Ανακεφαλαίωση V

Εισαγωγή

1. Και τώρα κάνουμε ξανά μία ανακεφαλαίωση. Αυτήν τη φορά είμαστε έτοιμοι να αφιερώσουμε περισσότερη προσπάθεια και περισσότερο χρόνο σε αυτό που επιχειρούμε. Αναγνωρίζουμε ότι προετοιμαζόμαστε για μια νέα φάση κατανόησης. Θα θέλαμε να κάνουμε αυτό το βήμα πλήρως, ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε πιο βέβαιοι, πιο ειλικρινείς, με πίστη που στηρίζεται από μεγαλύτερη σιγουριά. Τα βήματά μας δεν ήταν σταθερά και οι αμφιβολίες μάς έχουν κάνει να προχωράμε αβέβαια και αργά στον δρόμο που παραθέτει αυτό το Μάθημα. Αλλά τώρα, επιταχύνουμε το βήμα επειδή πλησιάζουμε σε μια μεγαλύτερη βεβαιότητα, έναν πιο σταθερό σκοπό και έναν πιο σίγουρο στόχο.

2. Κάνε σταθερά τα βήματά μας, Πατέρα μας. Ας καταλαγιάσουν οι αμφιβολίες μας και ας ησυχάσουν οι άγιοι μας νόες, και ας μας μιλήσουν. Δεν έχουμε λόγια να Σου δώσουμε. Θα θέλαμε μόνο να ακούσουμε τον Λόγο Σου και να τον κάνουμε δικό μας. Οδήγησε την πρακτική μας, όπως ένας πατέρας οδηγεί ένα μικρό παιδί σε έναν δρόμο που εκείνο δεν καταλαβαίνει. Κι όμως, ακολουθεί, βέβαιος ότι είναι ασφαλής επειδή ο πατέρας του τον καθοδηγεί στον δρόμο.

3. Έτσι κι εμείς φέρνουμε την εξάσκησή μας σε Εσένα. Και εάν σκοντάψουμε, Εσύ θα μας σηκώσεις. Εάν ξεχάσουμε τον δρόμο, βασιζόμαστε στη σίγουρη ανάμνησή Σου. Ξεστρατίζουμε, αλλά Εσύ δεν θα ξεχάσεις να μας καλέσεις πίσω. Επιτάχυνε τώρα τα βήματά μας, ώστε να μπορούμε να βαδίζουμε πιο σίγουρα και γρήγορα προς Εσένα. Και δεχόμαστε τον Λόγο που μας προσφέρεις για να ενοποιήσουμε την εξάσκησή μας, καθώς ανακεφαλαιώνουμε τις σκέψεις που μας έχεις δώσει.

4. Αυτή είναι η σκέψη που θα πρέπει να προηγείται των σκέψεων που ανακεφαλαιώνουμε. Καθεμία απλώς αποσαφηνίζει κάποια πτυχη αυτής της σκέψης ή τη βοηθά να γίνει πιο ουσιαστικήα, πιο προσωπική και αληθινή, και πιο περιγραφική του άγιου Εαυτού που μοιραζόμαστε και τώρα προετοιμαζόμαστε να γνωρίσουμε ξανά:

Ο Θεός είναι μόνο Αγάπη, επομένως έτσι είμαι κι εγώ.

Μόνο Αυτός ο Εαυτός γνωρίζει την Αγάπη. Μόνο Αυτός ο Εαυτός είναι τέλεια συνεπής στις σκέψεις Του, γνωρίζει τον Δημιουργό Του, κατανοεί τον Εαυτό Του, είναι τέλειος στη γνώση Του και στην Αγάπη Του, και δεν αλλάζει ποτέ από την σταθερή κατάσταση ένωσής Του με τον Πατέρα Του και τον Εαυτό Του.

5. Και είναι Αυτό που περιμένει να μας συναντήσει στο τέλος του ταξιδιού. Κάθε βήμα που κάνουμε μας φέρνει πιο κοντά. Αυτή η ανακεφαλαίωση θα συντομεύσει αμέτρητα τον χρόνο, εάν έχουμε κατά νου ότι Αυτός παραμένει ο στόχος μας, και ότι καθώς εξασκούμαστε είναι σε Αυτό που πλησιάζουμε. Ας υψώσουμε τις καρδιές μας από το χώμα στη ζωή, καθώς θυμόμαστε ότι Αυτό μας έχει υποσχεθεί και ότι αυτό το Μάθημα στάλθηκε για να μας ανοίξει τον δρόμο του φωτός και να μας διδάξει, βήμα προς βήμα, πώς να επιστρέψουμε στον αιώνιο Εαυτό που νομίζαμε ότι είχαμε χάσει.

6. Κάνω το ταξίδι μαζί σου. Γιατί μοιράζομαι τις αμφιβολίες και τους φόβους σου για λίγο, ώστε να έρθεις σε μένα, που αναγνωρίζω τον δρόμο με τον οποίο ξεπερνιούνται όλοι οι φόβοι και οι αμφιβολίες. Περπατάμε μαζί. Πρέπει να καταλαβαίνω την αβεβαιότητα και τον πόνο, αν και γνωρίζω ότι δεν έχουν κανένα νόημα. Ωστόσο, ένας σωτήρας πρέπει να παραμένει με εκείνους που διδάσκει, βλέποντας αυτό που βλέπουν, αλλά διατηρώντας παράλληλα στον νου του τον δρόμο που τον οδήγησε στην έξοδο και τώρα θα οδηγήσει εσένα στην έξοδο μαζί του. Ο Υιός του Θεού σταυρώνεται μέχρι να περπατήσεις μαζί μου στον δρόμο.

7. Η ανάστασή μου έρχεται ξανά κάθε φορά που οδηγώ έναν αδελφό με ασφάλεια στο μέρος όπου το ταξίδι τελειώνει και ξεχνιέται. Ανανεώνομαι κάθε φορά που ένας αδελφός μαθαίνει ότι υπάρχει ένας δρόμος έξω από τη δυστυχία και τον πόνο. Αναγεννιέμαι κάθε φορά που ο νους ενός αδελφού στρέφεται στο φως μέσα του και με αναζητά. Δεν έχω ξεχάσει κανέναν.Βοήθησέ με τώρα να σε οδηγήσω πίσω, εκεί που ξεκίνησε το ταξίδι, για να κάνεις μια άλλη επιλογή μαζί μου.

8. Απελευθέρωσέ με καθώς εξασκείσαι για άλλη μία φορά στις σκέψεις που σου έφερα από Αυτόν, που βλέπει την πικρή σου ανάγκη και γνωρίζει την απάντηση που Του έχει δώσει ο Θεός. Μαζί ανακεφαλαιώνουμε αυτές τις σκέψεις. Μαζί αφιερώνουμε τον χρόνο και την προσπάθειά μας σε αυτές. Και μαζί θα τις διδάξουμε στους αδελφούς μας. Ο Θεός δεν θα ήθελε να είναι ο Παράδεισος ατελής. Σε περιμένει, όπως κι εγώ. Είμαι ατελής χωρίς το μέρος σου μέσα μου. Και καθώς ολοκληρώνομαι, πηγαίνουμε μαζί στο αρχαίο μας σπίτι, ετοιμασμένο για μας πριν τον χρόνο και διατηρημένο αμετάβλητο από τον χρόνο, άψογο και ασφαλές, όπως θα είναι στο τέλος όταν ο χρόνος τελειώσει.

9. Ας είναι λοιπόν αυτή η ανακεφαλαίωση το δώρο σου σε μένα. Γιατί μόνο αυτό χρειάζομαι: να ακούσεις τα λόγια που λέω και να τα δώσεις στον κόσμο. Εσύ είσαι η φωνή μου, τα μάτια μου, τα πόδια μου, τα χέρια μου, μέσω των οποίων σώζω τον κόσμο. Ο Εαυτός από τον οποίο σε καλώ είναι  μόνο δικός σου. Σε Αυτόν πηγαίνουμε μαζί. Πάρε το χέρι του αδελφού σου, γιατί αυτός δεν είναι ένας δρόμος που βαδίζουμε μόνοι. Σε αυτόν βαδίζω μαζί σου και εσύ μαζί μου. Ο Πατέρας μας θέλει ο Υιός του να είναι ένα μαζί Του. Τι ζει λοιπόν που δεν θα έπρεπε τότε να είναι ένα με σένα;

10. Ας γίνει αυτή η ανακεφαλαίωση μια στιγμή, στην οποία μοιραζόμαστε μια νέα εμπειρία για σένα, που είναι παλιά όσο ο χρόνος, και ακόμα πιο παλιά. Αγιασμένο το όνομά σου. Η δόξα σου άσπιλη αιώνια. Και η ολότητά σου τώρα ολοκληρωμένη, όπως ο Θεός την εδραίωσε. Είσαι ο Υιός Του, που εκπληρώνει την επέκτασή Του μέσω της δικής σου. Εξασκούμαστε σε μια αρχαία αλήθεια, που γνωρίζαμε προτού η ψευδαίσθηση φανεί να διεκδικεί τον κόσμο. Και υπενθυμίζουμε στον κόσμο ότι είναι απαλλαγμένος από όλες τις ψευδαισθήσεις κάθε φορά που λέμε:

Ο Θεός είναι μόνο Αγάπη, άρα έτσι είμαι κι εγώ.

11. Με αυτό ξεκινάμε κάθε μέρα την ανακεφαλαίωσή μας. Με αυτό ξεκινάμε και κλείνουμε κάθε περίοδο εξάσκησης. Και με αυτήν τη σκέψη κοιμόμαστε, για να ξυπνήσουμε ξανά με τα ίδια λόγια στα χείλη μας, για να υποδεχτούμε μια άλλη ημέρα. Κάθε σκέψη που ανακεφαλαιώνουμε, την περιβάλλουμε με αυτήν και χρησιμοποιήσουμε τις σκέψεις για να την κρατήσουμε ζωντανή στον νου μας και να τη διατηρήσουμε καθαρή στη μνήμη μας καθ’ όλην τη διάρκεια της ημέρας. Έτσι, όταν έχουμε τελειώσει αυτήν την ανακεφαλαίωση, θα έχουμε αναγνωρίσει ότι τα λόγια που λέμε είναι αληθινά.

12. Αλλά οι λέξεις είναι μόνο βοηθήματα και πρέπει να χρησιμοποιηθούν, εκτός από την αρχή και το τέλος των περιόδων πρακτικής, μόνο για να υπενθυμίζουν στον νου τον σκοπό του, όποτε χρειάζεται. Εμείς πιστεύουμε στην εμπειρία που έρχεται με την πρακτική, όχι στα μέσα που χρησιμοποιούμε. Περιμένουμε την εμπειρία, και αναγνωρίζουμε ότι μόνο εκεί βρίσκεται η πεποίθηση. Χρησιμοποιούμε λέξεις και προσπαθούμε ξανά και ξανά να πάμε πέρα από αυτές, στο νόημά τους, που είναι πολύ πέρα από τον ήχο τους. Ο ήχος γίνεται αμυδρός και εξαφανίζεται, καθώς πλησιάζουμε στην Πηγή του νοήματος. Και είναι Εδώ που βρίσκουμε ανάπαυση.