Μάθημα 187

Ευλογώ τον κόσμο επειδή ευλογώ τον εαυτό μου.

1. Κανείς δεν μπορεί να δώσει, εάν δεν έχει. Πράγματι, το να δίνεις αποτελεί απόδειξη ότι έχεις. Έχουμε αναφερθεί σε αυτό και παλαιότερα. Ο λόγος που φαίνεται να το κάνει δύσκολα πιστευτό δεν είναι αυτός. Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλει ότι πρώτα πρέπει να κατέχεις αυτό που θα έδινες. Είναι στη δεύτερη φάση που ο κόσμος και η αληθινή αντίληψη διαφέρουν. Αν είχες και έδωσες, τότε ο κόσμος διατείνεται ότι έχεις χάσει αυτό που είχες. Η αλήθεια υποστηρίζει ότι δίνοντας, αυξάνεις αυτό που κατέχεις.

2. Πώς είναι αυτό δυνατό; Γιατί είναι βέβαιο πως αν δώσεις κάτι πεπερασμένο, τα μάτια του σώματός σου δεν θα το αντιληφθούν πλέον ως δικό σου. Όμως έχουμε μάθει ότι τα πράγματα δεν αντιπροσωπεύουν παρά μονο τις σκέψεις που τους δίνουν υπόσταση. Και δεν στερείσαι αποδείξεων πως όταν δίνεις ιδέες, τις ενδυναμώνεις στον δικό σου νου. Ίσως η μορφή με την οποία φαίνεται να εμφανίζεται η σκέψη αλλάζει όταν δίνεις. Όμως πρέπει να επιστρέψει σε αυτόν που δίνει. Ούτε μπορεί η μορφή που παίρνει να είναι λιγότερο αποδεκτή. Πρέπει να είναι κάτι περισσότερο.

3. Οι ιδέες πρέπει πρώτα να ανήκουν σε σένα πριν τις δώσεις. Αν είναι να σώσεις τον κόσμο, πρώτα αποδέχεσαι τη σωτηρία για τον εαυτό σου. Αλλά δεν θα πιστέψεις ότι αυτό έχει γίνει, μέχρι να δεις τα θαύματα που φέρνει σε όλους όσους κοιτάς. Εδώ διασαφηνίζεται και αποκτά νόημα η ιδέα του δίνειν. Και τώρα, μπορείς να αντιληφθείς πως όταν δίνεις, αυξάνει το απόθεμά σου.

4. Προστάτεψε όλα τα πράγματα που εκτιμάς δίνοντάς τα, και θα είσαι σίγουρος ότι δεν θα τα χάσεις ποτέ. Έτσι αποδεικνύεται ότι αυτό που νόμιζες ότι δεν έχεις ήταν δικό σου. Αλλά μη δώσεις αξία στη μορφή του. Γιατί αυτό θα αλλάξει και θα γίνει αγνώριστο με τον καιρό, όσο κι αν προσπαθείς να το διασφαλίσεις. Καμία μορφή δεν διαρκεί. Είναι η σκέψη πίσω από τη μορφή των πραγμάτων που ζει αμετάβλητη.

5. Δώσε με χαρά. Μόνο έτσι μπορείς να κερδίσεις. Η σκέψη παραμένει και δυναμώνει, καθώς ενισχύεται από το δόσιμο. Οι σκέψεις επεκτείνονται καθώς μοιράζονται, γιατί δεν μπορούν να χαθούν. Δεν υπάρχει δότης και λήπτης, με την έννοια που ο κόσμος αντιλαμβάνεται. Υπάρχει ένας δότης που εξακολουθεί να έχει∙ ένας άλλος που θα δώσει επίσης. Και οι δύο πρέπει να κερδίσουν σε αυτή την ανταλλαγή, γιατί καθένας θα έχει τη σκέψη στη μορφή που είναι πιο βοηθητική για αυτόν. Αυτό που φαίνεται να χάνει, είναι πάντα κάτι που εκτιμά λιγότερο από αυτό που σίγουρα θα του επιστραφεί.

6. Ποτέ μην ξεχνάς ότι δίνεις μόνο στον εαυτό σου. Όποιος κατανοεί τι σημαίνει να δίνεις, πρέπει να γελά με την ιδέα της θυσίας. Ούτε μπορεί να μην αναγνωρίσει τις πολλές μορφές που μπορεί να πάρει η θυσία. Γελά επίσης με τον πόνο και την απώλεια, με την αρρώστια και τη θλίψη, με τη φτώχεια, την πείνα και τον θάνατο. Αναγνωρίζει ότι η θυσία παραμένει η μία ιδέα που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά, και στο απαλό του γέλιο θεραπεύονται.

7. Η ψευδαίσθηση που αναγνωρίζεται, πρέπει να εξαφανιστεί. Μην αποδεχτείς να υποφέρεις, και τότε απομακρύνεις την ιδέα του να υποφέρεις. Η ευλογία σου πάει σε καθέναν που υποφέρει, όταν εσύ επιλέγεις να βλέπεις κάθε πόνο, όπως αυτός αληθινά είναι. Από τη σκέψη της θυσίας γεννιούνται  όλες τις μορφές που φαίνεται να παίρνει ο πόνος. Και η θυσία είναι μία ιδέα τόσο τρελή, που η λογική την απορρίπτει αμέσως.

8. Ποτέ μην πιστέψεις ότι μπορείς να θυσιάσεις. Δεν υπάρχει θέση για θυσία σε ό,τι έχει αξία. Εάν αυτή η σκέψη έρθει, η ίδια η παρουσία της αποδεικνύει ότι κάποιο σφάλμα έχει προκύψει και πρέπει να γίνει διόρθωση. Η ευλογία σου θα τη διορθώσει. Έχοντας δοθεί πρώτα σε σένα, τώρα είναι δική σου να τη δώσεις και εσύ. Καμία μορφή θυσίας και πόνου δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ μπροστά σε κάποιον που έχει συγχωρήσει και ευλογήσει τον εαυτό του.

9. Οι κρίνοι που σου προσφέρει ο αδελφός σου τοποθετούνται στον βωμό σου, με αυτούς που του προσφέρεις δίπλα τους. Ποιος θα μπορούσε να φοβηθεί να κοιτάξει μια τόσο υπέροχη αγιότητα; Η μεγάλη ψευδαίσθηση του φόβου του Θεού εξαφανίζεται μπροστά στην αγνότητα που θα κοιτάς εδώ. Μην φοβάσαι να κοιτάξεις. Η ευλογία που θα αντικρίσεις θα απαλείψει κάθε σκέψη μορφών και στη θέση της θα αφήσει το τέλειο δώρο για πάντα εκεί, για πάντα αυξανόμενο, για πάντα δικό σου, για πάντα χαρισμένο.

10. Τώρα είμαστε ένα στη σκέψη, επειδή ο φόβος έχει φύγει. Και εδώ, μπροστά στον βωμό ενός Θεού, ενός Πατέρα, ενός Δημιουργού και μίας Σκέψης, στεκόμαστε μαζί ως ένας Υιός του Θεού. Όχι διαχωρισμένοι από Αυτόν που είναι η Πηγή μας∙ όχι μακριά από έναν αδελφό που είναι μέρος του ενός Εαυτού μας, του Οποίου η αθωότητα μάς έχει ενώσει όλους ως ένα, στεκόμαστε σε ευλογία, και δίνουμε καθώς λαμβάνουμε. Το Όνομα του Θεού είναι στα χείλη μας. Και καθώς κοιτάμε μέσα μας, βλέπουμε την αγνότητα των Ουρανών να λάμπει στο καθρέφτισμα της Αγάπης του Πατέρα μας.

11. Τώρα έχουμε ευλογηθεί, και τώρα ευλογούμε τον κόσμο. Αυτό που είδαμε, θα το επεκτείνουμε, γιατί θα το βλέπουμε παντού. Θα το δούμε να λάμπει με τη χάρη του Θεού σε όλους. Δεν θα θέλαμε να αποκρυφτεί από οτιδήποτε κοιτάμε. Και για να διασφαλίσουμε ότι αυτή η άγια θέαση είναι δική μας, την προσφέρουμε σε όλα όσα βλέπουμε. Γιατί όπου τη βλέπουμε, αυτή θα μας επιστραφεί με τη μορφή κρίνων που μπορούμε να αποθέσουμε στον βωμό μας, κάνοντάς τον σπίτι για την Ίδια την Αθωότητα, που κατοικεί μέσα μας και μας προσφέρει την Αγιότητά Του, ως δική μας.