Μπορεί αυτό που κάνουμε να αλλάξει το αποτέλεσμα;

Ε: Εάν είναι αναπόφευκτο να αφυπνιστούμε, ή τουλάχιστον να θυμηθούμε, την αληθινή μας Ταυτότητα, δεν θα είχε νόημα να συμπεριφερόμαστε με όποιον τρόπο φαίνεται πιο ειρηνικός στον κόσμο; Και επομένως, από πολλές απόψεις, αυτό που κάνουν ή λένε οι άλλοι θα είχε μικρή σημασία. Στην πραγματικότητα, ακόμη και το Μάθημα είναι άσχετο, αν η διαδικασία αφύπνισης είναι αναπόφευκτη. Δηλαδή, δεν είναι απλώς θέμα να γεμίζει κανείς τον χρόνο του κάνοντας αυτό που προτιμά και να μην εκπλήσσεται που το εγώ συνεχίζει να ξεστομίζει ανοησίες, όποιες κι αν είναι οι φαινομενικές μας δραστηριότητες στον κόσμο;

Α: Ενώ «το αποτέλεσμα είναι τόσο βέβαιο όσο ο Θεός» (Κ-2.III.3:10) και «η αποδοχή της Εξιλέωσης από όλους είναι μόνο θέμα χρόνου» (Κ-2.III.3:1) - απλώς και μόνο επειδή δεν θα μπορούσαμε ποτέ πραγματικά να διαχωριστούμε από τον Θεό - εξακολουθούμε να κάνουμε μια συνειδητή επιλογή κάθε στιγμή να παραμείνουμε κοιμισμένοι στο όνειρό μας για τον χρόνο. Και για όλους μας, ο πόνος της σκέψης του διαχωρισμού βαθιά μέσα στο όνειρο θα γίνει τελικά τόσο αφόρητος που κάποια στιγμή θα θελήσουμε να κάνουμε μια διαφορετική επιλογή, την επιλογή να ξυπνήσουμε (Κ-2.III.3). Έτσι, το μόνο ερώτημα που πρέπει να θέσει καθένας μας στον εαυτό του τώρα είναι: Πόσο καιρό θέλω να παραμείνω στην ταλαιπωρία, κοιμισμένος στον χρόνο; Αν δεν θέλουμε να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε την ευθύνη της επιλογής να είμαστε διαχωρισμένοι, ο Ιησούς μας λέει ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να αναβάλλουμε και να καθυστερούμε για ένα χρονικό διάστημα τουλάχιστον όσο έχει ήδη διαρκέσει ο διαχωρισμός, δηλαδή, «εκατομμύρια χρόνια» (Κ-2.VIII.2:5)!

Λοιπόν, όλα αυτά είναι ψευδαισθητικά, και από την οπτική του Ιησού που είναι εκτός χρόνου, δεν έχουν σχεδόν καμία σημασία:

«Τίποτα δεν χάνεται ποτέ παρά μόνο χρόνος, ο οποίος τελικά δεν έχει σημασία. Γιατί δεν είναι παρά ένα μικρό εμπόδιο στην αιωνιότητα, εντελώς ασήμαντο για τον πραγματικό Δάσκαλο του κόσμου» (Κ-26.V.2:1-2).

Αλλά ο Ιησούς αναγνωρίζει επίσης ότι αυτή δεν είναι η εμπειρία μας στον χρόνο:

«Όμως, αφού πιστεύεις σε αυτόν [τον χρόνο], γιατί να τον σπαταλάς πηγαίνοντας πουθενά, όταν μπορείς να τον χρησιμοποιήσεις για να επιτύχεις έναν στόχο τόσο υψηλότερο που μπορεί να φτάσει τη μάθηση;... Όμως είναι πράγματι δύσκολο να περιπλανιέσαι, μόνος και δυστυχής, βαδίζοντας σε έναν δρόμο που δεν οδηγεί πουθενά και δεν έχει κανέναν σκοπό» (Κ-26.V.2:3,6).

Έτσι, έχουμε την επιλογή να χρησιμοποιήσουμε τον χρόνο και για όσο καιρό θέλουμε να παραμείνουμε στην χρονική εμπειρία. Ναι, τελικά δεν έχει σημασία, γιατί θα πρέπει να θυμηθούμε το ποιοι πραγματικά είμαστε—αυτό δεν έχει αλλάξει ποτέ. Αλλά ενώ εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι όλα αυτά είναι πραγματικά, ο Ιησούς μας λέει στο Μάθημά Του ότι η διάρκεια του χρόνου μπορεί «να μειωθεί σημαντικά μέσω των θαυμάτων, που είναι ο μηχανισμός συντόμευσης, αλλά όχι κατάργησης, του χρόνου» (Κ-2.VIII.2:6).

Τώρα, αν το Μάθημα είναι το μονοπάτι μας, αυτό σημαίνει ότι οι σχέσεις μας με τους αδελφούς και τις αδελφές μας είναι ύψιστης σημασίας, επειδή στους άλλους ο καθένας μας έχει προβάλει όλη την ενοχή και την ευθύνη για τον πόνο του διαχωρισμού που δεν θέλουμε να δούμε στον εαυτό μας. Έτσι, ως μαθητές του Μαθήματος, θα δώσουμε προσοχή σε αυτά που λένε ή κάνουν οι άλλοι, όχι επειδή θέλουμε να τους αλλάξουμε, αλλά επειδή οι αντιδράσεις μας προς αυτούς μπορούν να μας οδηγήσουν σε σημεία που δεν έχουν ακόμη θεραπευτεί στο νου μας. Το να αποφεύγουμε να εξετάζουμε τις δικές μας αντιδράσεις στους άλλους και να τις απορρίπτουμε ως άσχετες στη διαδικασία αφύπνισής μας θα σήμαινε την εμπλοκή σε άρνηση, που είναι απλώς ένας άλλος τρόπος να πούμε ότι αρνούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη για τη δική μας απόφαση να είμαστε διαχωρισμένοι. Στο τέλος, όλοι θα το καταλάβουν αυτό, αλλά η επιλογή που έχουμε τώρα είναι αν θέλουμε να αναγνωρίσουμε κάποιες από αυτές τις προβολές τώρα.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να κοιτάξουμε τον αδελφό μας για να δούμε μέσα του τις δικές μας «κρυφές αμαρτίες και κρυφά μίση» (Κ-31.VIII.9:2), ο Ιησούς θέλει να καταλάβουμε ότι το να μην κοιτάμε οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερο πόνο, γιατί τότε δεν υπάρχει ελπίδα για θεραπεία. Μας ενθαρρύνει λοιπόν υπενθυμίζοντάς μας ότι αυτό είναι ένα ταξίδι που κάνουμε με τον αδερφό μας:

«Μη νομίζεις ότι το μονοπάτι προς τις πύλες του Παράδεισου είναι καθόλου δύσκολο. Τίποτα που επιχειρείς με βέβαιο σκοπό και μεγάλη αποφασιστικότητα και χαρούμενη σιγουριά, κρατώντας το χέρι του αδελφού σου και τον ρυθμό του τραγουδιού του Παράδεισου, δεν είναι δύσκολο να το κάνεις» (Κ-26.V.2:4-5 – έμφαση πρόσθετη).

Γαλλικό κείμενο:

 Est-ce que ce quoi que nous fassions peut changer l’issue?