Μάθημα 196

1. Όταν αυτό γίνει πλήρως κατανοητό και διατηρηθεί σε πλήρη επίγνωση, δεν θα προσπαθείς να βλάψεις τον εαυτό σου, ούτε να κάνεις το σώμα σου σκλάβο της εκδίκησης. Δεν θα επιτίθεσαι στον εαυτό σου, και θα συνειδητοποιήσεις ότι η επίθεση σε άλλους είναι απλώς επίθεση στον εαυτό σου. Θα έχεις ελευθερωθεί από την παράλογη πεποίθηση ότι η επίθεση σε έναν αδελφό σε σώζει. Και θα καταλάβεις ότι η ασφάλειά του είναι δική σου, και με τη θεραπεία του θεραπεύεσαι κι εσύ.

2. Μπορεί στην αρχή να μην καταλάβεις πώς το έλεος, απεριόριστο και που κρατά τα πάντα υπό τη σίγουρη προστασία του, μπορεί να βρεθεί στην ιδέα που εξασκούμαστε σήμερα. Μπορεί, πράγματι, να φαίνεται σαν ένα σημάδι ότι η τιμωρία δεν μπορεί ποτέ να αποφευχθεί επειδή το εγώ, όταν βλέπει κάτι που το θεωρεί απειλή, γρήγορα σπεύδει να επικαλεστεί την αλήθεια για να σώσει τα ψέματά του. Όμως πρέπει να αποτύχει να κατανοήσει την αλήθεια που χρησιμοποιεί έτσι. Αλλά μπορείς να μάθεις να διακρίνεις αυτές τις ανόητες εφαρμογές και να αρνείσαι το νόημα που φαίνεται να έχουν.

3. Έτσι διδάσκεις και τον νου σου ότι δεν είσαι ένα εγώ. Γιατί οι τρόποι με τους οποίους το εγώ θα διαστρέβλωνε την αλήθεια, δεν θα σε εξαπατούν πλέον. Δεν θα πιστεύεις ότι είσαι ένα σώμα προς σταύρωση. Και θα δεις στη σημερινή ιδέα το φως της ανάστασης να κοιτά πέρα από όλες τις σκέψεις της σταύρωσης και του θανάτου, στις σκέψεις της απελευθέρωσης και της ζωής.

4. Η σημερινή ιδέα είναι ένα βήμα που κάνουμε μετακινούμενοι από τη δουλεία στην κατάσταση της τέλειας ελευθερίας. Ας κάνουμε σήμερα αυτό το βήμα, για να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε γρήγορα τον δρόμο που μας δείχνει η σωτηρία, κάνοντας κάθε βήμα με την καθορισμένη του σειρά, καθώς ο νους εγκαταλείπει τα βάρη του ένα προς ένα. Δεν είναι ο χρόνος αυτό που χρειαζόμαστε. Είναι η προθυμία. Γιατί αυτό που φαινόταν να χρειάζεται χίλια χρόνια, μπορεί να γίνει εύκολα με τη χάρη του Θεού μέσα σε μία μόνο στιγμή.

5. Η θλιβερή, απελπιστική σκέψη ότι μπορείς να κάνεις επιθέσεις σε άλλους και να ξεφεύγεις από τον εαυτό σου, σε έχει καρφώσει στον σταυρό. Ίσως φαινόταν να είναι σωτηρία. Όμως απλώς αντιπροσώπευε την πίστη ότι ο φόβος του Θεού είναι πραγματικός. Και τι είναι αυτό, εάν όχι η κόλαση; Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι ο Πατέρας του είναι ο θανάσιμος εχθρός του, ξεχωριστός από αυτόν, που περιμένει να καταστρέψει τη ζωή του και να τον εξαλείψει από το σύμπαν, χωρίς (να νιώθει) τον φόβο της κόλασης στην καρδιά του;

6. Αυτή είναι η μορφή τρέλας στην οποία πιστεύεις, αν αποδεχτείς την τρομακτική σκέψη ότι μπορείς να επιτεθείς σε κάποιον άλλο και να ελευθερωθείς. Μέχρι αυτή η μορφή να αλλάξει, δεν υπάρχει ελπίδα. Μέχρι να δεις ότι αυτό είναι, τουλάχιστον, εντελώς αδύνατο, πώς θα μπορούσε να υπάρξει διαφυγή; Ο φόβος του Θεού είναι πραγματικός για όποιον πιστεύει ότι αυτή η σκέψη είναι αληθινή. Και δεν θα αντιληφθεί την ανοησία της, ούτε καν θα δει ότι υπάρχει, ώστε να είναι δυνατό να την αμφισβητήσει.

7. Για να την αμφισβητήσεις έστω και λίγο, η μορφή της πρέπει πρώτα να αλλάξει τόσο όσο να επιτρέψει να μετριαστεί ο φόβος των αντιποίνων, και η ευθύνη να επιστρέψει σε κάποιον βαθμό σε σένα. Από εκεί μπορείς τουλάχιστον να σκεφτείς αν θέλεις να ακολουθήσεις αυτό το επώδυνο μονοπάτι. Μέχρι να επιτευχθεί αυτή η αλλαγή, δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι είναι μόνο οι σκέψεις σου που σου φέρνουν φόβο και η απελευθέρωσή σου εξαρτάται από σένα.

8. Τα επόμενα βήματά μας θα είναι εύκολα, αν κάνεις αυτό το βήμα σήμερα. Από εκεί και πέρα προχωράμε αρκετά γρήγορα. Μόλις καταλάβεις ότι είναι αδύνατο να πληγωθείς, παρά μόνο από τις δικές σου σκέψεις, ο φόβος του Θεού πρέπει να εξαφανιστεί. Τότε δεν μπορείς πλέον να πιστέψεις ότι ο φόβος προκαλείται από έξω. Και ο Θεός, Τον οποίον σκέφτηκες να εξορίσεις, μπορεί να καλωσοριστεί πίσω, μέσα στον άγιο νου που δεν άφησε ποτέ.

9. Το τραγούδι της σωτηρίας σίγουρα μπορεί να ακουστεί στην ιδέα στην οποία εξασκούμαστε σήμερα. Αν δεν μπορεί παρά να είναι τον εαυτό σου που σταυρώνεις, δεν έβλαψες τον κόσμο και δεν χρειάζεται να φοβάσαι την εκδίκηση και την καταδίωξή του. Ούτε χρειάζεται να κρύβεσαι με τρόμο από τον θανάσιμο φόβο του Θεού, που κρύβεται πίσω από την προβολή. Αυτό που φοβάσαι περισσότερο είναι η σωτηρία σου. Είσαι δυνατός και θέλεις τη δύναμη. Και είσαι ελεύθερος και χαρούμενος για την ελευθερία. Έχεις επιδιώξει να είσαι και αδύναμος και δέσμιος, επειδή φοβόσουν τη δύναμη και την ελευθερία σου. Όμως η σωτηρία βρίσκεται σε αυτές.

10. Υπάρχει μια στιγμή, κατά την οποία ο τρόμος φαίνεται να κυριεύει τον νου σου τόσο ολοκληρωτικά, που η διαφυγή φαίνεται εντελώς ανέλπιδη. Όταν συνειδητοποιήσεις, μια για πάντα, ότι εσένα τελικά φοβάσαι, ο νους αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως διχασμένο. Και αυτό είχε κρυφτεί όσο πίστευες ότι η επίθεση μπορούσε να κατευθυνθεί προς τα έξω και να επιστρέψει από έξω προς τα μέσα. Φαινόταν σαν να υπήρχε ένας εχθρός έξω που έπρεπε να φοβάσαι. Και έτσι, ένας θεός έξω από εσένα έγινε ο θανάσιμος εχθρός σου, η πηγή του φόβου.

11. Τώρα, για μία στιγμή, ένας δολοφόνος γίνεται αντιληπτός μέσα σου, πρόθυμος να σε θανατώσει, αποφασισμένος να σχεδιάσει την τιμωρία σου μέχρι να έρθει η ώρα που θα μπορέσει επιτέλους να σκοτώσει. Όμως, αυτή τη στιγμή είναι και η ώρα που έρχεται η σωτηρία. Γιατί ο φόβος του Θεού έχει εξαφανιστεί. Και μπορείς να Τον επικαλεστείς να σε σώσει από τις ψευδαισθήσεις με την Αγάπη Του, αποκαλώντας Τον Πατέρα και τον εαυτό σου Υιό Του. Προσευχήσου να έρθει σύντομα η στιγμή,-σήμερα. Κάνε ένα βήμα πίσω από τον φόβο και προχώρησε προς την αγάπη.

12. Δεν υπάρχει Σκέψη του Θεού που να μην σε συνοδεύει για να σε βοηθήσει να φτάσεις σε εκείνην τη στιγμή και να πας πέρα από αυτήν γρήγορα, σίγουρα, και για πάντα. Όταν ο φόβος του Θεού έχει φύγει, δεν υπάρχουν εμπόδια που παραμένουν ανάμεσα σε σένα και την άγια ειρήνη του Θεού. Πόσο ευγενική και ελεήμων είναι η ιδέα, στην οποία εξασκούμαστε! Καλωσόρισέ την, όπως πρέπει, γιατί είναι η απελευθέρωσή σου. Πράγματι, δεν είναι παρά μόνο εσένα που ο νους σου προσπαθεί να σταυρώσει. Κι όμως, η λύτρωσή σου θα έρθει από εσένα.