Μάθημα 192

1. Είναι το άγιο Θέλημα του Πατέρα σου να Τον ολοκληρώνεις και να είναι ο Εαυτός σου ο ιερός Υιός Του, για πάντα αγνός όπως Αυτός, δημιουργημένος από αγάπη και συντηρούμενος με αγάπη, που επεκτείνει την αγάπη, δημιουργεί στο όνομά της, για πάντα ένα με τον Θεό και με τον Εαυτό σου. Όμως τι μπορεί να σημαίνει μια τέτοια λειτουργία μέσα σε έναν κόσμο φθόνου, μίσους και επίθεσης;

2. Έχεις μία λειτουργία στον κόσμο με τους δικούς του όρους. Γιατί ποιος μπορεί να καταλάβει μια γλώσσα πολύ πέρα από την απλή κατανόησή του; Η συγχώρεση αντιπροσωπεύει τη λειτουργία σου εδώ. Δεν είναι δημιουργία του Θεού, γιατί είναι το μέσο με το οποίο η αναλήθεια μπορεί να αναιρεθεί. Και ποιος θα συγχωρούσε τον Ουρανό; Όμως στη γη χρειάζεσαι τα μέσα για να αφήσεις τις ψευδαισθήσεις να φύγουν. Η δημιουργία απλώς περιμένει να αναγνωριστεί η επιστροφή σου, όχι να ολοκληρωθεί.

3. Η δημιουργία δεν μπορεί καν να νοηθεί στον κόσμο. Δεν έχει κανένα νόημα εδώ. Η συγχώρεση είναι το πιο κοντινό που μπορεί να έρθει στη γη. Γιατί όντας γεννημένη στον Ουρανό, δεν έχει καθόλου μορφή. Ωστόσο, ο Θεός δημιούργησε Έναν, που έχει τη δύναμη να μεταφράσει σε μορφή το εντελώς άμορφο. Αυτό που φτιάχνει είναι όνειρα, αλλά ενός είδους που είναι τόσο κοντά στην αφύπνιση, που το φως της ημέρας ήδη λάμπει μέσα τους και τα μάτια που ήδη ανοίγουν βλέπουν τις χαρούμενες θεάσεις που οι προσφορές τους περιέχουν.

4. Η συγχώρεση κοιτά απαλά όλα τα πράγματα που είναι άγνωστα στον Ουρανό, τα βλέπει να εξαφανίζονται και αφήνει τον κόσμο μία καθαρή και άγραφη πλάκα, πάνω στην οποία ο Λόγος του Θεού μπορεί τώρα να αντικαταστήσει τα άσκοπα σύμβολα που ήταν πριν εκεί γραμμένα. Η συγχώρεση είναι το μέσο με το οποίο ξεπερνιέται ο φόβος του θανάτου, επειδή δεν ασκεί πλέον έντονη έλξη και η ενοχή έχει εξαφανιστεί. Η συγχώρεση επιτρέπει να γίνει αντιληπτό το σώμα ως αυτό που είναι: ένα απλό βοήθημα διδασκαλίας που προορίζεται να αφεθεί στην άκρη όταν η μάθηση ολοκληρωθεί, αλλά που δεν αλλάζει καθόλου αυτόν που μαθαίνει.

5. Ο νους χωρίς το σώμα δεν μπορεί να κάνει λάθη. Δεν μπορεί να σκεφτεί ότι θα πεθάνει, ούτε να γίνει θύμα ανελέητης επίθεσης. Ο θυμός γίνεται αδύνατος, και πού είναι τότε ο τρόμος; Ποιοι φόβοι θα μπορούσαν να προσβάλουν εκείνους που έχουν χάσει την πηγή κάθε επίθεσης, τον πυρήνα της αγωνίας και την έδρα του φόβου; Μόνο η συγχώρεση μπορεί να ανακουφίσει τον νου από τη σκέψη ότι το σώμα είναι το σπίτι του. Μόνο η συγχώρεση μπορεί να αποκαταστήσει την ειρήνη που ο Θεός προόριζε για τον άγιο Υιό Του. Μόνο η συγχώρεση μπορεί να πείσει τον Υιό να κοιτάξει ξανά την αγιότητά του.

6. Με τον θυμό να έχει φύγει, θα αντιληφθείς πράγματι ότι για την όραση του Χριστού και το δώρο της όρασης, καμία θυσία δεν ζητήθηκε, και μόνο ο πόνος ανακουφίστηκε από έναν άρρωστο και βασανισμένο νου. Είναι αυτό ανεπιθύμητο; Είναι να το φοβάσαι; Ή μήπως πρέπει να το ελπίζεις και να το αντιμετωπίσεις με ευχαριστίες και να το αποδέχεσαι με χαρά; Είμαστε ένα, και γι’ αυτό δεν θυσιάζουμε τίποτα. Αλλά πράγματι μας έχουν δοθεί τα πάντα από τον Θεό.

7. Ωστόσο, χρειαζόμαστε τη συγχώρεση για να αντιληφθούμε ότι έτσι είναι. Χωρίς το ευγενικό της φως, ψηλαφούμε στο σκοτάδι χρησιμοποιώντας τη λογική για να αιτιολογήσουμε την οργή και την επίθεσή μας. Η κατανόησή μας είναι τόσο περιορισμένη, που αυτό που νομίζουμε ότι κατανοούμε δεν είναι παρά σύγχυση που γεννιέται από σφάλμα. Είμαστε χαμένοι σε ομίχλες μεταβαλλόμενων ονείρων και φοβιστικών σκέψεων, με τα μάτια μας ερμητικά κλειστά στο φως∙ ο νους μας απασχολημένος με τη λατρεία αυτού που δεν υπάρχει.

8. Ποιος μπορεί να ξαναγεννηθεί εν Χριστώ, εκτός από αυτόν που έχει συγχωρέσει όλους όσους βλέπει ή σκέφτεται ή φαντάζεται; Ποιος θα μπορούσε να ελευθερωθεί ενώ φυλακίζει οποιονδήποτε; Ένας δεσμοφύλακας δεν ελεύθερος, επειδή είναι δεσμευμένος με τον κρατούμενό του. Πρέπει να είναι σίγουρος ότι δεν θα δραπετεύσει, και έτσι περνάει τον χρόνο του παρακολουθώντας τον. Τα κάγκελα που τον περιορίζουν γίνονται ο κόσμος στον οποίο ζει ο δεσμοφύλακάς του μαζί με αυτόν. Και από την ελευθερία του εξαρτάται ο δρόμος προς την ελευθερία και για τους δύο.

9. Επομένως, μην κρατάς κανέναν φυλακισμένο. Απελευθέρωσε αντί να δεσμεύσεις, γιατί έτσι ελευθερώνεσαι. Ο δρόμος είναι απλός. Κάθε φορά που νιώθεις μια μαχαιριά θυμού, να συνειδητοποιείς ότι κρατάς ένα ξίφος πάνω από το κεφάλι σου. Και αυτό θα πέσει επάνω σου ή θα αποτραπεί, καθώς επιλέγεις να καταδικάσεις ή να ελευθερωθείς. Έτσι κάνει καθένας που φαίνεται να σε βάζει σε πειρασμό να θυμώσεις γιατί αντιπροσωπεύει τον σωτήρα σου από τη φυλακή του θανάτου. Και άρα του οφείλεις ευχαριστίες αντί για πόνο.

10. Να έχεις έλεος σήμερα. Ο Υιός του Θεού αξίζει το έλεός σου. Αυτός είναι που σου ζητά τώρα να αποδεχτείς τον δρόμο προς την ελευθερία. Μην του το αρνηθείς. Η αγάπη του Πατέρα Του γι’ αυτόν, σου ανήκει. Η λειτουργία σου εδώ στη γη είναι μόνο να τον συγχωρήσεις, ώστε να μπορέσεις να τον δεχτείς πίσω ως Ταυτότητά Σου. Είναι όπως ο Θεός τον δημιούργησε. Και εσύ είσαι αυτό που εκείνος είναι. Συγχώρεσέ του τώρα τις αμαρτίες του, και θα δεις ότι είσαι ένα μαζί του.