Μάθημα 184

Το Όνομα του Θεού είναι η κληρονομιά μου.

1. Ζεις με σύμβολα. Έχεις επινοήσει ονόματα για όλα όσα βλέπεις. Κάθε ένα γίνεται μια ξεχωριστή οντότητα, που αναγνωρίζεται από το όνομά της. Με αυτόν τον τρόπο το διαχωρίζεις από την ενότητα. Έτσι του αποδίδεις τα ξεχωριστά του γνωρίσματα και το διακρίνεις από άλλα πράγματα, δίνοντας έμφαση στον χώρο που το περιβάλλει. Αυτόν τον χώρο παρεμβάλλεις ανάμεσα σε όλα τα πράγματα στα οποία δίνεις διαφορετικά ονόματα, σε όλα τα συμβάντα με όρους χώρου και χρόνου∙ σε όλα τα σώματα που τα χαιρετάς με ένα όνομα.

2. Αυτός ο χώρος που βλέπεις ως διαχωριστικό όλων των πραγμάτων είναι το μέσο με το οποίο επιτυγχάνεται η αντίληψη του κόσμου. Βλέπεις κάτι, εκεί που δεν υπάρχει τίποτα, και επίσης δεν βλέπεις τίποτα, εκεί όπου υπάρχει ενότητα∙ ένα διάστημα ανάμεσα σε όλα τα πράγματα, ανάμεσα σε όλα τα πράγματα και εσένα. Έτσι νομίζεις ότι έδωσες ζωή στον διαχωρισμό. Με αυτήν τη διαίρεση νομίζεις ότι έχεις εδραιωθεί ως μονάδα που λειτουργεί με ανεξάρτητη βούληση.

3. Ποια είναι αυτά τα ονόματα με τα οποία ο κόσμος γίνεται μια σειρά από ξεχωριστά γεγονότα, από ασύνδετα πράγματα, από ξεχωριστά σώματα που κρατούν θραύσματα του νου ως ξεχωριστές συνειδήσεις; Έσύ τους έδωσες αυτά τα ονόματα, εγκαθιδρύοντας την αντίληψη όπως την επιθυμούσες να είναι. Στα ανώνυμα πράγματα δόθηκαν ονόματα και έτσι τους δόθηκε πραγματικότητα. Γιατί αυτό που ονοματοδοτείται, προκίζεται με νόημα και έτσι θα θεωρηθεί σημαντικό∙ μία αιτία αληθινού αποτελέσματος, με εγγενείς συνέπειες.

4. Αυτός είναι ο τρόπος που φτιάχνεται η πραγματικότητα από μία μερική όραση, σκόπιμα στραμμένη ενάντια στη δεδομένη αλήθεια. Ο εχθρός της είναι η ολότητα. Συλλαμβάνει μικρά πράγματα και αυτά κοιτάζει. Και η έλλειψη χώρου, μία αίσθηση ενότητας ή μίας όρασης που βλέπει διαφορετικά, γίνονται οι απειλές που πρέπει να ξεπεράσει, να συγκρουστεί με αυτές και να τις αρνηθεί.

5. Όμως, αυτή η άλλη όραση παραμένει η φυσική κατεύθυνση για να διοχετεύσει ο νους την αντίληψή του. Είναι δύσκολο να διδάξεις στον νου χιλιάδες ξένα ονόματα και χιλιάδες άλλα. Ωστόσο, πιστεύεις ότι αυτό σημαίνει μάθηση∙ ότι αυτός είναι ο ένας ουσιώδης σκοπός της, μέσω του οποίου επιτυγχάνεται η επικοινωνία και οι έννοιες μπορούν να μοιραστούν με νόημα.

6. Αυτό είναι το συνολικό άρθροισμα της κληρονομιάς που δίνει ο κόσμος. Κάθε ένας που μαθαίνει να σκέφτεται ότι είναι έτσι, δέχεται τα σημάδια και τα σύμβολα που βεβαιώνουν ότι ο κόσμος είναι πραγματικός. Αυτό αντιπροσωπεύουν. Δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι αυτό που ονομάζεται είναι πράγματι εκεί. Μπορεί να φανεί, όπως αναμενόταν. Ό,τι αρνείται ότι είναι αληθινό, δεν είναι παρά μία ψευδαίσθηση, γιατί αυτό είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Είναι τρέλα να το αμφισβητούμε∙ είναι απόδειξη λογικής να αποδεχτούμε την παρουσία του.

7. Αυτή είναι η διδασκαλία του κόσμου. Είναι μια φάση μάθησης από την οποία πρέπει να περάσουν όλοι όσοι έρχονται. Αλλά όσο πιο γρήγορα αντιληφθούν σε τι βασίζεται, πόσο αμφισβητήσιμες είναι οι προϋποθέσεις της, πόσο αμφίβολα είναι τα αποτελέσματά της, τόσο πιο γρήγορα τα αμφισβητούν. Η μάθηση που σταματά σε αυτά που ο κόσμος διδάσκει, παύει να έχει νόημα. Στη σωστή της θέση χρησιμεύει μόνο ως σημείο εκκίνησης, από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει ένα άλλο είδος μάθησης, να αποκτηθεί μια νέα αντίληψη και όλα τα αυθαίρετα ονόματα που δίνει ο κόσμος μπορούν να αποσυρθούν, καθώς τίθενται υπό αμφισβήτηση.

8. Μη νομίζεις ότι έφτιαξες τον κόσμο. Ψευδαισθήσεις, ναι! Αλλά αυτό που είναι αληθινό στη γη και τον Παράδεισο είναι πέρα από την ονοματοδοσία σου. Όταν επικαλείσαι έναν αδελφό, στο σώμα του απευθύνεις την έκκληση. Η αληθινή του Ταυτότητα κρύβεται από σένα από αυτό που πιστεύεις ότι είναι πραγματικά. Το σώμα του ανταποκρίνεται στο πώς τον αποκαλείς, επειδή ο νους του συναινεί να εκλάβει ως δικό του το όνομα που του δίνεις. Και έτσι η ενότητά του διπλά αρνείται, γιατί τον αντιλαμβάνεσαι ξεχωριστό από σένα και αυτός δέχεται αυτό το ξεχωριστό όνομα ως δικό του.

9. Θα ήταν πράγματι παράξενο εάν σου ζητούσαν να πας πέρα από όλα τα σύμβολα του κόσμου, ξεχνώντας τα για πάντα, και παράλληλα σου ζητούσαν να αναλάβεις μια λειτουργία δασκάλου. Χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις τα σύμβολα του κόσμου για λίγο. Αλλά μην ξεγελαστείς από αυτά. Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα απολύτως, και κατά την εξάσκησή σου αυτή η σκέψη είναι που θα σε απελευθερώσει από αυτά. Αυτά γίνονται απλώς μέσα που σου επιτρέπουν να επικοινωνείς με τρόπους που ο κόσμος μπορεί να καταλάβει, αλλά που εσύ αναγνωρίζεις ότι δεν είναι η ενότητα, όπου η αληθινή επικοινωνία μπορεί να βρεθεί.

10. Επομένως αυτό που χρειάζεσαι είναι κάποια διαστήματα κάθε μέρα, στα οποία η μάθηση του κόσμου γίνεται μια μεταβατική φάση∙ μια φυλακή από την οποία πηγαίνεις στο φως του ήλιου και ξεχνάς το σκοτάδι. Εδώ καταλαβαίνεις τον Λόγο, το Όνομα που ο Θεός σού έχει δώσει∙ τη μόνη Ταυτότητα που μοιράζονται όλα τα πράγματα∙ τη μόνη αναγνώριση αυτού που είναι αληθινό. Και μετά κάνεις ένα βήμα πίσω στο σκοτάδι, όχι επειδή νομίζεις ότι είναι πραγματικό, αλλά μόνο για να διακηρύξεις τη μη-πραγματικότητά του με όρους που εξακολουθούν να έχουν νόημα στον κόσμο που κυβερνάται από το σκοτάδι.

11. Χρησιμοποίησε όλα τα μικρά ονόματα και σύμβολα που περιγράφουν τον κόσμο του σκότους. Αλλά μην τα δεχτείς ως δική σου πραγματικότητα. Το Άγιο Πνεύμα τα χρησιμοποιεί όλα, αλλά δεν ξεχνά ότι η δημιουργία έχει ένα Όνομα, ένα νόημα, και μία ενιαία Πηγή, που ενοποιεί όλα τα πράγματα μέσα Της. Χρησιμοποίησε όλα τα ονόματα που ο κόσμος τους δίνει για απλή διευκόλυνση, αλλά μην ξεχνάς ότι μοιράζονται το Όνομα του Θεού μαζί σου.

12. Ο Θεός δεν έχει όνομα. Και όμως το Όνομά Του γίνεται το τελικό μάθημα που λέει ότι όλα τα πράγματα είναι ένα, και με αυτό το μάθημα τελειώνει κάθε μάθηση. Όλα τα ονόματα ενοποιούνται∙ όλος ο χώρος γεμίζει με το καθρέφτισμα της αλήθειας. Κάθε χάσμα γεφυρώνεται και ο διαχωρισμός θεραπεύεται. Το Όνομα του Θεού είναι η κληρονομιά που έδωσε σε όσους έχουν επιλέξει να άφησουν τη διδασκαλία του κόσμου να πάρει τη θέση του Παράδεισου. Στην εξάσκησή μας, ο στόχος μας είναι να αφήσουμε τον νου μας να δεχτεί αυτό που ο Θεός έχει δώσει ως απάντηση στην αξιολύπητη κληρονομιά που έφτιαξες ως ταιριαστό φόρο τιμής στον Υιό που αγαπά.

13. Κανείς δεν μπορεί να αποτύχει όταν αναζητά το νόημα του Ονόματος του Θεού. Η εμπειρία πρέπει να έρθει να προστεθεί στον Λόγο. Όμως πρώτα πρέπει να αποδεχτείς το Όνομα για όλη την πραγματικότητα, και να συνειδητοποιήσεις ότι τα πολλά ονόματα που έδωσες στις πτυχές της έχουν στρεβλώσει αυτό που βλέπεις, αλλά δεν έχουν επηρεάσει καθόλου την αλήθεια. Ένα Όνομα φέρνουμε στην εξάσκησή μας. Ένα Όνομα χρησιμοποιούμε για να ενοποιήσουμε την όρασή μας.

14. Και παρότι χρησιμοποιούμε ένα διαφορετικό όνομα για κάθε πτυχή του Υιού του Θεού για την οποία αποκτάμε επίγνωση, κατανοούμε ότι έχουν μόνο ένα Όνομα το οποίο Εκείνος τους έχει δώσει. Αυτό το Όνομα χρησιμοποιούμε στην εξάσκηση. Και μέσω της χρήσης Του, όλοι οι ανόητοι διαχωρισμοί που μας κρατούσαν τυφλούς εξαφανίζονται. Και μας δίνεται η δύναμη να βλέπουμε πέρα από αυτούς. Τώρα η όρασή μας ευλογείται με ευλογίες που μπορούμε να δώσουμε καθώς τις λαμβάνουμε.

15. Πατέρα, το Όνομά μας είναι Δικό Σου. Σε Αυτό είμαστε ενωμένοι με όλα τα ζωντανά όντα και με Εσένα που είσαι ο μόνος Δημιουργός τους. Ό,τι φτιάξαμε και το αποκαλούμε με πολλά διαφορετικά ονόματα δεν είναι παρά μια σκιά που προσπαθήσαμε να ρίξουμε πάνω στη Δική Σου πραγματικότητα. Και είμαστε χαρούμενοι και ευγνώμονες που κάναμε λάθος. Όλα τα λάθη μας τα δίνουμε σε Εσένα, ώστε να απαλλαγούμε από όλες τις επιπτώσεις που φάνηκε να έχουν τα σφάλματά μας. Και δεχόμαστε την αλήθεια που δίνεις, στη θέση καθενός από αυτά. Το Όνομά Σου είναι η σωτηρία μας και η διαφυγή μας από αυτό που φτιάξαμε. Το Όνομά Σου μας ενώνει μέσα στην ενιαιότητα, που είναι η κληρονομιά μας και η ειρήνη μας. Αμήν.