Μάθημα 195

1. Η ευγνωμοσύνη είναι ένα δύσκολο μάθημα για όσους έχουν αρνητική άποψη για τον κόσμο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βλέπουν τους εαυτούς τους σε καλύτερη θέση από τους άλλους. Και προσπαθούν να είναι ικανοποιημένοι, επειδή κάποιος άλλος φαίνεται να υποφέρει περισσότερο από αυτούς. Πόσο αξιολύπητες και υποτιμητικές είναι τέτοιες σκέψεις! Γιατί ποιος έχει λόγο να δίνει ευχαριστίες, όταν οι άλλοι έχουν λιγότερα; Και ποιος θα μπορούσε να υποφέρει λιγότερο, επειδή βλέπει κάποιον άλλο να υποφέρει περισσότερο; Η ευγνωμοσύνη σου οφείλεται μόνο σε Αυτόν που έκανε να εξαφανιστούν όλες οι αιτίες θλίψης σε όλον τον κόσμο.

2. Είναι παράλογο να προσφέρεις ευχαριστίες επειδή υποφέρεις. Αλλά είναι εξίσου παράλογο να μη δείχνεις ευγνωμοσύνη σε Εκείνον που σου προσφέρει τα βέβαια μέσα με τα οποία κάθε πόνος θεραπεύεται, και ο πόνος αντικαθίσταται από γέλιο και ευτυχία. Ακόμα και εκείνοι που είναι έστω εν μέρει λογικοί, δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν να κάνουν τα βήματα που Εκείνος καθοδηγεί, και να ακολουθήσουν τον δρόμο που τους δείχνει για να ξεφύγουν από μία φυλακή που πίστευαν ότι δεν είχε πόρτα προς την απελευθέρωση που τώρα αντιλαμβάνονται.

3. Ο αδελφός σου είναι ο «εχθρός» σου, επειδή βλέπεις σε αυτόν τον αντίπαλο για την ειρήνη σου∙ έναν ληστή που σου παίρνει τη χαρά και δεν σου αφήνει παρά μαύρη απόγνωση, τόσο πικρή και αδυσώπητη, που δεν απομένει καμία ελπίδα. Τώρα το μόνο που απομένει να εύχεσαι είναι η εκδίκηση. Τώρα μπορείς μόνο να προσπαθήσεις να τον κάνεις να πέσει ώστε να κοιμηθεί μαζί σου στον θάνατο, εξίσου ανήμπορος όσο κι εσύ, με ελάχιστα να μένουν στα σφιγμένα του χέρια, όσο και στα δικά σου.

4. Δεν προσφέρεις στον Θεό την ευγνωμοσύνη σου επειδή ο αδελφός σου είναι πιο σκλαβωμένος από εσένα, ούτε θα μπορούσες λογικά να εξαγριωθείς εάν φαίνεται πιο ελεύθερος. Η αγάπη δεν κάνει συγκρίσεις. Και η ευγνωμοσύνη μπορεί να είναι ειλικρινής μόνο αν ενώνεται με την αγάπη. Ευχαριστούμε τον Θεό τον Πατέρα μας που μέσα μας όλα τα πράγματα θα βρουν την ελευθερία τους. Δεν θα συμβεί ποτέ κάποια από αυτά να είναι ελεύθερα, ενώ άλλα να είναι ακόμα δέσμια. Γιατί ποιος μπορεί να παζαρέψει στο όνομα της αγάπης;

5. Επομένως, δώσε ευχαριστίες, αλλά με ειλικρίνεια. Και άφησε την ευγνωμοσύνη σου να κάνει χώρο για όλους όσους θα ξεφύγουν μαζί σου: τους άρρωστους, τους αδύναμους, τους άπορους και φοβισμένους, και εκείνους που θρηνούν μια φαινομενική απώλεια ή νιώθουν έκδηλο πόνο, εκείνους που υποφέρουν από κρύο ή πείνα, ή που βαδίζουν τον δρόμο του μίσους και το μονοπάτι του θανάτου. Όλοι αυτοί έρχονται μαζί σου. Ας μη συγκρίνουμε τον εαυτό μας με αυτούς, γιατί έτσι τους αποκόπτουμε από την δική μας επίγνωση της ενότητας που μοιραζόμαστε μαζί τους, όπως κι εκείνοι πρέπει να μοιράζονται μαζί μας.

6. Ευχαριστούμε τον Πατέρα μας μόνο για ένα πράγμα: ότι δεν είμαστε χωρισμένοι από κανένα ζωντανό πλάσμα και επομένως είμαστε ένα με Αυτόν. Και αγαλλιάζουμε που δεν μπορούν ποτέ να γίνουν εξαιρέσεις, που θα μείωναν την ολότητά μας ή θα εμπόδιζαν ή θα άλλαζαν τη λειτουργία μας για να ολοκληρώσουμε τον Έναν, που ο Ίδιος είναι η ολοκλήρωση. Ευχαριστούμε για κάθε ζωντανό πλάσμα, γιατί διαφορετικά ευχαριστούμε για τίποτα και αποτυχγάνουμε να αναγνωρίσουμε τα δώρα του Θεού σε μας.

7. Άφησε λοιπόν να γείρουν οι αδελφοί μας τα κουρασμένα τους κεφάλια στους ώμους μας, καθώς ξεκουράζονται για λίγο. Ευχαριστούμε για αυτούς. Γιατί αν μπορούμε να τους κατευθύνουμε προς την ειρήνη που θα θέλαμε να βρούμε, ο δρόμος ανοίγει τελικά για μας. Μια αρχαία πόρτα ανοίγει ξανά ελεύθερα∙ ένας ξεχασμένος Λόγος αντηχεί ξανά στη μνήμη μας και γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρος, καθώς είμαστε πρόθυμοι να τον ακούσουμε ξανά.

8. Βάδισε, λοιπόν, με ευγνωμοσύνη στον δρόμο της αγάπης. Γιατί το μίσος ξεχνιέται όταν αφήσουμε στην άκρη τις συγκρίσεις. Ποια άλλα εμπόδια για την ειρήνη παραμένουν; Ο φόβος του Θεού τώρα επιτέλους έχει ηττηθεί και συγχωρούμε χωρίς να συγκρίνουμε. Οπότε, δεν μπορούμε να επιλέγουμε να παραβλέπουμε κάποια πράγματα, ενώ κάποια άλλα να τα κρατάμε ακόμα κλειδωμένα ως «αμαρτίες». Όταν η συγχώρεσή σου είναι πλήρης, θα έχεις απόλυτη ευγνωμοσύνη, γιατί θα δεις ότι όλα έχουν κερδίσει το δικαίωμα στην αγάπη επειδή είναι αξιαγάπητα, όπως ακριβώς ο Εαυτός σου.

9. Σήμερα, μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε την ευγνωμοσύνη αντί για τον θυμό, την κακία και την εκδίκηση. Μας έχουν δοθεί τα πάντα. Αν αρνηθούμε να το αναγνωρίσουμε, τότε δεν δικαιούμαστε την πικρία μας, και μια αυτοαντίληψη που μας βλέπει σε ένα μέρος ανηλεούς καταδίωξης, όπου μας καταδιώκουν ασταμάτητα και μας σπρώχνουν χωρίς να σκέφτονται, χωρίς φροντίδα για μας ή για το μέλλον μας. Η ευγνωμοσύνη γίνεται η μόνη σκέψη με την οποία αντικαθιστούμε αυτές τις παράλογες αντιλήψεις. Ο Θεός έχει φροντίσει για μας, και μας αποκαλεί Υιό. Μπορεί να υπάρξει κάτι περισσότερο από αυτό;

10. Η ευγνωμοσύνη μας θα ανοίξει τον δρόμο προς Αυτόν και θα συντομεύσει τον χρόνο μάθησής μας περισσότερο από όσο θα μπορούσες ποτέ να φανταστείς. Η ευγνωμοσύνη πάει χέρι- χέρι με την αγάπη και όπου είναι η μία, εκεί πρέπει να βρεθεί η άλλη. Γιατί η ευγνωμοσύνη δεν είναι παρά μία πτυχή της Αγάπης που είναι η Πηγή όλης της δημιουργίας. Ο Θεός δίνει ευχαριστίες σε σένα, τον Υιό Του, που είσαι αυτό που είσαι: η δική Του ολοκλήρωση και η Πηγή της αγάπης μαζί με Αυτόν. Η ευγνωμοσύνη σου προς Αυτόν είναι ένα με τη δική Του προς εσένα. Γιατί η αγάπη δεν μπορεί να βαδίσει σε κανένα άλλον δρόμο παρά μόνο στον δρόμο της ευγνωμοσύνης, και έτσι βαδίζουμε εμείς που περπατάμε τον δρόμο προς τον Θεό.