Μας εγκατέλειψε ο Θεός;
Ε: Παρακολουθώ το Μάθημα εδώ και πολλά χρόνια. Έχω τις ακόλουθες ερωτήσεις: Ο Θεός πρέπει να γνωρίζει τα βάσανα και τον πόνο μας. Είναι Θεός. Πώς μπορεί να μην ακούει τις κραυγές του παιδιού Του; Γιατί μας έχει εγκαταλείψει; Σίγουρα πρέπει να υπάρχει καλύτερος τρόπος.
Α: Η προσέγγιση του Μαθήματος διαφέρει από τα παραδοσιακά Βιβλικά μονοπάτια που χαρακτηρίζονται από προσευχές και ικεσίες προς τον Θεό να παρέμβει στην απελπιστική μας κατάσταση. Το Μάθημα παρουσιάζεται ως μια διόρθωση της παραδοσιακής Βιβλικής πνευματικότητας. Είναι διακριτό επειδή μας διδάσκει ότι το πρόβλημα στη σχέση μας με τον Θεό είναι εξ ολοκλήρου δικό μας και ότι η ζωή μας αντανακλά το σύστημα σκέψης στον νου μας που επιλέγουμε να προασπιστούμε. «Ο Θεός απλώς είναι» (ΒΕΜ-I.169.5) και δεν γνωρίζει τίποτα για αυτόν τον κόσμο του διαχωρισμού. Εμείς είμαστε αυτοί που εμποδίζουμε την επίγνωση της παρουσίας της αγάπης στον νου μας (Κ- Εισ.1:7). Επομένως, το Μάθημα στοχεύει να εξηγήσει πώς εμποδίζουμε την αγάπη και τι μπορούμε να κάνουμε για να την συνειδητοποιήσουμε:
«Το εγχείρημά σου δεν είναι να ψάχνεις για την αγάπη, αλλά απλώς να ψάξεις και να βρεις όλα τα εμπόδια που έχεις χτίσει μέσα σου ενάντιά της» (Κ-16.IV.6:1).
Διδάσκει ότι η σωτηρία είναι δική μας ευθύνη και είναι εφικτή. Εστιάζει στην πρακτική της συγχώρεσης στο πλαίσιο της αρχής της Εξιλέωσης, σύμφωνα με την οποία ο διαχωρισμός από τον Θεό δεν συνέβη ποτέ. Ήταν μόνο μια «μικρή, τρελή ιδέα» που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Απλώς ζούμε ένα όνειρο αμαρτίας, ενοχής και φόβου που έχει οδηγήσει σε ζωές που κυριαρχούνται από τα βάσανα και τον θάνατο. Ο ρόλος του Ιησού ή του Αγίου Πνεύματος είναι να μας βοηθήσει να δούμε τη ζωή μας μέσα από τα μάτια τους και, με τη βοήθειά τους, να ξυπνήσουμε τελικά από αυτόν τον εφιάλτη. Ωστόσο, το σημείο εκκίνησης αυτής της διαδικασίας αφύπνισης είναι να αναλάβουμε την ευθύνη για τις καταστάσεις που κυριαρχούν στη ζωή μας, επειδή είναι το άμεσο αποτέλεσμα του συστήματος σκέψης του εγώ στον νου μας, στο οποίο έχουμε ορκιστεί κρυφά αιώνια πίστη.
Ο «άλλος δρόμος» είναι να στραφούμε στον Ιησού, ώστε να μας βοηθήσει να εξετάσουμε την κρυφή μας επιθυμία να διαχωριστούμε από τον Θεό και ο ένας από τον άλλον. Μας καθησυχάζει:
«Δεν θα σε αφήσω ποτέ ούτε θα σε ξεχάσω, γιατί το να ξεχάσω εσένα θα σήμαινε να ξεχάσω τον εαυτό μου και τον Θεό, που μας δημιούργησε. Εσύ ξεχνάς τον εαυτό σου και τον Θεό εάν ξεχάσεις κάποιον από τους αδελφούς σου. Πρέπει να μάθεις να τους βλέπεις όπως είναι και να καταλάβεις ότι ανήκουν στον Θεό, όπως και εσύ» (Κ-5.IV.6:5-7).
Το Μάθημα μας διδάσκει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι παρόν στον νου μας, τόσο ως ανάμνηση του Θεού που μεταφέραμε στο όνειρο, όσο και ως γέφυρα που θα διασχίσουμε όταν κάνουμε μια επιλογή ενάντια στο εγώ και δούμε ότι τα συμφέροντά μας είναι τα ίδια και όχι ξεχωριστά από αυτά του Θεού ή των άλλων:
«Η ανάμνησή Του δεν έχει φύγει, και δεν έχει αφήσει έναν αποκλεισμένο Υιό για πάντα ναυαγό σε μια ακτή όπου αυτός μπορεί να διακρίνει μια άλλη ακτή στην οποία δεν μπορεί να φτάσει ποτέ. Ο Πατέρας Του θέλει να ανυψωθεί και απαλά να μεταφερθεί εκεί. Έχει χτίσει μία γέφυρα και είναι Αυτός που θα μεταφέρει τον Υιό Του στην άλλη πλευρά. Μην έχεις κανέναν φόβο ότι Αυτός δεν θα καταφέρει αυτό που θέλει. Ούτε ότι θα αποκλειστείς από το Θέλημα που είναι για σένα» (Κ-28.I.15:5-9).
Γαλλικό κείμενο: