Μάθημα 190

Επιλέγω τη χαρά του Θεού αντί για τον πόνο.

1. Ο πόνος είναι ένας λανθασμένος τρόπος να βλέπεις. Όταν βιώνεται με οποιαδήποτε μορφή αποτελεί απόδειξη αυταπάτης. Δεν είναι καθόλου γεγονός. Δεν υπάρχει μορφή του που να μην εξαφανίζεται, αν ιδωθεί σωστά. Γιατί ο πόνος διακηρύσσει τον Θεό σκληρό. Πώς θα μπορούσε να είναι πραγματικός σε οποιαδήποτε μορφή; Μαρτυρεί για το μίσος του Θεού Πατέρα προς τον Υιό Του, την αμαρτωλότητα που βλέπει σε αυτόν, και την παράλογη επιθυμία Του για εκδίκηση και θάνατο.

2. Μπορούν τέτοιες προβολές να επιβεβαιωθούν; Μπορούν να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από εντελώς ψευδείς; Ο πόνος δεν είναι παρά μάρτυρας για τα λάθη που ο Υιός έκανε ως προς αυτό που  νομίζει ότι ο ίδιος είναι. Είναι ένα όνειρο άγριων αντιποίνων για ένα έγκλημα που δεν μπορούσε να διαπραχθεί∙ για επίθεση σε αυτό που είναι εντελώς απρόσβλητο. Είναι ένας εφιάλτης εγκατάλειψης από μία Αιώνια Αγάπη, η οποία δεν μπορούσε να αφήσει τον Υιό, τον οποίο δημιούργησε από αγάπη.

3. Ο πόνος είναι ένα σημάδι ότι οι ψευδαισθήσεις βασιλεύουν στη θέση της αλήθειας. Δείχνει ότι ο Θεός απορρίπτεται, συγχέεται με φόβο, εκλαμβάνεται ως τρελός και θεωρείται προδότης του Εαυτού Του. Αν ο Θεός είναι πραγματικός, δεν υπάρχει πόνος. Αν ο πόνος είναι πραγματικός, δεν υπάρχει Θεός. Γιατί η εκδίκηση δεν είναι μέρος της αγάπης. Και ο φόβος, που αρνείται την αγάπη και χρησιμοποεί τον πόνο για να αποδείξει ότι ο Θεός είναι νεκρός, έδειξε ότι ο θάνατος νικάει τη ζωή. Το σώμα είναι ο Υιός του Θεού, φθαρτό στον θάνατο, τόσο θνητό όσο ο Πατέρας τον οποίο σκότωσε.

4. Ειρήνη σε τέτοια ανοησία! Ήρθε η ώρα να γελάσουμε με τέτοιες παράλογες ιδέες. Δεν υπάρχει λόγος να τις σκεφτόμαστε ως άγρια εγκλήματα ή μυστικές αμαρτίες με βαριές συνέπειες. Ποιος άλλος εκτός από έναν τρελό θα μπορούσε να τις θεωρήσει ως αιτία για οποιοδήποτε πράγμα; Ο μάρτυράς τους, ο πόνος, είναι τόσο τρελός όσο και αυτές, και δεν πρέπει να φοβίζει περισσότερο από τις παράλογες ψευδαισθήσεις που προστατεύει και προσπαθεί να αποδείξει ότι πρέπει να είναι ακόμα αληθινές.  

5. Είναι οι δικές σου σκέψεις που σου προκαλούν πόνο. Τίποτα έξω από τον νου σου δεν μπορεί να σε βλάψει ή να σε πληγώσει με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν υπάρχει καμία αιτία πέρα από εσένα, που μπορεί να έρθει και να σε καταπιέσει. Κανένας άλλος εκτός εσένα δεν σε επηρεάζει. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να έχει τη δύναμη να σε κάνει άρρωστο ή θλιμμένο, αδύναμο ή εύθραυστο. Αλλά εσύ είσαι αυτός που έχει τη δύναμη να κυριαρχεί σε όλα τα πράγματα που βλέπεις, απλώς αναγνωρίζοντας το τι είσαι. Καθώς αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορούν να σε βλάψουν, εκείνα θα δεχτούν το άγιο θέλημά σου ως δικό τους. Και αυτό που θεωρείτο τρομακτικό, τώρα γίνεται πηγή αθωότητας και αγιότητας.

6. Άγιε αδελφέ μου, σκέψου για λίγο το εξής: Ο κόσμος που βλέπεις δεν κάνει τίποτα. Δεν έχει καθόλου αποτελέσματα. Απλώς αντιπροσωπεύει τις σκέψεις σου. Και θα αλλάξει εντελώς, αν επιλέξεις να αλλάξεις γνώμη και να επιλέξεις τη χαρά του Θεού ως αυτό που πραγματικά θέλεις. Ο Εαυτός σου ακτινοβολεί σε αυτή την άγια χαρά, αμετάβλητος, αναλλοίωτος, απρόσβλητος, για πάντα και πάντα. Και θα αρνιόσουν σε μια μικρή γωνιά του νου σου την κληρονομιά της και θα την κρατούσες ως νοσοκομείο πόνου, ένα άρρωστο μέρος όπου τα ζωντανά πλάσματα πρέπει να έρθουν τελικά για να πεθάνουν;

7. Ο κόσμος μπορεί να φαίνεται ότι σου προκαλεί πόνο. Όμως ο κόσμος, ως αναίτιος, δεν έχει δύναμη να προκαλέσει κάτι. Όντας αποτέλεσμα, δεν μπορεί να φτιάξει αποτελέσματα. Ως ψευδαίσθηση, είναι αυτό που επιθυμείς. Οι άσκοπες επιθυμίες σου αντιπροσωπεύουν τους πόνους του. Οι παράξενες επιθυμίες σου του φέρνουν κακά όνειρα. Οι σκέψεις σου για τον θάνατο τον τυλίγουν με φόβο, ενώ με την ευγενική σου συγχώρεση ζει.

8. Ο πόνος είναι η σκέψη του κακού που παίρνει μορφή και προκαλεί χάος στον άγιο νου σου. Ο πόνος είναι τα λύτρα που έχεις πληρώσει ευχαρίστως για να μην είσαι ελεύθερος. Στον πόνο, ο Θεός στερείται τον Υιό που αγαπά. Στον πόνο, ο φόβος φαίνεται να θριαμβεύει επί της αγάπης και ο χρόνος να αντικαθιστά την αιωνιότητα και τον Παράδεισο. Και ο κόσμος γίνεται ένα σκληρό και πικρό μέρος, όπου η θλίψη κυριαρχεί και οι μικρές χαρές υποχωρούν μπροστά στην επέλαση του άγριου πόνου που περιμένει να τερματίσει κάθε χαρά με δυστυχία.

9. Άφησε κάτω τα όπλα σου και έλα χωρίς άμυνα στο ήσυχο μέρος όπου η ειρήνη των Ουρανών κρατάει επιτέλους τα πάντα ήσυχα. Άφησε κάτω όλες τις σκέψεις κινδύνου και φόβου. Μην επιτρέψεις καμία επίθεση να εισέλθει μαζί σου. Άφησε κάτω το σκληρό ξίφος της κρίσης που κρατάς στον λαιμό σου και άφησε στην άκρη τις σαρωτικές επιθέσεις, με τις οποίες προσπαθείς να κρύψεις την αγιότητά σου.

10. Εδώ θα καταλάβεις ότι δεν υπάρχει πόνος. Εδώ σου ανήκει η χαρά του Θεού. Αυτή είναι η ημέρα που σου δίνεται να συνειδητοποιήσεις το μάθημα που περιέχει όλη τη δύναμη της σωτηρίας. Είναι το εξής: Ο πόνος είναι ψευδαίσθηση∙ η χαρά, πραγματικότητα. Ο πόνος δεν είναι παρά ύπνος∙ η χαρά είναι αφύπνιση. Ο πόνος είναι απάτη∙ η χαρά μόνο είναι αλήθεια.

11. Και έτσι, για άλλη μία φορά, κάνουμε τη μόνη επιλογή που μπορεί ποτέ να γίνει: επιλέγουμε ανάμεσα στις ψευδαισθήσεις και την αλήθεια, ή στον πόνο και τη χαρά, ή στην κόλαση και τον Παράδεισο. Ας γεμίσει τις καρδιές μας η ευγνωμοσύνη μας προς τον Δάσκαλό μας, καθώς είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε τη χαρά μας αντί για τον πόνο, την αγιότητά μας στη θέση της αμαρτίας, την ειρήνη του Θεού αντί για τη σύγκρουση, και το φως των Ουρανών αντί για το σκοτάδι του κόσμου.