Μάθημα 181
Εμπιστεύομαι τους αδελφούς μου, που είναι ένα με εμένα.
1. Το να εμπιστεύεσαι τους αδελφούς σου είναι απαραίτητο για να εδραιώσεις και να διατηρήσεις την πίστη σου στην ικανότητά σου να υπερβείς την αμφιβολία και την έλλειψη βεβαιότητας στον εαυτό σου. Όταν επιτίθεσαι σε έναν αδελφό, διακηρύσσεις ότι περιορίζεται από αυτά που έχεις αντιληφθεί σε αυτόν. Δεν κοιτάς πέρα από τα σφάλματά του. Αντίθετα, μεγεθύνονται και γίνονται εμπόδια στην επίγνωσή σου για τον Εαυτό που βρίσκεται πέρα από τα δικά σου λάθη, και πέρα από τις δικές του φαινομενικές αμαρτίες καθώς και τις δικές σου.
2. Η αντίληψη έχει μία εστίαση. Αυτό είναι που δίνει συνοχή σε αυτό που βλέπεις. Άλλαξε μόνο αυτή την εστίαση, και αυτό που βλέπεις θα αλλάξει αναλόγως. Η όρασή σου θα μεταβληθεί για να υποστηρίξει την πρόθεση που έχει αντικαταστήσει αυτήν που είχες πριν. Απόσυρε την εστίασή σου στις αμαρτίες του αδελφού σου, και θα βιώσεις την ειρήνη που έρχεται από την πίστη στο αναμάρτητο. Αυτή η πίστη λαμβάνει τη μόνη βέβαιη υποστήριξή της από αυτό που βλέπεις στους άλλους πέρα από τις αμαρτίες τους. Γιατί τα λάθη τους, εάν επικεντρωθείς σε αυτά, είναι μάρτυρες των αμαρτιών σου. Και δεν θα υπερβείς τη θέασή τους και δεν θα δεις την αθωότητα που βρίσκεται πέρα από αυτά.
3. Επομένως, στη σημερινή εξάσκηση, αφήνουμε πρώτα όλες αυτές τις μικρές εστιάσεις να δώσουν τη θέση τους στη μεγάλη ανάγκη μας να αφήσουμε την αθωότητά μας να γίνει εμφανής. Δίνουμε οδηγίες στον νου μας ότι αυτό επιδιώκουμε, και μόνο αυτό, για λίγο. Δεν νοιαζόμαστε για τους μελλοντικούς μας στόχους. Και αυτό που είδαμε πριν από μία στιγμή δεν μας ενδιαφέρει καθόλου σε αυτό το χρονικό διάστημα που εξασκούμαστε να αλλάξουμε την πρόθεσή μας. Αναζητούμε την αθωότητα και τίποτα άλλο. Την αναζητούμε χωρίς άλλη ανησυχία, παρά μόνο για την παρούσα στιγμή.
4. Ένας σημαντικός κίνδυνος για την επιτυχία ήταν η ενασχόλησή σου με τους παρελθόντες και τους μελλοντικούς σου στόχους. Σε απασχολεί αρκετά το πόσο ιδιαίτερα διαφορετικοί είναι οι στόχοι που πρεσβεύει αυτό το Μάθημα σε σχέση με αυτούς που είχες πριν. Και σε έχει επίσης απογοητεύσει η θλιβερή και περιοριστική σκέψη ότι, ακόμα κι αν πετύχεις, αναπόφευκτα θα χάσεις ξανά τον δρόμο σου.
5. Πώς θα μπορούσε αυτό να έχει σημασία; Αφού το παρελθόν έχει φύγει και το μέλλον απλώς το φαντάζεσαι. Αυτές οι ανησυχίες δεν είναι παρά άμυνες ενάντια στην παρούσα αλλαγή της εστίασης της αντίληψης. Τίποτα περισσότερο. Αφήνουμε αυτούς τους άσκοπους περιορισμούς για λίγο. Δεν στρεφόμαστε σε παλιές πεποιθήσεις και αυτό που θα πιστέψουμε δεν θα μας απασχολήσει τώρα. Μπαίνουμε στην περίοδο της εξάσκησης με μία πρόθεση: να κοιτάξουμε την αθωότητα μέσα μας.
6. Αναγνωρίζουμε ότι έχουμε χάσει αυτόν τον στόχο, αν ο θυμός εμποδίσει τον δρόμο μας με οποιονδήποτε τρόπο. Και αν οι αμαρτίες κάποιου αδελφού έρθουν στον νου μας, η στενή μας εστίαση θα περιορίσει την όρασή μας και θα στρέψει το βλέμμα μας στα δικά μας λάθη, που θα τα μεγεθύνουμε και θα τα ονομάσουμε «αμαρτίες» μας. Έτσι, για λίγο, χωρίς σκέψεις για το παρελθόν ή το μέλλον, αν προκύψουν τέτοια εμπόδια θα τα ξεπεράσουμε δίνοντας οδηγίες στον νου μας να αλλάξει την εστίασή του, λέγοντας:
Δεν είναι αυτό που θα ήθελα να κοιτάξω.
Εμπιστεύομαι τους αδελφούς μου, που είναι ένα με εμένα.
7. Και θα χρησιμοποιήσουμε επίσης αυτήν τη σκέψη για να μας κρατήσει ασφαλείς καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Δεν επιδιώκουμε μακροπρόθεσμους στόχους.Όταν ένα εμπόδιο φαίνεται να εμποδίζει την όραση της αθωότητάς μας, θα επιδιώκουμε μόνο τη στιγμιαία παύση της δυστυχίας που θα φέρει η εστίαση στην αμαρτία, και η οποία, χωρίς διόρθωση, θα παραμείνει.
8. Ούτε ζητάμε φαντασιώσεις. Γιατί αυτό που επιδιώκουμε να δούμε είναι πράγματι εκεί. Και καθώς η εστίασή μας πάει πέρα από τα λάθη, θα αντικρίσουμε έναν εντελώς αναμάρτητο κόσμο. Όταν αυτό είναι το μόνο που θέλουμε να βλέπουμε, και όταν αυτό είναι το μόνο που ζητάμε στο όνομα της αληθινής αντίληψης, τότε τα μάτια του Χριστού είναι αναπόφευκτα δικά μας. Και η Αγάπη που νιώθει για μας γίνεται και δική μας. Αυτό θα γίνει το μόνο πράγμα που θα βλέπουμε να καθρεφτίζεται στον κόσμο και στον εαυτό μας.
9. Ο κόσμος που κάποτε διακήρυττε τις αμαρτίες μας γίνεται η απόδειξη ότι είμαστε αναμάρτητοι. Και η αγάπη μας για όλους όσους κοιτάμε, μαρτυρά την ενθύμηση του άγιου Εαυτού μας που δεν γνωρίζει αμαρτία, και που δεν θα μπορούσε ποτέ να συλλάβει τίποτα χωρίς το αναμάρτητό του. Επιζητούμε αυτή την ενθύμηση, καθώς στρέφουμε τον νου μας στη σημερινή εξάσκηση. Δεν κοιτάμε ούτε μπροστά ούτε πίσω. Κοιτάζουμε κατευθείαν στο παρόν. Και εμπιστευόμαστε την εμπειρία που ζητάμε τώρα. Το αναμάρτητό μας είναι το Θέλημα του Θεού. Αυτή τη στιγμή η θέλησή μας είναι ένα με τη δική Του.