Ο Θεός δημιούργησε τη γη ή εμείς τη δημιούργησαμε;
Ε: Μας έχει ειπωθεί ότι δημιουργήσαμε το σώμα μετά τον διαχωρισμό. Δεδομένης όλης της ομορφιάς αυτής της γης που βλέπουμε, εκτός από την απίστευτη ποικιλία ζωής που έχει αναπτυχθεί εδώ, δημιούργησε ο Θεός αυτή τη φυσική γη ή τη δημιουργήσαμε εμείς;
Α: Πριν απαντήσουμε στην ερώτησή σας, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στο Μάθημα στα Θαύματα, ο όρος «δημιουργώ» χρησιμοποιείται μόνο για να αναφερθεί στη δύναμη δημιουργίας του Θεού. Η δημιουργία Του είναι ο Υιός Του, που κατοικεί μαζί Του στον Παράδεισο. Όταν αναφέρεται στον φυσικό κόσμο στο ψευδαισθητικό όνειρο, συμπεριλαμβανομένου του σώματος, το Μάθημα χρησιμοποιεί τους όρους «φτιάχνω» ή «δημιουργώ εσφαλμένα». Οι διδασκαλίες του σχετικά με την προέλευση του φυσικού κόσμου είναι αδιαμφισβήτητες:
«Ο κόσμος τον οποίο βλέπεις είναι μια ψευδαίσθηση κόσμου. Ο Θεός δεν τον δημιούργησε, γιατί ό,τι Αυτός δημιουργεί πρέπει να είναι αιώνιο όπως ο Ίδιος» (ΑΟ΄. 4.1:1-2).
Έτσι, ούτε ο κόσμος ούτε το σώμα υπάρχουν στην πραγματικότητα. Δεδομένου ότι η εμπειρία μας ως φυσικά σώματα που ζουν σε έναν φυσικό κόσμο μας φαίνεται τόσο πραγματική, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου, όταν μιλάμε για τον κόσμο, ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει συμβεί.
Σε αυτό το όνειρο διαχωρισμού, ο κόσμος είναι εκεί όπου ο κοιμώμενος Υιός, κατακλυσμένος από ενοχές επειδή φαινομενικά χωρίστηκε από τον Θεό, έρχεται να κρυφτεί από την φανταστική οργή ενός τιμωρού Θεού. Το Μάθημα διδάσκει ότι το εγώ, τρελαμένο από την ενοχή, έφτιαξε τον κόσμο και επίσης το σώμα, όχι μόνο για να κρυφτεί από τον Θεό, αλλά και για να κρατήσει τον Θεό έξω από τη συνείδησή του.
«Ο κόσμος φτιάχτηκε ως μια επίθεση κατά του Θεού. Συμβολίζει τον φόβο. Και τι είναι ο φόβος, αν όχι η απουσία αγάπης; Έτσι, ο κόσμος προοριζόταν να είναι ένα μέρος όπου ο Θεός δεν μπορούσε να εισέλθει, και όπου ο Υιός Του θα μπορούσε να είναι χωριστά από Αυτόν» (ΒΕΜ-II.3.2:1-4).
Επομένως, είναι σαφές ότι, σύμφωνα με το σύστημα σκέψης του Μαθήματος, ο Θεός δεν δημιούργησε τον κόσμο. Είναι το αποτέλεσμα της σκέψης του διαχωρισμού και συντηρείται από τη συνεχή ενοχή αυτής της σκέψης:
«Ο κόσμος που βλέπεις είναι ό,τι εσύ του έδωσες, τίποτα περισσότερο […] Είναι ο μάρτυρας της κατάστασης του νου σου, η εξωτερική εικόνα μιας εσωτερικής κατάστασης» (Κ-21.εισ.1:2,5).
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επιδιώκουμε να βλέπουμε το όμορφο και το καλό στον κόσμο, σε αντίθεση με το άσχημο και το κακό. Αναφέρεται στην επιλογή που έχουμε μεταξύ του να βλέπουμε την ερμηνεία του εγώ για τον κόσμο ή του Αγίου Πνεύματος.
Το εγώ βλέπει την ομορφιά και την ποικιλία στον κόσμο ως απόδειξη ότι ο κόσμος είναι πραγματικός, ότι ο Θεός τον «δημιούργησε» και ότι ο Θεός ευλογεί την επιδίωξή μας για ευχαρίστηση στον κόσμο. Σύμφωνα με αυτήν τη σκέψη, ο Θεός θα είχε επίσης προκαλέσει τις καταστροφικές φυσικές καταστροφές που μαστίζουν τον κόσμο και αναφέρονται στα ασφαλιστήριά μας. Έτσι, ο Θεός πρέπει πράγματι να είναι σκληρός. Η σκέψη του εγώ θεωρεί τον Θεό υπεύθυνο όχι μόνο για την ομορφιά του κόσμου, αλλά και για όλες τις διάφορες μορφές σωματικής, ψυχολογικής και συναισθηματικής οδύνης που βρίσκουμε σε αυτόν τον κόσμο. Αυτό που φαίνεται να είναι η ομορφιά του κόσμου τραβάει την προσοχή μας. Είναι ένα τέχνασμα του εγώ για να μας κρατήσει παγιδευμένους στο ψέμα του - ότι η ευτυχία είναι δυνατή έξω από τον Παράδεισο.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εμπειρία μας από την ομορφιά του κόσμου, ανατρέξτε στην απάντησή μας στην ερώτηση 70.
Γαλλικό κείμενο:
Dieu a-t-il créé la terre ou est-ce que c’est nous l’avons créée?