Ηπιότητα, ειρήνη, εμπιστοσύνη και οι περισπασμοί αυτού του κόσμου
Ε: Πριν απ’ όλα, σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας στις δύο προηγούμενες ερωτήσεις μου: η μία σχετικά με τους εθισμούς [30] και η άλλη σχετικά με το πώς να βλέπουμε τα καλέσματα για αγάπη [58]. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με αυτές τις απαντήσεις και τις ξαναδιαβάζω κατά καιρούς. Οι φίλοι μου πάντα μου λένε ότι δεν πρέπει να αλλάζω τη συμπεριφορά μου, αλλά απλώς να κοιτάζω τι κάνει το εγώ μου. Σε κάποιο επίπεδο, εμπιστεύομαι ότι θα μάθω τα μαθήματά μου. Από τότε που άρχισα να μελετώ το Μάθημα, νιώθω ότι δεν ψάχνω πλέον αλλού. Το βρήκα, και τώρα πρέπει να εξασκηθώ. Το μεγαλύτερο εμπόδιο ή το δικό μου εμπόδιο εξακολουθούν να είναι οι περισπασμοί αυτού του κόσμου σε αντίθεση με τον Θεό, οι προσφορές του εγώ σε αντίθεση με τον Θεό. Ξέρω ότι η ειρήνη του Θεού είναι το μόνο πράγμα που θέλω. Και ταυτόχρονα, προφανώς, δεν θέλω αυτή την ειρήνη του Θεού. Μερικές φορές, όταν παίρνω μια πρόγευση της ειρήνης του Θεού, νιώθω ένα είδος γλυκιάς θλίψης, γιατί τότε ξέρω ότι είναι ήδη ένα τόσο μεγάλο δώρο, πολύ καλύτερο και πιο όμορφο από όλους τους περισπασμούς στον κόσμο.
Α: Η εμπιστοσύνη και η ευγένεια είναι απαραίτητες στην πρακτική και την εφαρμογή του Μαθήματος, και φαίνεται να τις μαθαίνετε. Αυτό σημαίνει ότι νιώθετε όλο και πιο άνετα με τον εσωτερικό σας δάσκαλο και αναπτύσσετε μια όλο και πιο προσωπική σχέση με τον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα, έτσι ώστε σε εκείνες τις στιγμές που βρίσκεστε πέρα από το εγώ, να αναγνωρίζετε ξεκάθαρα ποιο είναι το πιο στοργικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε - να αλλάξετε τη συμπεριφορά σας ή απλώς να συνεχίσετε να παρατηρείτε το εγώ σας σε δράση, έχοντας πλήρη επίγνωση του τι κάνετε και πόσο σας κοστίζει, και να μην κρίνετε τον εαυτό σας που έχετε τέτοια αντίσταση.
Όλοι έχουμε διχασμένο νου και όλοι ταλαντευόμαστε ανάμεσα στις προσφορές του εγώ και σε εκείνες του Ιησού. Αυτό είναι φυσιολογικό και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουμε ότι κάνουμε λάθος, αλλά όχι αμαρτία: «Υιέ του Θεού, δεν έχεις αμαρτήσει, αλλά έχεις σφάλλει πολύ. Όμως αυτό μπορεί να διορθωθεί, και ο Θεός θα σε βοηθήσει, γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσες να αμαρτήσεις ενάντιά Του» (Κ-10.V.6:1-2). Μαθαίνουμε ότι ο κόσμος είναι μια προβολή των δικών μας σκέψεων, «η εξωτερική εικόνα μιας εσωτερικής κατάστασης» (Κ-21.in.1:5). Έτσι, θα πρέπει να χαιρόμαστε με αυτή τη διδασκαλία και με κάθε ευκαιρία να μάθουμε ότι δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το απλώς να φανταζόμαστε ότι ο κόσμος έχει τη δύναμη να μας πάρει την ειρήνη του Θεού. Το να φοβόσαστε τους «περισπασμούς του κόσμου» μόνο τους δυναμώνει, και τότε δεν θα μάθετε ποτέ ότι όλα αυτά είναι επινοημένα.
Ο στόχος είναι να φτάσετε σε μια κατάσταση εσωτερικής ειρήνης που ό,τι κι αν συμβεί, δεν μπορεί να τη διαταράξει. Αν μένετε απομονωμένοι και αποσυρμένοι, υποθέτετε ότι κάτι έξω από εσάς έχει τη δύναμη να σας αφαιρέσει την ειρήνη του Θεού. Αυτό είναι ανόητο. Θα σας βοηθούσε περισσότερο να στραφείτε στον Ιησού μετά από μια περίοδο που αφήσατε ελεύθερο το εγώ σας και να Του πείτε όλα όσα σκεφτήκατε και κάνατε, συνειδητοποιώντας ότι επιλέξατε εναντίον Του, αλλά και συνειδητοποιώντας ότι η αγάπη Του για εσάς δεν έχει επηρεαστεί και ότι μια μέρα δεν θα φοβάστε πλέον τόσο πολύ να αποδεχτείτε ότι η αγάπη Του για εσάς και η αγάπη σας για Αυτόν βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής σας. Ο πόνος του αποκλεισμού αυτής της αγάπης από τη ζωή σας τελικά θα γίνει πολύ βαρύς για να τον αντέξετε και επομένως όλος ο χρόνος που αφιερώνετε στην απόλαυση του εγώ σας θα μειώνεται όλο και περισσότερο. Και πάλι, αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν θα μπορούσατε να καθοδηγηθείτε ώστε να αλλάξετε ορισμένες συμπεριφορές για να μειώσετε τον πόνο που προκαλείτε στον εαυτό σας. Η αλλαγή στη συμπεριφορά δεν θα γίνει τότε αντιληπτή ως θυσία, αλλά ως απόδειξη καλοσύνης προς τον εαυτό σας.
Γαλλικό κείμενο:
Douceur, paix, confiance et distractions de ce monde