορφή της ασυγχωρησίας που αντιπροσωπεύει. Όμως, το να το δει αυτό κάποιος δεν θα φέρει γιατρειά. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω αυτής της μοναδικής αναγνώρισης: ότι μόνο η συγχώρεση θεραπεύει την ασυγχωρησία και ότι μόνο η ασυγχωρησία είναι δυνατόν να δώσει υπόσταση σε οιουδήποτε είδους ασθένεια» (ΨΧΘ-2.VI.5:1-5).

Όπως εξηγείται εδώ, θα πρέπει να υπάρχει μια σαφής αντιστοιχία μεταξύ της συγκεκριμένης σκέψης της ενοχής στον νου και της σκιάς της - του συμπτώματος - στον κόσμο. Ο Φρόιντ διατύπωσε κάτι παρόμοιο στην ανάλυσή του για τα υστερικά συμπτώματα. Ωστόσο, το συμπέρασμά σας μπορεί να είναι τόσο ορθό, όσο η ειλικρίνεια της ενδοσκόπησής σας και τόσο ακριβές, όσο η επιθυμία σας να ανακαλύψετε τι θυμό, φόβο και κρίσεις μπορεί να κρύβονται στο ασυνείδητό σας. Και δεν υπάρχουν σταθεροί κανόνες που να οδηγούν αναπόφευκτα από μια συγκεκριμένη σκέψη σε ένα συγκεκριμένο σύμπτωμα.

Για παράδειγμα, για ένα άτομο, ένα διάστρεμμα στον αστράγαλο μπορεί να καθρεφτίζει αμφιθυμία σχετικά με το επόμενο βήμα σε μια συγκεκριμένη καριέρα ή σχέση που το τρομάζει. Αλλά για κάποιον άλλο, ή για το ίδιο άτομο σε μια άλλη χρονική στιγμή, το διάστρεμμα θα μπορούσε να αποτελεί ένδειξη ενοχής που πηγάζει από την επιθυμία να κλωτσήσει κάποιον που είναι πεσμένος. Και για ένα τρίτο άτομο, ο φόβος της προόδου μπορεί να εκδηλωθεί ως λαρυγγίτιδα -απώλεια φωνής- αντί για διάστρεμμα στον αστράγαλο. Μπορεί ακόμη και να υπάρχει κάποιο είδος σύνδεσης μεταξύ μιας λεγόμενης προηγούμενης ζωής και των τρεχόντων συμπτωμάτων που είναι ακόμη πιο δύσκολο να αποκαλυφθεί. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις, η συσχέτιση είναι προφανής.

Το να βλέπουμε τέτοιες συνδέσεις μεταξύ μιας μη συγχωρεθείσας σκέψης και ενός συγκεκριμένου συμπτώματος μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν ξεκινάτε την εργασία σας με το Μάθημα, καθώς διευκολύνει την αναγνώριση αυτού που επιδιώκει να αναπτύξει το Μάθημα στη συνείδησή μας: τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος μεταξύ νου και σώματος. Βλέπουμε λανθασμένα μια σχέση μεταξύ εξωτερικών παραγόντων ή γεγονότων, ως αιτίες αλλαγών στο σώμα που θεωρούνται ως αποτελέσματα (π.χ., ένας ιός και συμπτώματα γρίπης), αντί να βλέπουμε την πραγματική σχέση μεταξύ των σκέψεων του νου ως αιτία και των αλλαγών στο σώμα ως αποτελέσματα (π.χ. ενοχή και συμπτώματα γρίπης).

Όπως όμως επισημαίνει το παραπάνω απόσπασμα από το Συμπλήρωμα του Μαθήματος, Ψυχοθεραπεία[1], η παρατήρηση τέτοιων συνδέσεων δεν αρκεί από μόνη της για να επιφέρει αληθινή θεραπεία. Μόνο η συγχώρεση μπορεί να το κάνει αυτό. Και καθώς συνεχίζετε να μελετάτε το Μάθημα, το καλό είναι ότι δεν χρειάζεται να ανακαλύψετε τη σύνδεση μεταξύ μιας συγκεκριμένης μορφής ενοχής και ενός συγκεκριμένου συμπτώματος. Κάθε σύμπτωμα δυσφορίας ή ανησυχίας στο σώμα είναι μια προβολή ενοχής στον νου - το μίσος για τον εαυτό που κατοικεί σε όλους μας λόγω της πεποίθησής μας ότι επιτεθήκαμε και καταστρέψαμε την αγάπη όταν επιλέξαμε τη σκέψη του διαχωρισμού. Και κάθε σύμπτωμα, ανεξάρτητα από τη μορφή του, δεν αντιπροσωπεύει τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια του εγώ να μας πείσει ότι τα προβλήματά μας βρίσκονται στον κόσμο και στο σώμα μας, όχι στον νου μας.

Όμως, μόλις αναγνωριστεί η απάτη του εγώ και η αληθινή σύνδεση μεταξύ της ενοχής στον νου και των επιπτώσεών της στο σώμα, το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς έχει γίνει. Το επόμενο βήμα είναι απλώς να στραφούμε στον εσωτερικό μας Δάσκαλο για να μας βοηθήσει να αναιρέσουμε την πίστη μας σε αυτή την ενοχή. Ο ρόλος μας στη διαδικασία της συγχώρεσης ολοκληρώνεται τότε. Τα εξωτερικά συμπτώματα μπορεί να αλλάξουν ή όχι, αλλά δεν θα σας απασχολούν πλέον, μόλις αναγνωρίσετε την πραγματική πηγή της δυσφορίας και του πόνου σας.

Όπως παρατηρεί ο Ιησούς στο Εγχειρίδιο, στην ενότητα για τη θεραπεία: «Τι σημαίνουν τώρα η ενοχή και η ασθένεια, ο πόνος, η καταστροφή και όλα τα δεινά; Χωρίς σκοπό, αυτά εκλείπουν. Και μαζί τους επίσης φεύγουν όλα τα αποτελέσματα που φαίνονταν να προκαλούν. Η αιτία και το αποτέλεσμα απλώς αναπαράγουν τη δημιουργία. Εάν ιδωθούν στην ορθή τους οπτική, χωρίς στρέβλωση και χωρίς φόβο, αυτές επαν-εδραιώνουν τον Παράδεισο» (ΕΔ-5.II.4:7-11).

Γαλλικό κείμενο:

 La maladie dans des parties distinctes du corps est-elle un indice utile?