Είναι το να συγχωρείς ίδιο με το να παραδίδεις;

Ε: Έχω μια ερώτηση σχετικά με το "forgive" ή "hande over; give; abandon". Μελετάω τη γερμανική έκδοση του A Course in Miracles, τη μητρική μου γλώσσα, ενώ χρησιμοποιώ και την αγγλική έκδοση για σύγκριση. Το ίδιο σημασιολογικό ζήτημα προκύπτει τόσο στα γερμανικά όσο και στα αγγλικά. Στο κείμενο, βρήκα τρία σημεία όπου ο Ιησούς χρησιμοποιεί το "hand over; give; abandon" αντί για "forgive", δηλαδή Κ-3.VI.9:1, Κ-13.VII.6:6 και Κ-15.IV.4:2.

Μελετάω το Course εδώ και σχεδόν 10 χρόνια και πάντα δυσκολευόμουν με τη λέξη "forgive" (συγχώρεσε) επειδή ο ορισμός του λεξικού είναι "to forgive, to absolve", ενώ το "hand over, give, and abandon" φαίνονται πολύ πιο κατάλληλες, ειδικά εκεί που ο Ιησούς μας ζητά να τον συγχωρήσουμε. Αυτό είναι κάτι που μπορώ να καταλάβω μόνο με την έννοια ότι πρέπει να παραδώσουμε, να δώσουμε ή να εγκαταλείψουμε τις κριτικές μας σκέψεις γι' αυτόν. Θα μπορούσατε παρακαλώ να εξηγήσετε γιατί οι όροι "surrender, give, and abandon" σχεδόν ποτέ δεν χρησιμοποιούνται, ενώ η λέξη "forgive" χρησιμοποιείται τόσο συχνά;

Α: Είναι πάντα καλό να θυμόμαστε ότι το Μάθημα δόθηκε ως διόρθωση, πρώτα για να διορθώσει το εγώ μας, αλλά και για να διορθώσει ορισμένες εκφράσεις που οδηγούνται από το εγώ, συμπεριλαμβανομένης της διαστρέβλωσης του αρχικού μηνύματος του Ιησού για την αγάπη και τη συγχώρεση στον παραδοσιακό Χριστιανισμό - για παράδειγμα, σταύρωση και ανάσταση, εξιλέωση, θαύμα και συγχώρεση - δίνοντάς τους διαφορετικό νόημα. Αυτό σχετίζεται με τη θεμελιώδη προσέγγιση του Μαθήματος σε όλες τις ξεχωριστές σχέσεις μας - να διατηρήσουμε τη μορφή τους, αλλά να τους δώσουμε διαφορετικό περιεχόμενο για να μας υπενθυμίσει ότι το πρόβλημα δεν είναι η μορφή (σε αυτήν την περίπτωση, η λέξη), αλλά το περιεχόμενο του εγώ που της έχουμε δώσει. Είναι το εγώ μας που εστιάζει πάντα στη μορφή, έτσι ώστε να παραβλέπουμε το περιεχόμενο.

Είναι επομένως πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε πώς ο Ιησούς χρησιμοποιεί αυτές τις έννοιες στο Μάθημα, και να μην βασιζόμαστε ούτε στην προηγούμενη κατανόησή μας για τη σημασία τους ούτε στους ορισμούς του λεξικού, οι οποίοι δίνουν μόνο την έννοια που έχει δώσει το εγώ μας σε αυτούς τους όρους. Στην περίπτωση της συγχώρεσης, το εγώ μας έχει πει ότι το να συγχωρούμε σημαίνει να παραιτούμαστε από την ανάγκη να επανορθώσουμε τα λάθη των άλλων τιμωρώντας τους ή απαιτώντας κάποιο είδος πληρωμής, ενώ παράλληλα προσκολλόμαστε συνεχώς στην πραγματικότητα των παραβάσεων ή των αμαρτιών τους. Συγκρίνετε αυτό με τη χρήση του όρου στο Μάθημα: «Η συγχώρεση αναγνωρίζει ότι αυτό που νόμιζες ότι σου έκανε ο αδελφός σου, δεν έχει συμβεί. Δεν συγχωρεί τις αμαρτίες και ούτε τις κάνει πραγματικές. Βλέπει ότι δεν υπάρχει αμαρτία. Και με αυτήν τη θεώρηση, όλες οι αμαρτίες σου συγχωρούνται. Τι είναι η αμαρτία, εάν όχι η εσφαλμένη ψευδή ιδέα για τον Υιό του Θεού; Η συγχώρεση απλώς βλέπει την ψευδότητά της και επομένως την αφήνει να φύγει» (ΒΕΜ-II.1.1:1-6).

Από τον τρόπο που χρησιμοποιείται η λέξη στο Μάθημα, δεν τίθεται στην πραγματικότητα θέμα  για κάποιον άλλο όταν μιλάμε για συγχώρεση. Μιλάμε για την απελευθέρωση του εαυτού μας από αυτές ακριβώς τις κρίσεις που προβάλλαμε στους αδελφούς και τις αδελφές μας, συμπεριλαμβανομένου του Ιησού, πιστεύοντας ότι είχαμε απαλλαγεί από το βάρος της ενοχής φορτώνοντάς το πάνω τους. Το Μάθημα μας διδάσκει ότι η ενοχή δεν μπορεί να αφαιρεθεί βλέποντάς την αλλού: «Γι’ αυτό η μομφή πρέπει να αναιρεθεί και να μην τη βλέπεις κάπου αλλού» (Κ-11.IV.5:3). Πρέπει να αναιρεθεί στην πηγή της, στον δικό μας νου. Και αυτό περιλαμβάνει το να αφήσουμε πίσω μας, να παραδοθούμε, να εγκαταλείψουμε ή να παραδοθούμε στο φως της συγχώρεσης, στο οποίο η μη-πραγματικότητα της αμαρτίας και της ενοχής γίνεται σαφής.

Γαλλικό κείμενο:
 Est-ce que «pardonner» est-ce la même chose que «remettre à»?